Ήταν η Αγάπη.
Έπειτα ερχόταν πνιγηρά τραγούδια
που όλο …να δείτε…θα δείτε, βεβαίως…
Τίποτα όμως. Τίποτα!
Μονάχα κάτι παιδάκια παίζαν με την
ηλικία τους και τον Ήλιο
και κάπου κάπου
ακούγονταν απ` τα παγκάκια οι γέροι,
που λέγανε για τα σκουλαρίκια που είδαν
στα νιάτα τους
και για τους μετανάστες
που φεύγαν με τα τραίνα φωνάζοντας τα
ονόματά τους
να τ` ακούσει η «Άνοιξη», να λυπηθεί.
Με τέτοιες ιστορίες μεγάλωσα,
τότε που τα κορίτσια φορούσαν «εξώπλατα»
τους πόθους τους,
κι εγω περπάταγα για να νυχτώσει…
Όμως οι Beatles ήταν πάντα μέσα μου.
Παγκόσμια Κυβέρνηση της Ελπίδας.
Ακόμα και τον καιρό που οι άνθρωποι
μάζευαν σιωπή
και οι άνδρες πέταγαν τ’ άσπρα τους
πουκάμισα στα ζεϊμπέκικα,
ακόμα και τότε που το φθινόπωρο
«απειλούσε» τα φύλλα
και τρόμαζε τις λυπημένες δενδροστοιχίες,
εγω…
…Monday morning
at five o` clock as the day begins…
Τι ήταν όλα αυτά; μια «σκόνη χρόνου» απ`
όπου μάθαινα
τα ΠΡΟΣΤΙΜΑ του ΚΑΙΡΟΥ, διαβάζοντας για
την
ΦΥΓΗ των Πολιούχων των Πόλεων στην
ξενιτιά.
Ως τη νύχτα κοίταζα ερωτηματικά τους
δρόμους
και οι Beatles ήταν πάντα μέσα μου,
Παγκόσμια Κυβέρνηση της Ελπίδας,
οι…
…Υπέρ της Άνωθεν ειρήνης…
Ταχυδρόμος που ψάχνει τη διεύθυνση των
Νοημάτων
που του τηλεφωνούν για την «εξέγερση»
των λέξεων,
που μαθαίνει πως οι Beatles
τραγουδούν στην πλατεία των ονείρων και
τρέχει…
Hey Jude, don’t
make it bad.
Take a sad song
and make it better.
Remember to let
her into your heart,
Then you can
start to make it better.
Γιάννης Ναζλίδης
6 Μαρτίου 2021
