Παρακολούθησα χθες το μεσημέρι από το κανάλι της Βουλής συζήτηση κοινοβουλευτικού ελέγχου που αφορούσε το σχέδιο υπουργικής απόφασης για τις λαϊκές αγορές. Υποτίθεται ότι έρχεται μια νέα υπουργική απόφαση για να ξεκαθαρίσει κάποια πράγματα στις σχέσεις παραγωγών και πωλητών λαϊκών αγορών και στις θέσεις -πάγκους-που αυτοί δικαιούνται να έχουν σε κάθε λαϊκή αγορά. Ανάθεμα αν βγήκε κάποιο λογικό συμπέρασμα από την πολύωρη συζήτηση, αφού από τη μια η κυβέρνηση με τον αρμόδιο υφυπουργό Γεράσιμο Γιακουμάτο προσπαθούσε να περάσει ατόφιες τις απόψεις της επί του θέματος και από την άλλη η αντιπολίτευση να ζητεί τροποποιήσεις, πολλές από τις οποίες ανέτρεπαν τη φιλοσοφία της νέας υπουργικής απόφασης.
΄Αραγε τι συμφέροντα είναι αυτά που δεν επιτρέπουν σε ένα τόσο απλό θέμα να βρεθεί κοινός τόπος απόψεων και αποφάσεων; Γιατί να μη μπορούν να συνεννοηθούν οι πολιτικοί μας σε απλά πράγματα της καθημερινότητας και να ξοδεύουν τόσο χρόνο για να δώσουν τον ορισμό του παραγωγού λαϊκών αγορών και να τον διακρίνουν από αυτόν του πωλητού, ορισμό και διάκριση που τελικά στη χθεσινή συζήτηση δεν μπόρεσαν να δώσουν; Και αν σε τέτοια απλά ζητήματα δεν μπορούν να συνεννοηθούν και αντί να τα απλοποιούν να τα περιπλέκουν, όπως π.χ. με την καθιέρωση διαφόρων συναρμοδοτήτων για την χορήγηση μιας άδειας, πώς είναι δυνατόν οι άνθρωποι αυτοί να βρουν λύσεις σε άλλα πολύ πιο σημαντικά θέματα;
Υπάρχει όντως πολιτικό πρόβλημα στην Ελλάδα, αλλά αυτό αφορά κυρίως τα πρόσωπα που ασχολούνται με την πολιτική. Η τηλεόραση μπορεί να έκανε πολύ καλό στην ενημέρωση των πολιτών γύρω από τα πολιτικά τεκτενόμενα. ΄Ομως κάνει και ένα μεγάλο κακό. Απαξιώνει σιγά-σιγά στα μάτια του λαού τους θιασώτες της πολιτικής και του περνά στον οργανισμό μικρόβιο που προκαλεί απέχθεια και εμετική διάθεση. Και αυτό είναι πολύ σοβαρό ζήτημα για την δημοκρατία μας.
Τ.Π.
