Του Μάκη Δημητράκη
Στα μέσα της δεκαετίας του 1920 ήρθε στη Βέροια ο Βασίλης Μπουτζουρίδης, προσφυγόπουλο από το Φούλατζικ της Νικομήδειας της Μικράς Ασίας. Ήρθε μαζί με τη μητέρα του Όλγα, αφού είχε «χάσει» τον πατέρα του πολύ νωρίς, σε μάχη στο Μελέτ Αμπουρού.
Ανήσυχος αλλά και εργατικός «άνοιξε» στην αρχή, μαζί με τον Παπαγάλο, το ταβερνάκι «Κούτσουρα» στην πλατεία Τσερμέν και αργότερα νέο ταβερνάκι μέσα στην παλιά Δημοτική Αγορά.
Το 1950 ο μαστρο-Βασίλης, αφού προηγήθηκε ο γάμος του με την Άννα από την Κιουτάχεια της Μ. Ασίας, έκανε το μεγάλο άλμα. Σε οικόπεδο που είχε αγοράσει δημιούργησε το εξοχικό «Τρία σκαλοπάτια», στην οδό Μάρκου Μπότσαρη που τότε ήταν χωματόδρομος. «Νονός» του εξοχικού κέντρου ήταν ο Βεροιώτης Αργύρης Καβαργύρης που «βάπτισε» το κέντρο επηρεασμένος από κινηματογραφικό έργο της εποχής με τον τίτλο «Τα τέσσερα σκαλοπάτια».
Στην πραγματικότητα το κέντρο λειτούργησε σε τρία επίπεδα – τρία πατάρια – που στη συνέχεια ενοποιήθηκαν και σήμερα 20 σκαλοπάτια οδηγούν στο σαλόνι του καταστήματος.
Τα πρώτα χρόνια η λειτουργία του εξοχικού ήταν περιοδική. «Άνοιγε» την Καθαρή Δευτέρα με θαλασσινά και φασουλονταβάδες και «έκλεινε» του Σταυρού στις 14 Σεπτεμβρίου. Στα πρώτα επίσης χρόνια πολλοί Βεροιώτες πελάτες αλλά και ξένοι θαμώνες αποκαλούσαν το κέντρο «Πανόραμα» γιατί λόγω της υψομετρικής διαφοράς από την υπόλοιπη Βέροια, είχε θέα πανοραμική.
Την ίδια περίοδο οι συνθήκες λειτουργίας ήταν δύσκολες. Η έλλειψη δικτύου ύδρευσης (έφερνε νερό από το Ακ-σουγιού, πηγή του Τριπόταμου) αλλά και πάγο-ψυγείου (χρησιμοποιούσαν παγωνιέρες με πάγο από το παγοποιείο Μπαζάκα) ταλαιπωρούσαν τον μάστρο-Βασίλη που υπήρξε όμως μερακλής για ό,τι ετοίμαζε για την πελατεία του.
Ανεπανάληπτος στις σούβλες, το αρνί-το κατσίκι-το κοκορέτσι αλλά και στα ψητά κρέατα της ώρας κ.ά., που δεν είχαν να ζηλέψουν το παραμικρό από τα πολυδιαφημιζόμενα ψητά της Λιβαδειάς, της Λαμίας και της Αράχωβας.
Από πολύ νωρίς τα «Σκαλοπάτια» έγιναν το στέκι των Βεροιώτικων οικογενειών και ανάμεσά τους τακτικοί θαμώνες ήταν οι οικογένειες Καλογήρου, του γιατρού Γιαγκούλα, του Χρηστάκη, του επίσης γιατρού και δημάρχου Ζαμπούνη, του Αλέκου Ωρολογά, του Βασίλη Τσαμήτρου, του Νίκου Ουσουλτζόγλου αλλά και η τριάδα των Άλκη Μανωλίδη-Νίκου Σιδηρόπουλου-Στέλιου Σβαρνόπουλου. Συχνά ήταν και τα απρογραμμάτιστα γλέντια των πελατών. Το κατάστημα διέθετε πλούσια δισκοθήκη ενώ συχνά υπήρχε και ζωντανή μουσική με την οποία διασκέδαζαν οι θαμώνες-φίλοι της δημοτικής μουσικής. Ξεχώριζε ο δεξιοτέχνης του κλαρίνου Βάϊος Μαλιάρας ενώ στον χορό διέπρεπαν ο τότε διευθυντής της Εμπορικής Τράπεζας Κυρίτσης και ο κτηνίατρος Χρήστος Φράγκος.
Το 1969 τη διεύθυνση του κέντρου ανέλαβε ο δευτερότοκος γιος του κυρ-Βασίλη Ηλίας που με τη σύζυγό του Κατερίνα Δημητριάδου από τον Εύρωπο Κιλκίς συνέχισαν με την ίδια επιτυχία να ευχαριστούν την εκλεκτή τους πελατεία.
Αξιομνημόνευτο γεγονός της περιόδου αυτής είναι και η μυστική πολιτική συνάντηση, που έγινε στα «Σκαλοπάτια» το 1973, την περίοδο της χούντας. Συγκεκριμένα κάτω από απόλυτη μυστικότητα συναντήθηκαν στο κέντρο ο Γεώργιος Μαύρος (μετέπειτα αρχηγός της Ένωσης Κέντρου) και ο στρατηγός Βουδούρογλου και πιθανότατα συζήτησαν τα πολιτικά δρώμενα στην Ελλάδα. Η συνάντηση όμως έγινε αντιληπτή από ανθρώπους της επταετίας, οι οποίοι κινήθηκαν για να τους συλλάβουν, κάτι που δεν έγινε αφού οι δύο άντρες φυγαδεύτηκαν από το πίσω μέρος του καταστήματος και χρειάσθηκε να περάσουν ανάμεσα από θάμνους, δέντρα και ψηλά χόρτα αποφεύγοντας έτσι τη σύλληψη.
Το 2009 η επιχείρηση πέρασε στην τρίτη γενιά Μπουτζουρίδη. Στο γιο του Ηλία, Βασίλη, ο οποίος συνεχίζει με τον ίδιο ζήλο και την ίδια επιτυχία να εξυπηρετεί τους καλοφαγάδες Βεροιώτες και όχι μόνο.
