Συνήθως δεν γράφω χρονογραφήματα, μιας κι έχω επικεντρώσει το ενδιαφέρον μου στα λαογραφικά, ήθη και έθιμα κλπ του τόπου μας.
Διαβάζοντας, ωστόσο, τα σπουδαία «Χρονογραφήματα του ‘Επίκαιρου’ στο ‘ΛΑΟ’, τα πρώτα 50 χρόνια» του εξαίρετου συμπολίτη μας Ορέστη Σιδηρόπουλου (έκδοση της εφημερίδας ‘ΛΑΟΣ’), ο οποίος μου δώρισε το εν λόγω βιβλίο του, κοντοστάθηκα στις σελίδες 44-45 στο χρονογράφημά του με τίτλο ‘Η γέφυρα των αδελφών Κούσιου’ και, αφού το διάβασα, δεν άντεξα στην αυθόρμητη εσωτερική ανάγκη, που ένιωσα, να πληκτρολογήσω στον υπολογιστή μου το σημερινό σημείωμα.
Γράφει, μεταξύ άλλων, ο χρονογράφος ότι η πράξη των αδελφών Κούσιου ήταν μια ‘όαση αλτρουισμού στην ατομιστική εποχή του καιρού μας’ και ‘μια γενναιόδωρη πράξη που αιφνιδίασε τη μικρή βεργιώτικη κοινωνία και ιδιαίτερα τη δωρεοδόχο δήμαρχο, η οποία εξαιτίας του αιφνιδιασμού αυτού…λησμόνησε να δώσει την αρμόζουσα πανελλήνια δημοσιότητα στην ανεπανάληπτη αυτή δωρεά!’.
Συμπληρώνοντας, οφείλω να υπογραμμίσω ότι ο αδελφοί Κούσιου έκαναν αυτό που πάντοτε έκαμναν οι ευεργέτες της Ελλάδας και ιδιαίτερα η εκλεκτή πληθυσμιακή ομάδα της πατρίδας μας, οι Βλάχοι μας. Οι αδελφοί Κούσιου έχουν βλάχικη καταγωγή.
Τα όσα έγραψε ο ‘Επίκαιρος’ (Ορέστης Σιδηρόπουλος) πριν 6 ολόκληρα χρόνια συνεχίζουν να είναι ακόμα επίκαιρα! Οι πολίτες της Βέροιας περίμεναν μέχρι τότε τέσσερα χρόνια για τη πραγματοποίηση αυτού του έργου και εξακολουθούν να αναμένουν άλλα έξη χρόνια ακόμα (σύνολο δέκα)…
Έχουν ειπωθεί πολλά για τα προβλήματα που προέκυψαν…(αναθέσεις του έργου, νόμοι, παραθυράκια και τροποποιήσεις νόμων, ποσά που δόθηκαν, ποσά που είναι στην τράπεζα, ξανααναθέσεις… κλπ, κλπ). Αυτά ο απλός πολίτης δεν τα πολυκαταλαβαίνει, και για να είμαι ειλικρινής ούτε κι εγώ, γιατί κουράζομαι να διαβάζω τις εκάστοτε αναλύσεις αυτών που έχουν εμπλακεί στην υπόθεση ή και αυτών που την έχουν κριτικάρει, παραθέτοντας στοιχεία. Αυτά κουράζουν όλους!
Εκείνο που μετράει – και είναι ουσιαστικό – είναι ότι η γέφυρα δεν έχει γίνει. Γέφυρα ακούμε και γέφυρα δεν βλέπουμε! Πόσο καιρό θα περιμένουμε ακόμα; Πόσο καιρό θα περιμένουν ακόμα τα πνεύματα των αποδημησάντων πλέων αδελφών Κούσιου; Πότε θα μπορέσουν επιτέλους να ‘κόψουν – τουλάχιστον νοερά – την ταινία’ της πραγμάτωσης του έργου για να ησυχάσει η ψυχή τους;
Μήπως έχει δίκιο ο θρύλος του δημοτικού τραγουδιού του ‘Γεφυριού της Άρτας’: ‘ολημερίς το χτίζανε το βράδυ εγκρεμιζόταν’…., που αποτελεί μια σύγχρονη μεταφορική έκφραση, όταν αναφέρονται έργα που αργούν να ολοκληρωθούν;
