Του Τηλέμαχου Χατζηαθανασίου
Περάσαμε κοντά τρία χρόνια πανδημίας με βαριά και ανεξίτηλα σημάδια: Χάθηκαν πολλοί συνάνθρωποί μας, άλλοι σημαδεύτηκαν από μικρές ή και μεγάλες βλάβες. Σήμερα φαίνεται να κατακλυζόμαστε από νέο κύμα με αποτέλεσμα να οδηγείται το Σύστημα Υγείας σε απρόβλεπτες πιέσεις.
Ως πολίτες, εξουθενωμένοι από τα χρόνια του κορονοϊού, θεωρήσαμε ,αφελώς βέβαια, ότι ο κορονοϊός μας ξέχασε. Κάναμε λάθος. Η πολιτεία είναι προετοιμασμένη;
Επειδή η μεταδοτικότητα έχει φτάσει στο κόκκινο, με το καλημέρα ο ιός φορτώνεται στα πνευμόνια μας. Σε μια από τις «καλημέρες» μου, ήρθε και σε μένα και φοβούμενος τα χειρότερα πήγα στο νοσοκομείο Βέροιας. Εκεί βίωσα την αγωνία των ασθενών με COVID μπροστά και στο ενδεχόμενο να μην ξαναγυρίσουν σπίτι τους.
Μετά τον προβλεπόμενο έλεγχο οδηγούμαι στην μονάδα COVID που βρίσκεται σ ένα τμήμα του 2ου ορόφου, απομονωμένος από τον υπόλοιπο όροφο, με κλειστές τις πόρτες των θαλάμων, όπως άλλωστε προβλέπεται. Το δωμάτιο τρίκλινο , πρώην δίκλινο, αλλά δεν πειράζει, σκέφτομαι, πανδημία γαρ.
Όταν χρειάστηκα κάτι, το πρώτο που έκανα ήταν να αναζητήσω ένα κουδουνάκι το οποίο θα αποτελούσε το μέσο επικοινωνίας με τον έξω κόσμο. Δεν ευρέθη το κουδουνάκι. Σκέφτηκα, ότι επειδή ήμασταν περιπατητικοί ασθενείς, μας έβαλαν σ ’αυτόν το θάλαμο έτσι ώστε να ειδοποιούμε, ανοίγοντας την πόρτα και επικοινωνώντας δια ζώσης. Να σημειωθεί ότι δεν υπάρχει κανείς άλλος στον θάλαμο πέραν των ασθενών Αυτό λοιπόν έκανα όταν χρειάστηκε, αλλά βρέθηκα στην πρώτη δυσάρεστη έκπληξη: Πριν προλάβω να πω τι ήθελα, άκουσα μια εντολή, τύπου παραγγέλματος ‘’μη βγαίνετε έξω’’. Έκλεισα την πόρτα και γύρισα στο κρεβάτι μου έκπληκτος. Κατά τη δεύτερη απόπειρα επικοινωνίας, έκανα ένα βήμα παραπάνω και χτύπησα το τζάμι του διαχωριστικού. Πριν προλάβω να πω κάτι, πάλι άκουσα την εντολή ‘’μην ανοίγετε την πόρτα’’. Σ ’αυτή την περίπτωση πλησίασε και συνεννοηθήκαμε με το διαχωριστικό ανάμεσα μας.
Επειδή ο θάλαμος ήταν μικτός, το βράδυ η ασθενής του γωνιακού κρεβατιού, αισθάνθηκε μια ζάλη αλλά δεν υπήρχε τρόπος να ειδοποιήσει και σηκώθηκε, παρότι την είχα καθησυχάσει μετά από μια απλή εκτίμηση, ότι δεν είναι κάτι σοβαρό. Αλλά μια συμβουλή από έναν ασθενή, έστω κι αν φέρει την ιδιότητα του γιατρού, δεν μπορεί να καθησυχάσει την άρρωστη.
Τρεκλίζοντας, τοίχο – τοίχο, έφτασε στην πόρτα, την άνοιξε και με τρομαγμένο ύφος, έβγαλε το κεφάλι για να γίνει αντιληπτή και να καλέσει βοήθεια για τη ζάλη, που επέμενε. Πριν ανοίξει το στόμα της αντιμετώπισε προσβλητική συμπεριφορά. Σ ’αυτό το σημείο οι αντοχές μου είχαν εξαντληθεί. Προβληματίστηκα και αναρωτήθηκα, γιατί δεν ανταποκρίνονται…
Και αναγκάστηκα να πάρω θέση για να δοθεί κάποια λύση στην ανασφάλειά μας.
Στην συνέχεια διαπίστωσα ότι δεν ήταν μόνο ο δικός μας θάλαμος χωρίς μέσον επικοινωνίας, αλλά όλοι οι θάλαμοι στην Μονάδα και ενημέρωσα τον νοσηλευτή που γνώριζα ότι ασχολείται με χωροταξικές ρυθμίσεις αυτού του είδους.
Σε όλο το διάστημα από την εισαγωγή μου μέχρι το συμβάν που περιγράφω, οι τρεις ασθενείς δεν είχαμε δικαίωμα ούτε να νυστάξουμε. Με το που έκλειναν τα βλέφαρα, το βροντώδες κλείσιμο της πόρτας μας τίναζε όρθιους, ενώ γνωρίζουμε όλοι από τις εμπειρίες μας ότι υπάρχουν πόρτες που κλείνουν αυτόματα και αθόρυβα. Η ησυχία φαίνεται να είναι υποτιμημένο αγαθό. Θεωρείται πολυτέλεια μάλλον, η πληροφορία ότι στις ‘’προηγμένες’’ χώρες, οι εργαζόμενοι σε νοσοκομεία επικοινωνούν με συσκευές ενδοεπικοινωνίας, ενώ πολυτέλεια έμοιαζε και η διαθέσιμη καρέκλα για ασθενείς.
Βέβαια, για να είμαι δίκαιος, όταν βλέπεις δύο νοσηλεύτριες να τρέχουν βγάζοντας φωτιές στα πόδια τους, για να διεκπεραιώσουν έγκαιρα την νοσηλεία των ασθενών, χωρίς τεχνικά μέσα επικοινωνίας, τότε προσπαθείς να κατανοήσεις. Αυτό όμως δεν μειώνει το αίσθημα ανασφάλειας των ασθενών που το «πληρώνουν» οι εργαζόμενοι χωρίς να ανήκει στις «ευθύνες» τους.
Ευτυχώς, τέλος καλό, αφού η Επιστήμη ανταποκρίνεται πλήρως στις σύγχρονες θεραπευτικές μεθόδους και μπορώ από το σπίτι μου, να επισημάνω την εμπειρία αυτή.
(Υ. Γ. Τα ονόματα και οι διευθύνσεις των άλλων δυο ασθενών στην διάθεση του κάθε ενδιαφερόμενου)
*Συνταξιούχος γιατρός, πρώην Διευθυντής Χειρουργικής Κλινικής του Νοσοκομείου Βέροιας
