Η ιστορία της πατρίδας μας μοιάζει να κάνει έναν κύκλο που προκαλεί ίλιγγο. Όποιος πίστευε ότι η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης είχε ξορκίσει οριστικά τα φαντάσματα της «καχεκτικής δημοκρατίας», βρίσκεται σήμερα μπροστά σε μια σκληρή πραγματικότητα. Βιώνουμε ξανά μια περίοδο που ανακαλεί έντονα τις σκοτεινές μέρες πριν από την αποκάλυψη της υπόθεσης Λαμπράκη, τότε που οι παρακρατικοί μηχανισμοί δρούσαν στο ημίφως, προστατευμένοι από πολιτική και δικαστική ασυλία.
Η χθεσινή απόφαση (27 Απριλίου 2026) του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να μην ανασύρει από το αρχείο την υπόθεση των υποκλοπών αποτελεί την τελευταία πράξη μιας μεθοδευμένης θεσμικής υποχώρησης. Η Δικαιοσύνη, αντί να αναζητήσει την αλήθεια για το Predator, φαίνεται να συγχρονίζεται απόλυτα με την κυβερνητική επιθυμία για οριστικό κλείσιμο της υπόθεσης.
Δεν πρόκειται απλώς για μια δικαστική κρίση. Είναι η μετατροπή της δικαιοσύνης σε παθητικό παρατηρητή μιας μεθοδευμένης θεσμικής εκτροπής. Η άρνηση να παραληφθούν νέα στοιχεία και μηνύσεις από θύματα του παράνομου λογισμικού, όπως καταγγέλλουν οι δικηγόροι τους, παραπέμπει ευθέως σε εποχές όπου η δικαστική εξουσία λειτουργούσε ως προέκταση του εκάστοτε «επιτελικού κράτους». Όταν ο ίδιος ο εισαγγελέας που καλείται να ερευνήσει την ΕΥΠ ήταν ο επόπτης της την επίδικη περίοδο, η έννοια της αμεροληψίας αυτοαναιρείται και μετατρέπεται σε θεσμικό ανέκδοτο.
Και εδώ δεν προκύπτει ένα ερώτημα, αλλά μια ολόκληρη αλυσίδα από αμείλικτα ερωτήματα.
Με ποια λογική υιοθετείται ένα σκεπτικό που υποστηρίζει ότι, ενώ επιμολύνθηκαν οι συσκευές κορυφαίων θεσμικών παραγόντων της χώρας, ανθρώπων που χειρίζονται κρίσιμες αποφάσεις και απόρρητες πληροφορίες, δεν στοιχειοθετείται κατασκοπεία επειδή… δεν εξετάστηκε αν τα κλαπέντα αρχεία ήταν όντως απόρρητα;
Περιμένουμε δηλαδή από τον «διαρρήκτη» να μας επιστρέψει τα κλοπιμαία για να βεβαιωθούμε ότι η κλοπή συνέβη; Είναι δυνατόν η ανώτατη δικαιοσύνη να θεωρεί «υποθετική» τη ζημιά στην εθνική ασφάλεια, όταν οι γνωστοί πλέον ιδιώτες είχαν πλήρη πρόσβαση στα τηλέφωνα των φυλάκων της χώρας;
Εκθέτει την κυβέρνηση το γεγονός ότι άφησε κορυφαίους υπουργούς και τον αρχηγό του στρατού εκτεθειμένους σε ξένα και εγχώρια συμφέροντα;
Αναδεικνύει η στάση της δικαιοσύνης μια προσπάθεια να υποβαθμιστεί η ουσία, η παρακολούθηση σε μια νομικίστικη λεπτομέρεια, όπως το αν το αρχείο που κλάπηκε έφερε τη σωστή σήμανση «απόρρητο»;
Δεν πρόκειται για «πολιτικό παιχνίδι». Είναι αγώνας για το αν η Ελλάδα θα παραμείνει μια σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία ή αν θα διολισθήσει οριστικά σε ένα καθεστώς «ελεγχόμενης ελευθερίας» τύπου Όρμπαν.
Η σύγκριση με την περίοδο πριν από τον Σαρτζετάκη δεν αποτελεί πλέον σχήμα λόγου, είναι προειδοποίηση. Τότε χρειάστηκε ένας αδέκαστος δικαστής για να ξεριζώσει το παρακράτος. Σήμερα, η κοινωνία περιμένει από το ΠΑΣΟΚ να γίνει ο πολιτικός «Σαρτζετάκης» της εποχής μας, φέρνοντας την κάθαρση που το συγκεντρωτικό σύστημα διακυβέρνησης αδυνατεί ή αρνείται να επιτρέψει.
Το Predator και οι υποκλοπές δεν θα αρχειοθετηθούν στις συνειδήσεις των πολιτών. Θα παραμείνουν η αδιαμφισβήτητη απόδειξη μιας εξουσίας που οχυρώνεται πίσω από τη σιωπή, ακριβώς επειδή δεν αντέχει την έκθεση στην αλήθεια. Η δημοκρατία μας δεν νοσεί από σύμπτωση. Αποδυναμώθηκε μεθοδικά από εκείνους που έθεσαν τον έλεγχο των μηχανισμών πάνω από τον έλεγχο των θεσμών.
Το διακύβευμα πλέον δεν είναι μόνο η αποκάλυψη των ενόχων, αλλά η ίδια η επιβίωση του κράτους δικαίου.
Ιωάννα Βαλδήρ
