Κάθε μέρα το απογευματάκι πηγαίνω στο στρατιωτικό κοιμητήριο της Νάουσας για να ανάψω το καντηλάκι στις ψυχές όλων των αναπαυομένων πατέρων και αδελφών από καταβολής κόσμου. Περίσσια δε στις ψυχές αυτών των νέων παλικαριών που έπεσαν στις μάχες του αδελφοκτόνου πολέμου, που διέλυσε τον κοινωνικό ιστό της πατρίδας μας, φέρνοντας στις καρδιές των Ελλήνων έναν ακόμη εθνικό διχασμό, προς όφελος των ξένων δυνάμεων που μοίρασαν τον κόσμο στη Γιάλτα, καπιταλιστών και κομουνιστών. Η εξαθλίωση που αντιμετωπίζουν οι Ναουσαίοι πλέον συγκλονιστική, σύμφωνα με τις διηγήσεις επαγγελματιών. ‘Ξέρεις πόσος κόσμος δυσκολεύεται να πληρώσει ακόμη και τα 251 ευρώ που στοιχίζει ένας απλός τάφος;’ αναρωτιέται φίλος επαγγελματίας.
Τι να πει κανείς λοιπόν για την Ελλάδα του Μνημονίου. Που σκυλεύει ακόμη και στα σώματα των κεκοιμημένων αδελφών μας, στο όραμα του πρωτογενούς πλεονάσματος, που παρήχθη μέσα από την καταλήστευση του εθνικού πλούτου του κοσμάκη, που μετά την αξιοπρέπεια που απώλεσε απολυμένος από την εργασία του, ανασφάλιστος και χωρίς ιατρική περίθαλψη, ούτε να πεθάνει δεν μπορεί αξιοπρεπώς. Όνειδος, ντροπή και κατάρα σε αυτούς που καταστρέφουν την πατρίδα μας.
