Γράφει η
Νανά Παπαϊωάννου
φιλόλογος-λογοτέχνις
“Δεν είν’ εύκολες οι θύρες
όταν η χρεία τες κουρταλεί” (Δ.Σολωμός “Ύμνος εις την Ελευθερίαν”)
Πόρτες που τις χτυπά η Ανάγκη δεν ανοίγουν εύκολα…
Πόσο επίκαιροι οι στίχοι του μεγάλου, εθνικού μας ποιητή Δ.Σολωμού, ο οποίος με πόνο ψυχής έβλεπε την εξέγερση των σκλαβωμένων Ελλήνων κατά των Τούρκων να βάλλεται από τα τότε Ευρωπαϊκά κράτη, με τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, των οποίων οι ηγέτες, με βδελυγμία και εχθρότητα αντιμετώπιζαν κάθε επαναστατικό κίνημα, γιατί θα ανέτρεπε την υπάρχουσα “καθεστηκυία τάξη τους.” !
… “Με τα ρούχα αιματωμένα/ ξέρω ότι έβγαινες κρυφά/ να γυρεύεις εις τα ξένα/ άλλα χέρια δυνατά”,
συνεχίζει ο ποιητής, περιγράφοντας την τραγική κατάσταση των επαναστατημένων συμπατριωτών του, οι οποίοι ήλπιζαν στη γενναιόδωρη στάση των ισχυρών της τότε Ευρώπης, που κώφευαν, προκλητικά, επειδή δεν ήθελαν λαούς ελεύθερους στη σκέψη, λαούς που να δρομολογούν την ιστορία προς πανανθρώπινα οράματα, με κοινωνίες δημοκρατικών ελευθεριών και θεσμών. Και ερχόμαστε στο σήμερα, όπου η λαίλαπα της Παγκοσμιο ποίησης ισοπεδώνει κάθε τι που έχει σχέση με την ιστορική, πολιτιστική και εθνολογική ταυτότητα των λαών. Εκλιπαρούν οι εκάστοτε πολιτικοί μας ταγοί για κατανόηση και συμπαράσταση εκ μέρους των Ευρωπαίων Εταίρων, για προβλήματα μείζονος εθνικής σημασίας που ταλανίζουν, εδώ και χρόνια, την Πατρίδα μας, στα οποία, βέβαια, έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης και οι ίδιοι. Προβάλλουν τα δίκαιά μας, που καταπατώνται αυτήν τη στιγμή από την ασύστολη επεκτατική πολιτική της γείτονος Τουρκίας αλλά “άλλα λόγια λέτε βρε παιδιά”.
…“Εσείς εβοηθήσατε/κρυφά τους πολεμούντας/ σταυρόν και αλήθειαν”: Με πικρία και προβληματισμό ο Δ. Σολωμός οικτείρει και ελεεινολογεί τη σχεδόν αφανισμένη Πατρίδα του αλλά αποκαλύπτει συγχρόνως τη στυγνή και διπρόσωπη πολιτική των ξένων. Γιατί, ως μεγάλος ποιητής, είχε συνείδηση της Ιστορίας, ήταν γνώστης του Παρελθόντος αλλά και με το οξύ του πνεύμα έβλεπε τα πράγματα στο βάθος τους. Ήταν έμπειρος της αλαζονικής συμπεριφοράς των τότε ισχυρών κρατών, διέβλεπε τη στείρα, συμφεροντολογική, μικροπολιτική τους και την απέχθειά τους προς κάθε είδους απελευθερωτικά κινήματα, προπάντων δε την αντίθεσή τους στα δημοκρατικά ιδεώδη. Δυστυχώς, και σήμερα μας δίνουν την ίδια εντύπωση, αφού στρέφουν τα νώτα τους στην κατάφωρη παραβίαση των διεθνών συμβάσεων, παίζοντας διπλά και τριπλά παιχνίδια ανάλογα με τα δικά τους γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Μοιάζουν με γύπες που καραδοκούν να κατασπαράξουν το θύμα τους, τη χώρα μας, μαζί με άλλα αδηφάγα θηρία της διεθνούς πολιτικής, ανά την Υφήλιο. Το μείζον πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης, που εδώ και μερικά χρόνια ταλαιπωρεί όλους, με αποκορύφωμα το δράμα που ζούμε στις μέρες μας, στα χερσαία και θαλάσσια σύνορά μας, αντιμετωπίζεται με πρωτοφανή και γιατί όχι, εγκληματική αδιαφορία από τους Ευρωπαίους ηγέτες. Οι εκκλήσεις για παραβίαση Συμφωνιών, απειλή της εθνικής μας κυριαρχίας εκ μέρους της Τουρκίας, που χρησιμοποιεί, ως εργαλείο για τα άνομα, επεκτατικά της σχέδια τους λαθρομετανάστες, έχουν πέσει στο κενό. Οι ισχυροί της Ε.Ε, για μια ακόμη φορά, έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο. Τα γεωστρατηγικά και πολιτικοοικονομικά συμφέροντά τους καθορίζουν και τη στάση τους. Οι θύρες τους μένουν κλειστές , σ’ αυτές τις δραματικές στιγμές, που οι εξελίξεις με τη γείτονα χώρα οδεύουν προς τελική σύγκρουση. Η στάση τους προκαλεί έντονο προβληματισμό και επιβεβαιώνει έναν άλλο μεγάλο μας ποιητή, τον Ο. Ελύτη, που τους κατακεραυνώνει, όταν αναφέρεται στην πολιτική των Ευρωπαϊκών κρατών, λέγοντας: “…βουτηγμένα στο συμφέρον/ όπως οι ποντικοί στο λάδι…, (Ο κήπος με τις αυταπάτες).
Είναι αλήθεια πως οι μεγάλοι ποιητές των Εθνών βλέπουν εκεί που δεν μπορούν να δουν ή που δε θέλουν να δουν οι πολιτικοί, αφού ηθελημένα ή ακούσια δε διαθέτουν την απαιτούμενη οξυδέρκεια, την απαραί τητη πολιτική βούληση και την προσήλωση σε αξίες και ιδανικά, το θάρρος και την ανάλογη εγρήγορση, ιδιαίτερα, σε κρίσιμες στιγμές για τη Πατρίδα.
Απλοί παρατηρητές, λοιπόν, οι“‘δήθεν φίλοι και σύμμαχοι”, που περιφέρονται με τα ανθρωπιστικά προσωπεία τους σε Διεθνείς Συνόδους και Διασκέψεις. Αμέτοχοι στο δράμα, τις απειλές, τις κατάφωρες παραβιάσεις και τις βίαιες επιθέσεις, που αυτή τη στιγμή δέχεται η Ελλάδα μας, από τη γείτονα Τουρκία.
Σε μια Πατρίδα, που περιφέρεται, εκλιπαρώντας για τα δίκαιά της, σε μια Πατρίδα εξουθενωμένη από την πολιτική των Μνημονίων που της επέβαλαν οι “εντός και εκτός σωτήρες…” ο μόνος δρόμος που απομένει είναι αυτός που υποδεικνύουν οι δυο μεγάλοι μας ποιητές: “Το ξίφος σφίγξατε Έλληνες/ τα ομμάτια σηκώστε/- ιδού- εις τους ουρανούς/ προστάτης ο Θεός/ Μόνος σας είναι.” Δ.Σολωμός ( Ύμνος εις την Ελεθερίαν) και “Ο μόνος δρόμος που μας απομένει τώρα είναι ο κίνδυνος/ …Στροφή λοιπόν και καταπάνω στον κίνδυνο! / Δεν γίνεται αλλιώς…./ Προσοχή! Κανένας μη λιγοψυχήσει…!” Ο. Ελύτης (Ιδιωτική Οδός).
