Γράφει η
Ειρήνη Αναγνώστου Κελεπούρη
Εξελικτική και Σχολική
ψυχολόγος
«όμορφη γυναίκα που΄χεις
Βρε Μενούς΄Αγά:
Κι ο Μενούσης
Μεθυσμένος πάει την έσφαξε.
Το πρωί ξεμεθυσμένος
πάει την έκλαψε|»…..
(κάποιοι στοίχοι από το γνωστό δημοτικό παραδοσιακό τραγούδι με ιστορία)
Τολμώ να αρχίσω αυτή την σύντομη αναφορά σε ένα φαινόμενο, όχι καινούργιο αλλά με πολλές εντάσεις και μεγαλύτερη συχνότητα, που μας αφορά όλους.
Το θέμα της επιθετικής βίας κατά των νέων κοριτσιών και γυναικών είναι πολύ -επίπεδο και πολυδιάστατο. Τα μέσα ενημέρωσης και οι αναλυτές μας επέβαλαν να το ονομάζουμε απλώς «γυναικοκτονίες»,, βέβαια εδώ υπάρχει ένας ιστός τον οποίο οφείλουμε να τον διασπάσουμε.
Μέχρι τη στιγμή που γράφω αυτές της πονεμένες λέξεις στο χαρτί, τα τελευταία, ανακοινωμένα, στοιχεία, αναφέρουν δεκαέξι (16) θύματα σε ένα έτος και βέβαια έπεται η συνέχεια του δράματος.
Είναι άραγε, μόνο ότι οι άντρες αντιδρούν σε κάποια στιγμιαία ασυγκράτητη παρόρμηση λόγω του αλκοόλ, του θυμού, της ζήλιας ή της μεγάλης και «αθεράπευτης» αγάπης;
Είναι άραγε, μόνο, ότι απλά οι γυναίκες έχουν «σηκώσει πολύ ψηλά το κεφάλι τους»;
Είναι άραγε μόνο, ότι υφίστανται ψυχολογικά προβλήματα λόγω της ανεργίας, της νέας φτώχιας, τις πανδημίας του Κορωναιού, που οι άνδρες δυσκολεύονται να διαχειριστούν… ή μήπως οι ρίζες της επιθετικής βίας των ανδρών βρίσκονται πιο βαθιά στις κοινωνικό-εκπαιδευτικές φιλοσοφίες της διαπαιδαγώγησης προς το αγόρι και το κορίτσι;.
Οι ψυχοκοινωνικές φιλοσοφίες εκπαίδευσης που εφαρμόζονται ως μοντέλα διαπαιδαγώγησης προς τα αγόρια και κορίτσια από τους γονείς, από το σχολείο και την ευρύτερη κοινωνία οφείλουν να μπουν στο μικροσκόπιο και να αναθεωρηθούν τόσο οι αντιλήψεις όσο και οι συμπεριφορές απέναντι στους δύο…
Είναι σημαντικό σε αυτό το σημείο να αναφερθεί ένα γεγονός, που συμβαίνει και στην δική μας κοινωνία, και αυτό είναι ότι οι τρόποι που μεγαλώνουν τα αγόρια και τα κορίτσια, όπου δηλαδή τα κορίτσια/γυναίκες είναι «οι φροντιστές» όλων και τα αγόρια/άνδρες είναι κυρίως αυτοί που έχουν ανάγκη από αυτή την τόσο «αυτονόητη φροντίδα», έχουν κενά και δημιουργούν διαταραχές στην καθημερινότητα τους.
Αυτές οι αντιλήψεις, που ακόμη επικρατούν, δημιουργούν μια πληθώρα δυσκολιών στην συν+ ύπαρξή, στην επικοινωνία και στην συνεργασία των δύο όταν γίνονται ζευγάρια στην ενήλικη ζωή.
Σαφώς και δεν υπάρχει αμφισβήτηση ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει τα τελευταία χρόνια αλλά στην πραγματικότητα όχι στα επίπεδα που απαιτούν οι συνθήκες της σημερινής καθημερινότητας.
Σε μια εποχή όπου και οι δύο εργάζονται πολλές ώρες και βρίσκονται μακριά από τις οικογένειες τους (άρα δεν υπάρχουν τα σταθερά δίχτυα υποστήριξης), η ισοτιμία στις αντιλήψεις των υποχρεώσεων και δικαιωμάτων μέσα στα ζευγάρια μπαίνουν πλέον σε διαφορετικές βάσεις και τελικά εδώ υπάρχει το ερώτημα, «ποιος διαβάζει την εφημερίδα και ποιος πλένει τα πιάτα;».
Τα εγκλήματα σε βάρος των νέων κοριτσιών και γυναικών έχουν πολύ βαθιές ρίζες και απαιτείται μια πολυδιάστατη ανάλυση του φαινομένου.
Επίσης, είναι καιρός να αναρωτηθούμε ως κοινωνία, ποιες είναι οι πραγματικές αντιλήψεις προς τα ερωτήματα, ποια είναι τα δικαιώματα και υποχρεώσεις του «μικρού» και αν όντως ΜΟΝΟ ο «μεγάλος» είναι ικανός να εξουσιάζει και να ελέγχει τον διπλανό του;.
Πριν αντιδράσετε και δράσετε απέναντι σε όσα μόλις διαβάσατε, σας προσκαλώ μετά από την πρώτη ανάγνωση, να πάρετε μια βαθιά αναπνοή και να κάνετε μια δεύτερη ανάγνωση, και ίσως, μετά να είμαστε έτοιμοι να ανοίξουμε το θέμα συζήτησης σε πιο ρεαλιστικές βάσεις.
Όπως το ανάγνωσα σε ένα άρθρο πρόσφατα, αναρωτιέμαι εάν άραγε ο Μενούσης την γυναίκα του την «έσφαξε» γιατί απλώς ψυχανεμίστηκε , «τον αέρα του νέου ήθους που φαίνεται να φέρνει με τη συμπεριφορά της» (όπως αναφέρει η συγγραφέας Ευτυχία Λιάτα στο βιβλίο της, «Ο Μενούσης, ιστορία και παράδοση- άρθρο της Κουζέλη Λαμπρινής στο ΒΗΜΑ, 2011).
Κλείνοντας το τελικό μήνυμα είναι ότι, ας αρχίσουμε όλοι «να ακούμε με τα μάτια μας»… γιατί αν περιμένουμε να ακούσουμε την βία μόνο με τα αυτιά μας ίσως να είναι ήδη αργά για τα θύματα.
