Του ιερέως
Παναγιώτου Σ.
Χαλκιά
Όποιος έχει δουλειά επιστρέφει σ’ αυτήν, όποιος δεν έχει, ψάχνει, φίλοι αναγνώστες. Όποιος έφυγε, για λίγο έστω, γυρνάει. Όποιος έχει κάνει σχέδια καλοκαιριάτικα, ξέρει πως είναι η ώρα να τα βάλει μπροστά.
Κυρίως, έχουμε να κάνουμε με ένα μήνα, που όλα αρχίζουν: Νηπιαγωγεία, σχολεία, Πανεπιστήμια, πρωταθλήματα, ευρωπαϊκές διοργανώσεις, λάθη, πάθη… Όποιος κρύφτηκε από υποχρεώσεις χάρη στην καλοκαιρινή ραστώνη, θα τις βρει μπροστά του. Όποιος νόμιζε ότι η ζωή είναι ραχάτι, μπάνια, μπύρες και τσίπουρα, θα αναθεωρήσει. Όποιος νομίζει ότι τα έχει δει όλα, σύντομα θα δει το νέο εκκαθαριστικό της εφορίας. Ο Σεπτέμβρης υπάρχει για να μας προσγειώνει στην πραγματικότητα και επειδή δεν του δείξαμε ποτέ την πρέπουσα προσοχή και τον θεωρούμε και κακό συναπάντημα (αφού ο ερχομός του φέρνει το τέλος των καλοκαιρινών ονείρων) έχει αποφασίσει τα τελευταία χρόνια να μας κάνει και πλάκες!
Οι ημέρες του είναι ζεστές και γλυκές. Τα βράδια του, με αυτό το ελάχιστο αεράκι που ρίχνει τη θερμοκρασία, είναι υπέροχα. Το σκηνικό του Σεπτέμβρη υπάρχει για να μας θυμίζει το καλοκαίρι – ενώ το καλοκαίρι πέρασε.
Ο μήνας παίζει με τα νεύρα μας – και καλά κάνει.
Έχει όλη την καλοκαιρινή ομορφιά, αλλά δεν μας επιτρέπει να την απολαύσουμε όσο θέλουμε, αφού δεν έχουμε άδεια. Με τη ζέστη και τη δροσιά του, μας κάνει να νοσταλγούμε το καλοκαίρι. Είναι σαν να μας βγάζει τη γλώσσα και να μας κοροϊδεύει, λέγοντας ότι: «Το καλοκαίρι ακόμη συνεχίζεται, το δικό σας τελείωσε».
Αλλά αυτό είναι ένα αυθαίρετο δικό μου συμπέρασμα! Ο Σεπτέμβρης δεν κάνει τέτοια. Αντίθετα, από τον Ιούνιο και κυρίως τον Αύγουστο, δεν διεκδικεί σχεδόν καθόλου την προσοχή μας. Είναι ένας μήνας προσαρμογής: υπάρχει για να μας θυμίζει ότι έχουμε και υποχρεώσεις. Φροντίζει να έχει ωραίες μέρες, ώστε η προσαρμογή να μη γίνεται ξαφνικά και βίαια, αλλά σχεδόν πάντα θα μας ρίξει και μια μεγάλη μπόρα για να μας υπενθυμίσει ότι το βαρύ φθινόπωρο ακολουθεί και δεν θα το γλιτώσουμε, όσο κι αν κυκλοφορούμε ακόμη με βερμούδες, για να πείσουμε τον εαυτό μας ότι εφέτος δεν θα έρθει, θα έρθει. Και θα μας αναγκάσει να βάλουμε τα κοντομάνικα στις ντουλάπες και τις αναμνήσεις από το καλοκαίρι μας, στη ναφθαλίνη.
Ο λόγος που δεν γιορτάζουμε την Πρωτοχρονιά το Σεπτέμβρη, όπως θα έπρεπε, είναι γιατί δεν θέλουμε να του δώσουμε λάμψη – λες και φταίει αυτός, γιατί ένα ακόμη καλοκαίρι πέρασε. Του χρεώνουμε τα κιτρινισμένα φύλλα, την επιστροφή στην πόλη, το μάζεμα στο σπίτι, στη συνειδητοποίηση ότι δεν θα γλιτώσουμε από κανένα από τα προβλήματα που περιμέναμε καλοκαιριάτικα να διορθωθούν ως διά μαγείας. Δεν φταίει, φυσικά, ο Σεπτέμβρης. Φταίνε οι αυταπάτες μας. Από το να ωριμάσουμε, όπως ο ένατος μήνας του χρόνου μας ζητεί κάθε χρόνο με τον ερχομό του, θεωρούμε προτιμότερο να τον αντιμετωπίζουμε σχεδόν με απέχθεια. Συνηθίσαμε π.χ. να λέμε, όταν αυτός έρχεται, «καλό χειμώνα», ενώ έχει, πολλές φορές, 35 βαθμούς Κελσίου.
Πριν σας ευχηθώ, τέλος, «καλό Φθινόπωρο», φίλοι αναγνώστες, θα μου επιτρέψετε να σας γράψω ποιες γυναίκες γιορτάζουν την πρώτη του Σεπτέμβρη: Αδαμαντίνη, Αθηνά, Ακριβή, Αντιγόνη, Αριβοία, Ασπασία, Αφροδίτη, Διόνη, Δωδώνη, Ελπινίκη, Ερασμία, Ερατώ, Ερμηνεία, Ευτέρπη, Θάλεια, Θεανώ, Θεονόη, Θεονύμφη, Θεοφάνη, Καλλιρρόη, Καλλίστη, Κλειώ, Κλεονίκη, Κλεοπάτρα, Κοραλία, Λάμπρω, Μαργαρίτα, Μαριάνθη, Μελπομένη, Μόσχω, Ουρανία, Πανδώρα, Πηνελόπη, Πολυμνία, Πολυνίκη, Σαπφώ, Τερψιχόρη, Τρωάς, Χάϊδω και Χαρίκλεια.
«Καλό Φθινόπωρο», λοιπόν.
