«Τόσο κόσμο που έφερες θα το ζήλευαν πολλοί πολιτικοί», αστειεύτηκα το βράδυ της προπερασμένης Πέμπτης με τον Νίκο Ζωιδάκη, τον μεγάλο αυτό δημοτικό τροβαδούρο, που γέμισε με πάνω από 3.000 κόσμο το στάδιο της Πατρίδας, στις εκδηλώσεις του «Ευστάθιου Χωραφά».
«Κάποτε τα στάδια τα γέμιζαν οι πολιτικοί, τώρα τα γεμίζει ο λαός» μου απάντησε ο κ. Ζωιδάκης. Πόσο δίκαιο έχει. Σαράντα χρόνια πέρασαν από τότε που ο αείμνηστος εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής αναλάμβανε την εξουσία, στις 24 Ιουλίου του 1974, σχηματίζοντας κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Έχοντας μάλιστα να χειριστεί εθνική τραγωδία, όπως ήταν η εισβολή του «Αττίλα» στην Κύπρο, που ξεκίνησε στις 20 Ιουλίου και ολοκληρώθηκε στις 14 Αυγούστου του ίδιου έτους.
Σαράντα χρόνια από τη μεταπολίτευση και η χώρα μας βρίσκεται στο σημείο… μηδέν. Με ανοικτά εθνικά θέματα, όπως το Σκοπιανό, με τους «συμμάχους» μας να έχουν αναγνωρίσει de facto τους γενίτσαρους του Γκρουέφσκι ως, Θου Κύριε, Μακεδόνες και φυσικά με το Αιγαίο, την Κύπρο και πλέον την Δυτική Θράκη, όπου την μειονότητα αλωνίζουν, χωρίς καμιά αντίδραση από την Αθήνα, οι πράκτορες του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής. (Ανα)ζητείται ελπίς λοιπόν.
Ένα νέο όραμα, ανάλογο με αυτό του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Που κόντρα στο ρεύμα των δυνατών της γης, τόλμησε να βγάλει την χώρα από το στρατιωτικό σκέλος του NATO, ως μέτρο πίεσης στην εισβολή της Κύπρου.
Μια αντίστοιχη πράξη σημερινών Ελλήνων πολιτικών μάλλον ως ανέκδοτο θα ακούγονταν, αφού την χώρα κυβερνούν πλέον όχι ο Καραμανλής, ο Παπαληγούρας, ο Αβέρωφ, αλλά οι ανθύπατοι της Τρόικας. (Ανά)ζητείται ελπίς λοιπόν με ευχές η πατρίδα μας να ξεπεράσει το σημερινό τέλμα, χωρίς να υποστεί μια νέα εθνική τραγωδία.
Θόδωρος Ελευθεριάδης
