Της Σοφίας Πιστοφίδου-Τσόγκα
Καθηγήτρια Φιλόλογος
Ο Θεόδωρος, ο Παιδίατρος!, έτσι αναφερόμασταν στο συμπαθέστατο πρόσωπό σου, οι από παλαιά φίλοι σου και συμπολίτες.
Στο ευλογημένο δεκαήμερο, από την Αγία Ανάληψη του Κυρίου μας του Χριστού, προς την ένδοξη «ἐπί θύραις» Αγία Πεντηκοστή, σε εκάλεσε ο Κύριος προς τα ουράνια δώματα, «ὅπου ἐπισκοπεῖ το φῶς τοῦ προσώπου» Του.
Και εσύ, απαλά, στοργικά, διακριτικά, ανάλαφρα, υπάκουσες, ψυχή ευλογημένη, και εμπιστεύθηκες το αθάνατο κομμάτι της υπάρξεώς σου στον Άγγελό σου, για να σε οδηγήσει προς το Ύψος «ἔνθα τῶν ἁγίων χορεῖαι καί χαρά ἀνέκφραστος».
Σε γνωρίσαμε γιατρό υπεύθυνο, ως Παιδίατρο άκρως προσεκτικό και στοργικό προς τα τρυφερά βλασταράκια της ακριβής ζωής, βρεφούδια, μωρουδάκια, παιδάκια και λίγο πρώιμα εφηβάκια.
«Παροικοῦσα ἐν γῆ, ψυχή,» προσέφερες αφειδώλευτα τις ιατρικές σου φροντίδες, σύμφωνα με τις σπουδές σου και την προσωπική παιδεία σου. Αυτήν σου την χάρισαν ως ακριβή «προίκα» οι οικογενειακές αρχές και οι κανόνες ζωής της επιφανούς Ποντιακής πατρικής σου οικογένειας.
Φυσική ευγένεια, καλλιέργεια χαρακτήρος, σπουδές στην Ιατρική Πανεπιστημιακή Σχολή, αλλά και σπουδές κοινωνικές στο άμεσο οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον, σε ανέδειξαν ιατρό πρόθυμο, προσηνή, ανύστακτο, υπομονετικό σε δύσκολες περιπτώσεις, παρηγορητικό. Νυχτοήμερα δίπλα στο προσκεφαλάκι του «άγουρου» μωρού, του παιδιού, του σχολειόπαιδου, λειτουργούσες ως «διακονητής» των πασχόντων, αλλά και στοργικός συμπαραστάτης και υπομονετικός παρηγορητής στους ανήσυχους και αγωνιούντες γονείς, ιατρός ψυχών των γονέων.
Πόσα παιδιά φρόντισες στην μακρά προσφορά σου, Παιδίατρε Θεόδωρε!, καθώς και στα παιδιά των «παιδιών» αυτών ως «εγγόνια» και σε τέκνα ίσως αυτών των «εγγόνων» ως «δισέγγονά» σου! Πλούσια δωρεά!
Ευλογημένη η επί γης διακονία σου!
Αυτά σου χάρισε «ἐπί γῆς» ο Κύριος.
Δικό σου, κατάδικό σου, ρίζα σου, μόνον ένα, τον Αριστοτέλη σου, και αυτόν για λίγο «ανθρώπινο» χρόνο, τον χάρηκες.
Αλλά τώρα, εκεί που ανεβαίνεις, στα ευλογημένα ύψη του Χριστού, εκεί, στο κατώφλι του Ουρανού, σε περιμένει το μοναχοπαίδι σου και οι δικοί σου, να χαρήτε τον εναγκαλισμό της συνάντησης στο άυλο, πεντακάθαρο, πανάγιο Ύψος.
«Γνῶθί σου ταλαίπωρε ψυχή, τήν θείαν εὐγένειαν,
τῆς ἄνω μοίρας εἶ,
τό δέ σῶμα γῆ καί φθείρεται».
Σου έπρεπε πλέον ανάπαυση,
«ἔνθα πέφυκε φωνή ἑορταζόντων, καί ἀγαλλίασις».
Αγαπητέ και σεβαστέ Θεόδωρε, ως αναμνηστικά από την γήινη ζωή σου, λάβε το κεράκι σου να σου φωτίζει την «πρός τά ἄνω» πορεία σου, πλάι στον Άγγελό σου, λάβε τα δάκρυα της εντιμωτάτης συζύγου σου και των προσφιλών σου συγγενών, την συγκίνηση όσων σε ετίμησαν και τα άνθη του αποχωρισμού για «Καλό ταξίδι», και τυλιγμένος στα βυζαντινά μελωδήματα και το θυμίαμα, πορεύου «ἔνθα ἀπέδρα ὀδύνη καί στεναγμός».
«Καλόν Παράδεισον» «λαφρόν τό χῶμα σ’» Αιωνία
«παρά τῷ Θεῷ» η μνήμη σου Θεόδωρε Σιδηρόπουλε.
