Της Ιωάννας Βαλδήρ
Ακούς εκεί «είμαστε οι βασιλιάδες των ωκεανών» και «ελέγχουμε το 30% των τάνκερ του πλανήτη». Σιγά τα ωά! Στον Θανάση τον σουβλατζή και στον Κώστα που παίρνει 900 ευρώ στο χέρι και μετράει τα ψιλά για να βάλει ένα εικοσάρικο κατοστάρα στο Scirocco (Volkswagen), αυτά ακούγονται σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Τι με νοιάζει εμένα αν ο εφοπλιστής κουβαλάει το 1 στα 3 βαρέλια παγκοσμίως, όταν εγώ κοιτάζω την αντλία στο βενζινάδικο και παθαίνω ταυτόχρονα εγκεφαλικό, λουμπάγκο και κρίση πανικού με το 1,90+ ευρώ το λίτρο;
Εθνική υπερηφάνεια σου λέει μετά ο άλλος στο καφενείο. Ναι, καμαρώνεις σαν γύφτικο σκεπάρνι στην αρχή, αλλά μόλις έρθει ο λογαριασμός του ρεύματος ή το πετρέλαιο θέρμανσης, η υπερηφάνεια πάει περίπατο και αρχίζουν τα… γαλλικά και οι άγιοι.
Και το καλύτερο; Σου λέει «ελληνική ναυτιλία» και νομίζεις ότι τα καράβια έχουν πάνω την ελληνική σημαία και μέσα παίζει Καζαντζίδη. Αμ δε! Αν πας κοντά στο τάνκερ, γράφει στην πρύμνη «Λιβερία» ή «Νησιά Μάρσαλ», μέρη που ο μέσος Έλληνας νομίζει ότι είναι γεύσεις για παγωτό. Όσο για το μύθο ότι «αν πεινάσουμε, πάμε στα καράβια», ξέχνα το. Τα πληρώματα είναι 90% από τις Φιλιππίνες και την Αίγυπτο. Ο μόνος Έλληνας πάνω στο βαπόρι είναι ο Καπετάνιος που κοιτάζει τις φωτογραφίες των παιδιών του στο Viber. Οι υπόλοιποι Έλληνες είναι κλεισμένοι στα γραφεία στα νότια προάστια, έχουν τρία master από το Λονδίνο και πίνουν Freddo Espresso των 6 ευρώ. Αυτοί ναι, βλέπουν τα δολάρια να έρχονται. Αλλά πού πάνε αυτά τα λεφτά; Όχι στην Υγεία και στην Παιδεία πάντως! Γίνονται luxury οικόπεδα στη Βούλα, τινάζουν τα ενοίκια στον θεό και ο μέσος μισθωτός καταλήγει να δίνει έναν μισθό για μια τρώγλη της δεκαετίας του ‘70 στην Κυψέλη.
Αλλά εκεί που πέφτει το κλάμα της αρκούδας είναι στη φορολογία. Εδώ ο υδραυλικός και ο περιπτεράς φορολογούνται από το πρώτο ευρώ με τεκμαρτά και προκαταβολές φόρου, και ο εφοπλιστής έχει 57 φοροαπαλλαγές κλειδωμένες στο Άρθρο 107 του Συντάγματος. Αν βγάλει 3 δισεκατομμύρια κέρδος, ο φόρος εισοδήματος είναι ολοστρόγγυλο 0%. Πληρώνει μόνο κάτι ψιλά με βάση το μέγεθος του πλοίου. Στατιστικά, ένα θηρίο τάνκερ πληρώνει λιγότερα τέλη και φόρους από ένα μεταχειρισμένο SUV 3.000 κυβικών που κυκλοφορεί στην Αθήνα. Κι όταν στριμώχτηκαν τα πράγματα με την τρόικα, κάνανε το περίφημο «Συνυποσχετικό Οικειοθελούς Παροχής». Δηλαδή, «μάγκες, ρίξτε ό,τι έχετε ευχαρίστηση στο παγκάρι». Και τελικά, αντί για 400 εκατομμύρια, δώσανε τα 80 και είπαν κι ευχαριστώ, γιατί άμα γκρινιάξει ο υπουργός, οι εταιρείες μεταφέρονται στα νησιά Κέιμαν σε χρόνο ντετέ.
Η απόλυτη τρικυμία στο κρανίο είναι ότι ο μέσος Έλληνας, που πληρώνει το 95% των εσόδων του κράτους από την τσέπη του, κάθεται φέτος με το κομπιουτεράκι και κοιτάζει αν ο «μετεωρολογικός αλγόριθμος» για τις βαθμοημέρες θα του πετάξει κάνα τριαντάευρω παραπάνω για να πάρει πέντε λίτρα πετρέλαιο να μην παγώσει το κοκαλάκι του. Την ίδια ώρα, δίπλα του, το ελληνικό σούπερ-τάνκερ ξεφορτώνει 2 εκατομμύρια βαρέλια στη Motor Oil με μηδενικό φόρο. Είμαστε οι βασιλιάδες των θαλασσών, δεν αντιλέγω, αλλά για τον απλό λαό η φάση είναι ακριβώς όπως η Εθνική Ελλάδος στο ποδόσφαιρο. Χαίρεσαι όταν κερδίζει τη Βραζιλία, πανηγυρίζεις στα καφενεία, αλλά στο τέλος της βραδιάς ξέρεις πολύ καλά ότι το εισιτήριο, τη βενζίνη και το σουβλάκι θα τα πληρώσεις εσύ από την άδεια σου τσέπη.
