Είμαι η Αφροδίτη, είμαι εργαζόμενη, είμαι σύζυγος, είμαι μαμά. Έχω ένα ωραιότατο βιογραφικό, έχω χιούμορ, διαθέτω και αυτοσαρκασμό.
Τις συνηθισμένες μέρες, ο χρόνος δε μου φτάνει. Πάντα θέλω μια-δυο ωρίτσες ακόμη. Τρέχω σε ωδεία, κολυμβητήρια, ποδόσφαιρα, αγγλικά, χορωδίες, χορευτικά… Τρέχω σε πρόβες, συνεδριάσεις, ποδοσφαιρικούς αγώνες, αγώνες βόλει, εθελοντικές δράσεις. Τρέχω να μαγειρέψω, να ψωνίσω, να βάψω ρίζα στο μαλλί. Τρέχω να παραδώσω εργασίες. Και πάντα κάτι μένει πίσω, λίγο το σιδέρωμα, λίγο το μαγείρεμα, λίγο το συμμάζεμα, λίγο τα μαθήματα για το μεταπτυχιακό.
Και φτάνει το τέλος της συνηθισμένης αυτής μέρας, της κάθε μέρας, και πριν πέσω στην αγκαλιά του Μορφέα, κάθε συνηθισμένη μέρα, λέω στον εαυτό μου: «Τι θέλεις και τρέχεις;». Και μερικές φορές το λέει και ο άντρας μου, το λένε και τα παιδιά μου, το λέει και η λατρεμένη μου Καιτούλα, η πεθερά μου. Και καλά, στην Καιτούλα και τον σύζυγο μπορώ να απαντήσω, όλα εκείνα τα ωραία περί κοινωνικής μας ευθύνης και ανάγκης συμμετοχής, στα παιδιά όμως τι λες;
Τελικά κατέληξα ότι στα παιδιά δε λες, στα παιδιά δείχνεις. Δείχνεις στάση ζωής, δείχνεις παράδειγμα για μίμηση, δείχνεις την αξία της συμμετοχής. Και αυτές οι σκέψεις μου ήρθαν ένα βράδυ που φαινόταν σαν όλα τα άλλα, αλλά δεν ήταν. Ήταν το βράδυ που είπα στο Νίκο «πάμε μαζί». Το βράδυ που είπα στον άντρα μου, τον ήρωά μου, «αγάπη μου, θα τρέξουμε τώρα λίγο παραπάνω, αλλά σου υπόσχομαι, στη συσκευασία στα ροδάκινα θα είμαι εκεί». Ήταν το βράδυ που ξαναδιάβασα Καζαντζάκη και Ασκητική, έτσι, για να με πείσω λίγο παραπάνω, ότι «εγώ μονάχη μου θα σώσω τον κόσμο, κι αν δε σωθεί εγώ θα φταίω». Ήταν το βράδυ που συνελήφθη μέσα μου ο Κοινός Τόπος.
Ο άντρας μου κι εγώ γυρίσαμε στη Νάουσα για να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας εδώ. Θα μπορούσαμε να είμαστε αλλού. Θα μπορούσαμε να είμαστε στην Αθήνα, άλλωστε η κόρη μας μας είπε ότι προτιμά την Αθήνα, που έχει μουσεία και θέατρα, και κακώς τη φέραμε στη Νάουσα που δεν έχει τίποτε. Θα μπορούσαμε να είμαστε στη Βαρκελώνη, γιατί ο γιος μας μας μου είπε ότι θα ήθελε να είμαστε εκεί, γιατί εκεί παίζει η Μπάρτσα, εκεί έχει μεγάλα γήπεδα και καλούς ποδοσφαιριστές, και καλά θα κάνουμε όλη η οικογένεια να πάμε εκεί και να κουβαλήσουμε εκεί και τη Σχολή Αριστοτέλη, γιατί πολύ του άρεσε!
Εμείς όμως επιλέξαμε να είμαστε εδώ. Και ό,τι περνάει από το χέρι μας θα κάνουμε για τα γίνουν τα όνειρα των παιδιών μας πραγματικότητα, να έχουν γερές ρίζες και δυνατά φτερά.
Είμαι η Αφροδίτη, είμαι σύζυγος, μάνα και υποψήφια.
Είμαι η Αφροδίτη και πιστεύω ακράδαντα ότι η αλλαγή ξεκινάει από το σπίτι μας, πιστεύω στη δύναμη του ενός και στη δυναμική της ομάδας.
Είμαι η Αφροδίτη και θέλω τα πάντα για την πόλη μου και τα παιδιά μου.
