Σαν τα μανιτάρια ξεφυτρώνουν τα καφέ-μπαρ και ουζερί στο κέντρο του εμπορικού πεζόδρομου της Βέροιας με αποτέλεσμα η «πιάτσα» να έχει μεταφερθεί εκεί πλέον πρωί και βράδυ. Και είναι τα μόνα καταστήματα που βλέπουμε να ανοίγουν σε αντίθεση με αρκετά εμπορικά που παίρνουν το δρόμο των λουκέτων. Έως πόσα όμως καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος μπορεί να σηκώσει στο σύνολό της η πόλη (κι όχι μόνο ένα κεντρικό σημείο) ώστε να μπορούν όλα να έχουν κάποιο κέρδος;
Στην ερώτηση αυτή θυμηθήκαμε κάποιες δηλώσεις του προέδρου της ΕΣΕΕ Βασίλη Κροκίδη σε αθηναϊκό ραδιόφωνο που τόνιζε ότι «αντί να πάμε σε μια οικονομική γεωγραφία, να δούμε πού υπάρχει έλλειψη μιας δραστηριότητας και πού υπάρχει κορεσμός, πάμε και κάνουμε συνεχώς τα ίδια λάθη. Στον ίδιο δρόμο 100 καφέ (μιλούσε και για μεγαλύτερα αστικά κέντρα), 100 σουβλατζίδικα, ο ένας παίρνει τη δουλειά του άλλου και στο τέλος κλείνουν όλα μαζί».
Το αναφέρουμε αυτό για να σταθούμε λίγο σ’ αυτή την «οικονομική γεωγραφία» που καλό είναι να λαμβάνεται υπ’ όψιν σε μια πόλη, ακόμα και του μεγέθους της Βέροιας.
Καλό θα ήταν λοιπόν να πάμε σε μια έρευνα αγοράς που τα συμπεράσματά της θα μπορούν να δώσουν στα νέα παιδιά που τώρα αρχίζουν τη δραστηριότητά τους, ευκαιρίες και λύσεις να ξεκινήσουν την επαγγελματική τους καριέρα. Έχουν κλείσει ήδη ένα σωρό μικρότερες επιχειρήσεις τα τελευταία χρόνια, με μια πολιτική που μας επιβλήθηκε και σήμερα συζητάμε για νέες δράσεις και επιχειρήσεις στο ίδιο σχεδόν μοτίβο.
Αυτό επιβεβαιώνει και το λάθος μας, όπως επεσήμανε και ο πρόεδρος της ΕΣΕΕ ο οποίος πρόσθεσε: «Στην Ελλάδα είναι χιλιάδες οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και κανένας δεν έψαξε να δει ότι αυτές ήταν μια επιχείρηση ανά 17 κατοίκους, όπως είναι και ο μέσος όρος της Ευρώπης. Άρα δεν είναι ότι υπάρχουν υπεράριθμες επιχειρήσεις, αλλά ήταν κακώς δομημένες. Σε πολλές περιπτώσεις άνοιγαν μαγαζιά που συντηρούνταν μόνο με τις πολυκατοικίες από πάνω. Δεν μπορείς έτσι να κρατήσεις μια επιχείρηση. Και το κράτος αντί να βοηθήσει την επιχειρηματικότητα να σταθεί στα πόδια της σωστά, να προβληθεί σωστά, σε κλάδους που υπάρχουν πραγματικές ευκαιρίες και κυρίως μέσα στην κρίση, δυστυχώς δεν δημιουργεί ευκαιρίες ανάπτυξης».
Με το να κάνουμε όμως, χρόνια, τα ίδια λάθη και κυρίως με την υπερφορολόγηση, θα λέγαμε, δεν κάνουμε τίποτα, αφού, αν δεν έχεις προοπτικές εισοδήματος, όσες δόσεις και να σου βάλουν, αν δεν έχεις κατανάλωση, τζίρο και κέρδη, δεν μπορείς να τις πληρώνεις.
Είναι σημαντικό λοιπόν να γίνει ένα νέο ανακάτωμα της τράπουλας στην Αγορά, μια έρευνα για τις νέες ανάγκες και ευκαιρίες για να πάψει ίσως να μεταναστεύει απογοητευμένη η νέα γενιά. Μια νέα «οικονομική γεωγραφία» δηλαδή πριν πεθάνει οριστικά ο πάλαι ποτέ κορμός της ελληνικής οικονομίας, οι μικρομεσαίες δηλαδή επιχειρήσεις.
Σοφία Γκαγκούση
