Του Ιερέως Παναγιώτου Σ. Χαλκιά.
Η υποκρισία μέσα στην αγάπη έγινε συχνό φαινόμενο στην εποχή μας, φίλοι αναγνώστες. Κάτω από την κάθε εκδήλωση φιλίας ή ενδιαφέροντός μας για τον άλλον, κρύβεται πολύ δόση ανειλικρίνειας και μεγάλο ποσοστό συμφεροντολογικού υπολογισμού. Αγαπάμε όχι γιατί αισθανόμαστε την αγάπη μας, αλλά γιατί εφαρμόζουμε μυστικά, μερικές φορές μάλιστα και φανερά, στην νομική αρχή «Δίνω για να δώσεις».
Δίνουμε τα ψίχουλα μιας ψεύτικης αγάπης, για να εισπράξουμε το κεφάλαιο μαζί με τον τόκο.
Ένας ψυχρός υπολογισμός στις εκδηλώσεις μας αφαιρεί από αυτές ότι ευγενικό υπάρχει μέσα μας και κατεβάζει στα χαμηλά τα πιο ιερά αισθήματα.
Γενικά, η ειλικρίνεια στις ενέργειές μας έχει σήμερα καταντήσει σπάνιο νόμισμα. Ο καθένας κοιτάζει πώς θα ξεγελάσει τον άλλον, προσφέροντάς του κίβδηλα αισθήματα, που στην πρώτη δυσκολία εξανεμίζονται και απογυμνώνονται από το επιμελημένο ντύσιμό μας.
Μας περιβάλλουν άνθρωποι που λίγο ή πολύ παίζουν με τον εαυτό τους και μαζί μας, κατεβάζοντας σε επικίνδυνο σημείο της ποιοτικής της ζωής.
Κανείς μας δεν μπορεί να θεωρηθεί αμέτοχος της ευθύνης για το φαινόμενο αυτό, που μοιάζει με ένα φαύλο κύκλο. Όλοι μιλάμε για την ανάγκη της ειλικρίνας στις διανθρώπινες σχέσεις μας και όλοι έπειτα υποκύπτουμε στον πειρασμό να συμμορφωθούμε με ό,τι κρατεί στην κοινωνία μας. Έτσι, έχουμε μάθει να αντικρίζουμε με επιφύλαξη τον διπλανό μας, καθώς διαπιστώνουμε την ηθική διάβρωση όλων μας από το κακό της ανειλικρίνειας και της υποκρισίας.
Κι όμως είναι ανάγκη μας ψυχική να αγαπάμε. Και ν΄ αγαπάμε ανυπόκριτα, χωρίς δηλαδή σκεπασμένες επιδιώξεις, που συχνά απογυμνώνουν την αγάπη μας από όλη την θεότητα και την ευγένειά της. Κουραζόμαστε ψυχικά κάθε φορά που χρειάζεται να κάνουμε την πικρή διαπίστωση πως στους καιρούς μας «έφυγη η αγάπη των πολλών», γιατί στη βάση της αυτή η διαπίστωση έχει την πνευματική καταδίκη της εποχής μας, έστω κι αν μεσουρανούν οι τεχνολογικές μας κατακτήσεις.
Ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο άρρωστη μια κοινωνία, όσο όταν τα στελέχη της, εμείς δηλαδή οι άνθρωποι, δεν μπορούμε να αντικρίζουμε ο ένας τον άλλον με το φωτεινό πρόσωπο του αθώου, που αγαπάει ειλικρινά και με το μέτωπο καθαρό. Αλλά στις μέρες μας η ανυπόκριτη αγάπη, καθώς απουσιάζει από πολλές πτυχές της ζωής μας, σκοτεινιάζει τις καρδιές μας και γεννάει στις ψυχές και στα πρόσωπά μας την αμφισβήτηση για το μέλλον μας.
Ποτέ η κοινωνία των στόχων και η ομογένεια των πολιτικών πεποιθήσεων ή το σφικτό δέσιμο των ίδιων συμφερόντων δεν μπόρεσαν να εξασφαλίσουν την ανυπόκριτη αγάπη.
Η ιστορία πληροφορεί πως κανένα από τα παραπάνω σχήματα δεν βρέθηκε ικανό, στο διάβα των αιώνων να επιβάλλει στους ανθρώπους να αγαπιούνται ειλικρινά και πέρα από κάθε υπολογισμό. Ούτε και αυτή ακόμα η κοινότητα του αίματος δεν μπόρεσε να εγγυηθεί κάτι τέτοιο. Γιατί αυτό βασίζεται, κυρίως, πάνω στην εσωτερική αναγέννηση και στην πίστη στον άνθρωπο που είναι η εικόνα του Θεού.
Η αληθινή αγάπη προς τον άνθρωπο δεν είναι σκέτο συναίσθημα. Έχει σαν αφετηρία την αγάπη προς τον Θεό. Έρχεται στην προέκταση αυτής της αγάπης, γι’ αυτό και έχει χαρακτήρα ιερό. Έτσι, σε τελευταία ανάλυση, η ειλικρινής αγάπη μας για τον άλλο, δεν εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς. Είναι, θα έλεγα, δώρο του Θεού ή μάλλον αντίδωρό του σε όσους στηρίζονται πάνω προς Αυτόν αγάπη.
Γι’ αυτό οι δύο αγάπες, προς τον Θεό και τον άνθρωπο στα πλαίσια της χριστιανικής διδασκαλίας βρίσκονται σε άμεση σχέση. Δηλαδή, δεν μπορεί κανείς να αγαπήσει τον Θεό σαν δεν αγαπάει τον άνθρωπο και τανάπαλιν. Αυτή η αλληλεξάρτηση δείχνει το βαθύ θεμελίωμα της χριστιανικής ανθρωπολογίας και τονίζει την αξία του ανθρώπου μέσα στον κόσμο. Από τέτοια αγάπη έχουν ανάγκη οι άνθρωποι και οι εποχές για να ορθοποδήσουν και να ευημερήσουν.
Αλλιώς, φίλοι αναγνώστες, θα τρεφόμαστε με αυταπάτες.








