Της Ιωάννας Βαλδήρ
Η κατάκτηση της Euroleague από τον Ολυμπιακό δεν ήταν απλώς αθλητικό γεγονός, ήταν κοινωνικό ξέσπασμα. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους απέδειξαν ξανά ότι ο αθλητισμός στην Ελλάδα δεν είναι «ένα παιχνίδι», αλλά ταυτότητα, πάθος και μια τεράστια δεξαμενή κοινωνικής ενέργειας.
Καθώς η σκόνη από τους πανηγυρισμούς στον Πειραιά αρχίζει να πέφτει, γεννάται ένα εύλογο ερώτημα. Μπορεί το momentum αυτής της τεράστιας νίκης να μεταφραστεί σε πολιτική κινητοποίηση; Πίσω από τα καπνογόνα κρύβεται ένα παράδοξο. Πώς μια κοινωνία που οργανώνεται, παθιάζεται και ενώνεται για μια ομάδα, βυθίζεται στην πολιτική απάθεια όταν έρχεται η ώρα της κάλπης; Μπορεί αυτή η ορμή να γίνει πολιτική συμμετοχή; Μπορούν ομάδες, αθλητές και φίλαθλοι να σπρώξουν τον κόσμο στο πιο κρίσιμο «ματς»;
Το αθλητικό ιδεώδες δίνει την απάντηση. Στο γήπεδο η επιτυχία χτίζεται με αξιοκρατία, στρατηγική, δουλειά και συλλογικότητα. Αξίες που η πολιτική σκηνή έχει εγκαταλείψει. Αν τα κόμματα είχαν το 10% της οργάνωσης των φιλάθλων, η αποχή θα ήταν παρελθόν.
Οι ομάδες, είτε μιλάμε για τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό, είτε για τον ΠΑΟΚ, την ΑΕΚ και τον Άρη, καταφέρνουν κάτι που οι πολιτικοί αρχηγοί αδυνατούν, να ενώσουν διαφορετικές κοινωνικές τάξεις κάτω από ένα κοινό όραμα.
Αυτή η συλλογική ενέργεια δεν είναι απλώς «οπαδική κουλτούρα». Είναι μια ακατέργαστη, πανίσχυρη κοινωνική δύναμη. Οι φίλαθλοι στην Ελλάδα αποτελούν μια από τις πιο ζωντανές, οργανωμένες και δυναμικές κοινωνικές ομάδες. Η ενέργεια που παράγεται στο πέταλο διαμορφώνει το αποτέλεσμα ενός αγώνα και δημιουργεί αίσθηση αποτελεσματικότητας. Το μεγάλο στοίχημα είναι αυτή η αίσθηση να μεταφερθεί από την κερκίδα στο παραβάν και το πώς αυτή η ορμή θα μετατραπεί σε δημοκρατική συμμετοχή.
Οι μεγάλοι πρωταγωνιστές των γηπέδων, οι αθλητές που λατρεύονται ως πρότυπα, έχουν το ηθικό βάρος να κάνουν τη μεγάλη πάσα προς την κοινωνία. Ο παλμός της κερκίδας είναι πολιτική δύναμη. Ο φίλαθλος νιώθει ότι η παρουσία του αλλάζει το αποτέλεσμα. Οι αθλητές, ως πρότυπα, οφείλουν να θυμίσουν ότι δεν γίνεται να είσαι «παρών» στην κερκίδα και «απών» από τη ζωή σου.
Η ομορφιά του αθλητισμού κρύβεται στο ότι πάντα υπάρχει επόμενη Κυριακή. Αν χάσεις σήμερα, ανασυντάσσεσαι, διορθώνεις τα λάθη σου και ξαναμπαίνεις στο γήπεδο. Στην πολιτική όμως δεν υπάρχει επόμενη Κυριακή. Αν απέχεις, παραδίδεις το δικαίωμα επιλογής για τέσσερα χρόνια. Το να μην ψηφίζεις και μετά να κριτικάρεις είναι σαν να μην πήγες στο γήπεδο και να βρίζεις τον προπονητή. Η Δημοκρατία απαιτεί συμμετοχή, απαιτεί να λερώσεις τα χέρια σου, να πάρεις θέση και να διεκδικήσεις το αποτέλεσμα.
Συγχαρητήρια, λοιπόν, στον Ολυμπιακό για τον θρίαμβό του. Τώρα όμως ήρθε η ώρα να σοβαρευτούμε όλοι μας, Γαύροι, Βάζελοι, Χανούμια, Σκουλήκια και τα Ασπρόμαυρα Πανέμορφα Αδέρφια μου. Στα γήπεδα το πάθος μας χωρίζει, αλλά η μοίρα αυτής της χώρας μας ενώνει. Αν μπορείς να χαλάς τη φωνή σου για 90 λεπτά για ένα οφσάιντ, μπορείς να αφιερώσεις 5 λεπτά για να καθορίσεις το μέλλον σου.
Κατεβείτε στο γήπεδο της κάλπης. Εκεί παίζεται το πιο κρίσιμο «ματς».
