Πουθενά δεν ήταν. Ούτε στη μνήμη,
ούτε στις εγκυκλοπαίδειες, ούτε στα ταχυδρομεία,
ούτε στα ερωτικά γράμματα.
Ήταν σαν να είχε αφαιρέσει κανείς την Άνοιξη απ` τον Καιρό
ή να είχε αφαιρέσει την Δόξα απ` την Ιστορία.
Σαν να είχαν εγκαταλείψει τις λέξεις οι ποιητές
ή σαν οι ρήτορες να επαινούσαν τη Σιωπή.
Γι` αυτό και για να μην ακυρωθούν τα αιτούμενα των πόθων
έγινε η επανεκκίνηση των πλειστηριασμών
που είχαν παγώσει λόγω συνωστισμού της πλεονεξίας.
Χτυπά το κουδούνι και ξυπνάν οι κοινωνίες.
Μαζεύονται οι άνθρωποι στις Δημαρχίες και ρωτούν
τί τις θέλουμε …
τις εφορίες
τους υπασπιστές
τις αργίες των μυστικών
τις γλάστρες την Άνοιξη
τα φερμουάρ
τις φθαρμένες λέξεις;
Τι τα θέλουμε; φωνάζουν…
Τότε βγαίνει ο Δήμαρχος στο μπαλκόνι και
απλώνει το σεντόνι με την κεντημένη ΑΛΦΑΒΗΤΑ,
διακηρύσσοντας
πως αυτήν την έχουμε όλοι μας εξ αδιαιρέτου
και ο καθείς μπορεί να συντάξει αυτοβούλως
τις φωνές που μας ταξιδεύουν στα όνειρα!
Γιάννης Ναζλίδης
22 Αυγούστου 2020
