Του Κώστα Κιλτίδη
Η γενιά των ηλικιών 60-80 και ίσως έως 85 ετών, γεννημένοι μέσα στην τραγωδία της κατοχής και του ανταρτοπολέμου ή όταν η Πατρίδα αιμορραγούσα αναστηλωνόταν, βρίσκεται μπροστά σε ιστορική πρόκληση. Ενηλικιώθηκαν στα χρόνια της αναγέννησης και αναδημιουργίας της Χώρας. Με πικρή και δύσκολη αφετηρία , δοκιμάστηκαν, βίωσαν σε κλίμακες την φτώχεια , δημιούργησαν και γεύθηκαν σε μικρό ή μεγάλο βαθμό την επιτυχία στη ζωή. Έζησαν έως σήμερα την πλέον μακρά ειρηνική περίοδο του ελληνισμού. Τους έλαχε δικτατορία και στις δεκαετίες 80 και 90 άρχισε να χάνεται το «κοινωνικό κεφάλαιο». Το υπόδειγμα για τους ξένους σύγχρονους φιλοσόφους ,δημιουργίας και γεύσεως της ζωής της ελληνικής κοινότητος σε ύπαιθρο και πόλεις εκφυλίστηκε. Δεν γονάτισε η Πατρίδα από την μετανάστευση των παιδιών της, αλλά από τον εκφυλισμό αρχών και αξιών του κοινωνικού-εθνικού κεφαλαίου . Αναπόφευκτα οδηγηθήκαμε στην τραγωδία των μνημονίων . Ακολούθησε η φτωχοποίηση και η διαστροφή της πολιτικής και της κοινωνίας.Οδηγήθηκαν σε φυγή οι νέοι , γκρεμίστηκαν αναίτια νοικοκυριά . Δεν δημιουργούνται οικογένειες από τους απογοητευμένους νέους και δεν γεννιούνται ελληνόπουλα . Αντικαθίσταται ο πληθυσμός από αλλόφυλους και χτυπιέται η ιερότερη έννοια επί της γης , η μάνα, με νομοθεσίες woke ατζέντας ξεδιάντροπα. Η Κύπρος με μύριες ευκαιρίες εθνικής δικαίωσης προδόθηκε. Η Βόρειος Ήπειρος , με διεθνή συμφωνία εθνικής κατοχύρωσης , έμεινε ανυπεράσπιστη. Στο Αιγαίο γίναμε υποτελείς με δουλικότητα Ατιμάστηκε το αίμα των θυσιασθέντων για την Μακεδονία. Χτυπήθηκε βάναυσα η ραχοκοκαλιά των μικρομεσαίων της ελληνικής κοινωνίας. Γίναμε χώρα βολεμένων και προσκηνυμένων ή όχλος διαμαρτυρομένων με κραυγές. Έτσι «κατάντησε το αύριο σαν αύριο να μη μοιάζει» . Μας συντρίβει η φωνή του Σεφέρη, που ακούγεται σαν κατάρα : « Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου. Τίποτα δεν είναι πιό πικρό». Ακολούθησαν οι διαχειριστές, θεσιθήρες και καρεκλοκένταυροι , αντί μαχόμενων ιδεαλιστών πολιτικών για την ανόρθωση της χώρας και της κοινωνίας. Σήμερα συγκρίνονται οι κυβερνώντες με την τραγωδία του χθες , αντί με την ένδοξη μοίρα της Πατρίδος. Καταστρατηγείται η ύψιστη αρετή της ελευθερίας με παρακολουθήσεις και υποκλοπές. Η ερημοποιημένη ύπαιθρος αμαυρώνεται με εγκληματικές δράσεις τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ. Οι πολιτικοί ταγοί ξεθεμελιώνουν την τελευταία παρηγοριά του πολίτη , δικαιοσύνη και δημόσια υγεία.
Είναι η ώρα του αναστοχασμού, της αυτοκριτικής και της ευθύνης για ό,τι ζήσαμε και για ό,τι χρωστάμε στους νέους και στην Πατρίδα. Πρέπει να ξανακουστεί εκείνο το ανεπανάληπτο σύνθημα των νέων : «Πώς να αλλάξουμε τον κόσμο, αν δεν αλλάξουμε και εμείς». Καλούμαστε να ξαναβρούμε τις ρίζες και τις πηγές των πνευματικών και ηθικών αξιών της κοινωνίας που γεννηθήκαμε. Δεν μιλάμε για φιλοσοφικές αναζητήσεις ή δύσκολες επινοήσεις. « Παληά δικά μας πλούτη» , που κυλάνε στο αίμα αυτής της γενιάς των 60-80 ετών, η μοίρα μας καλεί να ξαναγεννήσουμε. Όπως δε μας παρέδωσε ο μέγιστος Πλάτων , από όλες τις επιστήμες , η πολιτική είναι η πλέον εν δυνάμει επιστήμη για δημιουργία . Ο Γκράμσι, πολιτικός σοσιαλιστής φιλόσοφος διακήρυξε , ότι πριν από την πολιτική επικράτηση πραγματικότητος, προηγείται πάντα η πολιτιστική-ιδεολογική. Αρκεί να ενστερνισθούμε τον πνευματικό ογκόλιθο Αριστοτέλη:: «Να πάψουμε να είμαστε σαν τις Νυχτερίδες, που φοβόμαστε το φως των ιδεών». Η Πατρίδα απειλείται από Χώρα να γίνει χώρος. Η γενιά των 60-80 ετών φέρει βιώματα και μνήμες ως οδηγούς . Έχει βαρειά την ευθύνη για τον επανελληνισμό της κοινωνίας και της Πατρίδος. Ο Ο. Ελύτης μας θυμίζει την «βουή των νεκρών» και το πρόσταγμά του επιτακτικό : « Καιρός λυτήριος επέστη» !!!!
