Του Ιερέως
Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Λαμβάνοντας, φίλοι αναγνώστες, υπόψη τα πραγματικά περιστατικά του πολέμου 1946-1949, ο κλασσικός αριστερός υποστηρίζει ότι είχαμε εμφύλιο, ενώ ο κλασσικός δεξιός επιμένει ότι ήταν ανταρσία. Μετά, λοιπόν, τα τόσα πολλά που ακούστηκαν και γράφηκαν για τον καταστροφικό αυτό πόλεμο, ας ακουστεί και μια τρίτη άποψη. Ο πόλεμος αυτός είναι ερμαφρόδιτος. Είναι και εμφύλιος και ανταρσία. Για τους παρακάτω, κατά την άποψή μας λόγους:
Πρώτον: είναι εμφύλιος γιατί ήταν εσωτερικός μέσα στην ίδια φυλή, ανάμεσα σε αδέρφια και φίλους.
Δεύτερον, είναι ανταρσία γιατί οι ίδιοι μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού, βάσει το δικαιώματος του αυτοπροσδιορισμού, χαρακτήρισαν εαυτούς, τους αντάρτες και τα τραγούδια τους αντάρτημα.
Είναι κρίμα να μην μπορούμε να συνεννοηθούμε για ένα τόσο απλό θέμα. Οι όροι εμφύλιος και ανταρσία δεν είναι αντίθετη μεταξύ τους. Απλώς απαντούν σε διαφορετικά ερωτήματα. Στο ερώτημα μεταξύ ποιόν έγινε ο πόλεμος, απαντούμε μεταξύ αδερφών και επομένως είναι εμφύλιος. Στο ερώτημα γιατί έγινε, απαντούμε έγινε για να πάρει την εξουσία με τα όπλα μια οργάνωση, (πολυπληθής μεν αλλά χωρίς εκλογές), από μια νόμιμη, (τοπικά τουλάχιστον), κυβέρνηση και επομένως είναι ανταρσία.
Είναι, λοιπόν, ή δεν είναι εμφύλια ανταρσία ή εμφύλιος ανταρτοπόλεμος αν προτιμάτε. Ούτε πρέπει να κολλάμε σε δόγματα, ούτε και προσβάλλουν κανέναν οι όροι εμφύλιος και ανταρσία. Προσβλητική αντίθετα είναι οι όροι «μονορχοφασίστες» που χρησιμοποιούσαν οι αριστεροί και «κομμουνιστοσυμμορίτες» που χρησιμοποιούσαν οι δεξιοί.
Αυτές τις λέξεις πρέπει να ξεχάσουμε και όχι τον εμφύλιο και την ανταρσία που είναι λέξεις κόσμιες και πολιτισμένες. Οι άνδρες του εθνικού στρατού ούτε φιλομοναρχικοί ήτανε, αναγκαστικά, ούτε φασίστες. Παιδιά του ελληνικού λαού ήταν, που ήλθε η ώρα τους να στρατευθούν και να υπηρετήσουν τη θητεία τους για μια ελεύθερη πατρίδα και τελικά δικαιώθηκαν αφού δεν γίναμε ούτε Αλβανία, ούτε Ρουμανία του Τσαουσέσκου.
Από την πλευρά τους και τα παιδιά του δημοκρατικού στρατού, ένας ολόκληρος λαός, δεν μιλάμε για συμμορίες, βγήκαν στο βουνό για μια δικαιότερη κοινωνία. Δεν ήταν μια ολιγομελή συμμορία χωρίς ιδανικά. Και είναι κρίμα που τα ανήσυχα και φιλότιμα αυτά παιδιά, η αφρόκρεμα και το μέλλον της Ελλάδος, χαραμίστηκαν στα βουνά και τα λαγκάδια για μια «χαμένη από χέρι υπόθεση».
Και είναι φοβερό που η ηγεσία της Αριστεράς, μέσω του βούλγαρου ηγέτη Δημητρόφ, γνώριζε ότι στις 9 Οκτωβρίου 1944, ο Στάλιν με τον Τσόρτσιλ είχαν στη συνάντηση της Μόσχας, σε μια παγερή νύχτα, κατακυρώσει την Ελλάδα κατά 90% στη δύση και την Ουκρανία κατά 90% στην ανατολή. Μάρτυρες, η τσιμπούκα στο στόμα του Στάλιν και το πουρο στο στόμα του Τσόρτσιλ!. Δεν χρειάζεται να παριστάνουμε τους οργισμένους και να πέφτουμε από τα σύννεφα.
Όταν ακούμε για ανταρσίες και για κινήματα. Η εθνική μας ιστορία είναι γεμάτη από τέτοια και τα κρίναμε όλα μόνο εκ του αποτελέσματος. Ξεχνάμε ότι το κίνημα ανταρσία του Ζορμπά στο Γουρδί το 1909 το αγιοποιήσαμε; Ξεχνάμε ότι έφερε το Βενιζέλο από την Κρήτη και μας προέκυψαν οι Βαλκανικοί. Πόλεμοι του 1912-1913 και αντιστάθηκε η Ελλάδα; Το ίδιο ισχύει και με το Κίνημα (Επανάσταση ή όπως αλλιώς θέλεις πες το) του Πλαστήρα το 1922.
Έτυχε να πετύχει και ο πνευστής του πέρασε στην ιστορία ως ο «μαύρος καβαλάρης» έστω και αν καλόμαθε με τα κινήματα και κάποια στιγμή μας προέκυψε αργότερα και θαυμαστής του Μουσολίνι. Αν η κομμουνιστική ανταρσία επικρατούσε και αν οι νικητές είχαν μυαλό και κυβερνούσαν σωστά, η ιστορία θα τους δικαίωνε. Η μαύρη αλήθεια για τους κομμουνιστές είναι ότι και αν ακόμα επικρατούσαν το 1949 δεν θα κυβερνούσαν σωστά, γιατί οι δικτάτορες (κάθε χρώματος) μεθούν από την ανεξέλεγκτη δύναμη εξουσίας που έχουν στα χέρια τους και εκτροχιάζονται…
Πέραν του ότι φίλοι αναγνώστες, βάσει των δεσμεύσεων του Ζαχαριάδη, η ελληνική Μακεδονία θα αποτελούσε την νότια περιοχή του κράτους των Σκοπίων.
