Αχ οι Πόλεις!
Με τις τράπεζες!
Τα οπωροπωλεία!
Τα γραφεία!
Τις ωραίες!
Τα διαγγέλματα!
Τις γιορτές , τα πορτοφόλια
Τις λεμονάδες, τις γκαζόζες ορίστε!
Βρε σ` αγαπάει κανείς;
Αχ οι Πόλεις!
Με τους στριφνούς έρωτες,
Τις πολυπληθείς ερήμους
Τους περιηγητές του ΤΙΠΟΤΑ,
Τις διαμαρτυρίες
Τις βλαστημίες…
Βρε σ` αγαπάει κανείς;
Αχ οι Πόλεις!
Με τις υπεροψίες
Τις πεταμένες λέξεις,
Τους λογαριασμούς
Τις αδιάφορες βόλτες
Βρε σ΄αγαπάει κανείς;
Αχ οι Πόλεις!
Των πολυκατοικιών
Των καθημερινών
Των Μωαμεθανών
Των κουρτινών
Των αρπαχτών
Βρε σ` αγαπάει κανείς;
Αχ οι Πόλεις!
Με τις ξεχασμένες καντάδες,
Τις κρυμμένες ηλικίες
Τις κουρασμένες μνήμες
Τις συνταξιοδοτημένες μέρες
Τους αποκλεισμένους πόθους,
αυτές με τα «Πολλά ΠΑΡΑΛΙΓΟ»
Βρε σ΄ αγαπάει κανείς;
Αχ οι Πόλεις!
Των μυστικών
Των Συρακουσών
Των παράταιρων
Των αναπάντεχων
Των σακατεμένων ρημάτων!
Περαστικός ένας Ιούλιος ρώταγε…
Αγάπη μου,
Ποιος σου ‘πε τέτοια πράγματα καλέ!……..
Γιάννης Ναζλίδης
