Όταν ήμουν μικρή είχα μεγάλη περιέργεια για το τι έκρυβε το μεγάλο ξύλινο μπαούλο μέσα στην κοιλιά του.Η μαμά το είχε κλειδωμένο με ένα μικρό ασημένιο κλειδάκι που κρεμόταν από την κλειδαριά του.Όσες φορές και αν προσπάθησα να το παραβιάσω το μόνο που κέρδιζα ήτανε η τιμωρία.
Η παλιά όμορφη ντουλάπα,με τα σκαλιστά ποδαράκια στέκεται αγέραστη μέσα στο δωμάτιο μου.Σήμερα μου έδειξε όλα τα μυστικά της.Ένα-ένα τα κεντήματα και τα πλεκτά απλώθηκαν πάνω στο κρεβάτι,κεντημένα σταυροβελονιά πάνω σε ψιλή εταμίνα με υπέροχα σχέδια και χρώματα.Πλεκτές δαντέλες πλεγμένες γύρω από κάτασπρο χασεδένιο ύφασμα.και όλα φτιαγμένα κάτω από το λιγοστό φως της λάμπας πετρελαίου.Η μαμά ήταν μοδίστρα,έκοβε έραβε,κεντούσε ένα λουλουδάκι ένα φιογκάκι και το αποτέλεσμα ήταν για χειροκρότημα!Την θαύμαζα για αυτό της το ταλέντο.Ένα πουά φουστανάκι για έμενα ,από ένα παλιό της μαμάς ,ένα πουκαμισάκι για τον αδερφό μου,από κάποιο τριμμένο πουκάμισο του μπαμπά.Γέμισαν τα δωμάτια του Νου με εικόνες.Στο μεγάλο σαλόνι μπροστά στο παράθυρο που κοίταζε στον κήπο η μαμά, μου έραβε μια μπλε πλισέ φουστίτσα για την παρέλαση.
-Θέλω και ένα άσπρο πουκαμισάκι,μία μπλε γραβάτα και μία άσπρη κορδέλα της είπα
-Όλα θα σου τα κάνω κορίτσι μου μην βιάζεσαι μου είπε και πέρασε την κλωστή στην βελόνα της μηχανής.
-Τα άλλα κορίτσια θα αγοράσουν τα ρούχα τους από τα μαγαζιάαα…μόνο τα δικά μου θα είναι ραμμέναααα ..γκρίνιαζα μισοκλαίγοντας
Πού να καταλάβω τότε ότι χρήματα δεν υπήρχαν για την αγορά των ρούχων της παρέλασης και πόσο κόπο έκανε η μαμά για να με ευχαριστήσει.Δάκρυα κύλησαν από τα μάτια μου,αυτά τα κεντήματα μου θύμιζαν εκείνη.Ααα να και η άσπρη κορδέλα για τα μαλλιά μου,όλα μύριζαν ναφθαλίνη με αυτό τον τρόπο προστάτευαν τα προικιά από τον σκόρο.Έτσι μύριζε και το μπαούλο όταν το άνοιγε η μαμά.Μετά από χρόνια με αποκάλυψε τον θησαυρό του,είχε μέσα την προίκα μου,όλα χειροποίητα.Πήρα τα παλιά κεντήματα στην αγκαλιά μου τα φίλησα,τα χαίδεψα,έκανα το παρελθόν παρόν,έζησα λίγο την παιδική μου ηλικία και ξαναήρθα στο τώρα και ας μύριζαν ναφθαλίνη.Τα ξεχασμένα κεντήματα ήρθαν στο προσκήνιο της καρδιάς μου,την γέμισαν νοσταλγία τρυφερότητα αλλά και χαρά που τα έζησα όλα αυτά.Οι αναμνήσεις στην αρχή σε μελαγχολούν,όμως ύστερα κοιτάζοντας πίσω σκέφτεσαι:Το δέσιμο και τις αρχές της οικογένειας αλλά και τον αγώνα τους για την επιβίωση.Αξέχαστα παιδικά χρόνια γεμάτα δράση.Δεν χωρούσαν τα συναισθήματα στην πορεία της ζωής.Όλοι όλα έτρεχαν….Κυνηγούσαν την ζωή,που έτρεχε και αυτή,ποιος ξέρει για πού……
