Κάποιοι πολίτες Έλληνες μονολογούσαν:
«Πώς την πατήσαμε σαν ατζαμήδες; Διαλέξαμε μόνοι μας τους διαχειριστές του πλούτου μας (ή αν θέλετε, της φτώχειας μας). Τα πράγματα, κουτσά-στραβά, πήγαιναν καλά. Τη δουλειά μας εμείς, τη δουλειά τους εκείνοι.
Ώσπου μια μέρα το ταμείο μας έκανε φτερά. Οι άνθρωποι στους οποίους εμπιστευθήκαμε τον πλούτο μας (ή αν θέλετε τη φτώχεια μας) ήσαν κοινοί λωποδύτες. Βουτήξαν όσα τους επέτρεπε η περίσταση και… από εδώ παν και οι άλλοι. Πού να τους πιάσεις; Ζητήσαν άσυλο στο τέμενος που από καιρό είχαν κτίσει και που το αποκαλούσαν «παραγραφή». Μας βγάζαν τη γλώσσα τους και μας έλεγαν την ακατανόητη λέξη ΤΑΒΟΟ! Απολογία δεν είχανε να δώσουν σε κανένα. Ούτε στον Κέρβερο της αρχαιότητας, ούτε στον Άρειο Πάγο της Αθηναϊκής δημοκρατίας. Της παλιάς (ή αν θέλετε και της καινούργιας).
Πέρασαν χρόνια και ζαμάνια. Νέοι διαχειριστές! Διαλεγμένοι από την αφεντιά μας κι αυτοί. Άλλοι καλοί, άλλοι ζαβοί. Ώσπου βάλθηκαν κάποτε κι αυτοί να σώσουν τη λεηλατημένη επιχείρησή μας κι αρχίσαν τις περικοπές. Για να καλύψουν λέει, εκείνα που κλέψαν οι άλλοι. Λε, λε μάνα μου κάτι περικοπές!
Και να βάζουν κάθε τόσο και λιγάκι τις χερούκλες τους στις τσέπες μας. Και να αρπάζουν ό,τι βρουν κι όπως το βρουν. Άλλοτε σα φόρος, άλλοτε σα χαράτσι, κι άλλοτε χωρίς βαφτιστικό όνομα. Κι όχι μια και καλή. Κάθε τόσο και λιγάκι σας λέω! Κατ’ εξακολούθησιν, που λένε και στα δικαστήρια.
Το πού πηγαίναν τα λεφτά μας ποτέ δε μας το είπαν. Ίσως κι αυτοί να μην το ξέρουν. Ξέρουν όμως ν’ αδειάζουν τις τσέπες μας με σύστημα. Σιγά-σιγά και λίγο-λίγο. Φασούλι-φασούλι όμως, αδειάζει το σακούλι και τρέχεις για δανεικά. Δανείζει όμως κανείς την σήμερον ημέρα;
Και να σε δουλεύουν κιόλας. Και να σου λεν πως όλα γίνονται για το καλό σου. Για να σε σώσουν από την καταστροφή. Λες και δεν αποτελούν καταστροφή όσα παθαίνουμε. Όμως εμάς βρίσκουν, το δικό μας πορτοφόλι αδειάζουν. Τους άλλους, αυτούς που τ’ αρπάξαν με τον ένα και τον άλλο τρόπο, πού να τους βρεις; Άλλοι στο «Τέμενος», άλλοι στην Ελβετία. Ψύλλοι στα άχυρα. Και τα λεφτά τους σιγουρεμένα.
Κι έχεις και κάποιους υπουργούς που είναι στον κόσμο τους και δηλώνουν, καθώς αναχωρούν για Βερολίνο, πως η Ελλάδα βαδίζει προς τη σωτηρία, χάρη στις οδυνηρές θυσίες του Ελληνικού λαού».
Τις θυσίες τις νιώθουμε ακόμη στο πετσί μας. Τη σωτηρία όμως δεν τη βλέπουμε ούτε με τα κιάλια.
Επίκαιρος
