Του ιερέως Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Πολλοί είναι εκείνοι, φίλοι
αναγνώστες, που χωρίς να έχουν ποιητική διάθεση, θαυμάζουν την πολύχρωμη δύση,
αλλά νιώθουν μέσα τους και κάποια μελαγχολία.
Γιατί; Ποιος ξέρει; Το σκοτάδι
που κατεβαίνει αργά από τα ύψη, το μαύρο πέπλο της νύχτας που τυλίγει στο
μανδύα της τη φύση, προκαλεί αυτήν την ψυχική ακεφιά. Ίσως, ακόμη, γιατί στο
υποσυνείδητό μας, συναντάμε τέτοιες δύσεις ωραίων ονείρων. Ποιος ξέρει τάχα τι
συμβαίνει με την ψυχή; Την αγνοούμε τι πιο πολλές φορές.
Με το τέλος του χρόνου,
κάνοντας τον ισολογισμό των αισθημάτων μας, στις σκέψεις, στους πόθους, στις
νοσταλγικές προβλέψεις, διαπιστώνουμε ότι ορισμένα όνειρα έσβησαν. Γέμισαν μέσα
μας τους ξύλινους σταυρούς με τα χορταριασμένα μνήματα, που βρίσκονται εκεί
σαβανωμένα τα όνειρά μας τα σβησμένα. Όπως τη δύση ακολουθεί το σούρουπο και η
νύχτα, αυτή η σκοτεινιά πλακώνει και την καρδιά, τη σκέψη πως έσβησαν πολλά από
τα αγαπημένα μας όνειρα.
Ευτυχώς, ναι ευτυχώς, που
σβήνουν τα όνειρα! Γιατί πρέπει μερικά ή αρκετά, ίσως να πεθαίνουν. Όταν αυτά
χάνονται μέσα στο χάος του χρόνου, ξεπηδούν άλλα. Κι αυτά θα τα αγαπήσουμε όπως
τα πρώτα, εκείνα που διαλύθηκαν. Αν δε ματαιωθούν τα σχέδιά μας και ζούμε
διαρκώς με το ίδιο μοτίβο της ζωής, αυτό είναι κάτι που κουράζει, σπάει τα
νεύρα. Καινούργια όνειρα, νέες λαχτάρες, ελπιδοφόροι οραματισμοί, που θα
ομορφαίνουν τη ζωή μας. Θα δημιουργούμε έτσι διαρκώς παιδιά της φαντασίας μας,
θα ξεπηδούν κόσμοι όμορφοι, που θα ξυπνούν μέσα μας αισθήματα, που περίμεναν τη
σειρά τους για να προβάλλουν. Ήταν παραπονεμένα. Και τώρα γίνονται
πραγματικότητα.
Τα πάντα στο κόσμο
μεταβάλλονται. Τα του κόσμου «και ονείρων απατηλότερα». Αλλά τα πάντα συνέχει
και συγκρατεί η πίστη στον προπονητή Θεό και η ελπίδα γίνεται το υπόβαθρο και
συνεκτικός δεσμός στη ζωή. Γι’ αυτό, ενώ σβήνουν τα όνειρα, πίσω από αυτά
ξεπροβάλλουν ελπιδοφόροι οραματισμοί. Κι ας μην είμαστε, προπαντός, αχάριστοι
απέναντι στο χρόνο που φεύγει. Αν προσέχαμε, αν θα σημειώναμε σε ένα ειδικό
ημερολόγιο τα καλά που μας έφερε, τις χαρές που μας πρόσφερε, τις επιτυχίες που
σημειώσαμε κοντά στα σβησμένα όνειρα, τότε ανεπιφύλακτα θα λέγαμε το
«ευχαριστώ» στο Θεό, που μας χάρισε η αγάπη Του τέτοια πολύτιμα δώρα. Όσοι δεν
βρίσκουν τέτοιους λόγους ευγνωμοσύνης προς τον Δοτήρα, είναι δυστυχισμένα
πλάσματα, γιατί δεν μπόρεσαν να δουν την παρουσία του Αγαθοδότου στο πέρασμα
της ζωής τους.
Η ελπίδα είναι το αδιάσπαστο
στοιχείο της ζωής μας. Οι πρόγονοί μας έλεγαν: «Θαρσείν χρη, ταχ’ αύριον έσετ
άμεινον». Ο Χριστιανισμός είναι κατ’ εξοχήν θρησκεία της αισιοδοξίας, της
ελπίδας, των αδιάψευστων ονείρων και πόθων. Αυτή την ασάλευτη ελπίδα του
χριστιανού, παραστατικά ο Ι. Χρυσόστομος την παρουσιάζει χρησιμοποιώντας μια
αλληγορική εικόνα που απαντά στις απορίες μας.
Η ελπίδα, λέγει, είναι ασφαλής
άγκυρα και χειραγωγούμαστε, για να βρούμε το δρόμο του ουρανού. Η ελπίδα είναι
μια δυνατή αλυσίδα, που κρέμεται από τον ουρανό προς τη γη. Η άθραυστη τούτη
αλυσίδα, τραβά σιγά-σιγά, προς τα πάνω εκείνους που κρατιούνται από αυτήν.
Έτσι, μας σηκώνει ψηλά, πάνω από το χώμα, πάνω από τις κακότητες της ζωής,
γιατί η αλυσίδα βρίσκεται στα χέρια του Θεού.
Σβήνουν τα όνειρα. Μένουν,
όμως, από τα περασμένα πολλές ευλογίες και χαρές όμορφες. Τόσα μικροπράγματα
που γεμίζουν την ψυχή μας και δίνουν δύναμη στους παλμούς της καρδιάς μας.
Ας αναστήσουμε τις ελπίδες και
τους οραματισμούς, φίλοι αναγνώστες, γιατί η ζωή χωρίς όνειρα, είναι ζωή χωρίς
νόημα.
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ
