Ο παππούς Ευριπίδης σαν πρόεδρος του χωριού του θέλησε κάτι να αλλάξει,θέλησε να βοηθήσει τον τόπο του και τους συγχωριανούς του.’Οταν το Κράτος έκανε διανομή της γής πήρε κλήρο η Εκκλησία και το σχολείο.Πουλήθηκαν οι κλήροι και με τα χρήματα συντήρησε την σκεπή της εκκλησίας και ότι ζημιές είχε το σχολείο.Και τα δύο αυτά ιστορικά μνημεία βλέποντας τα σήμερα τα θαυμάζεις!Η εκκλησία χτίστηκε πάλι από την αρχή την εποχή που γίνονταν η Εγνατία,με απόφαση του Μορφωτικού συλλόγου.Το σχολείο είναι ένα καλοδιατηρημένο κτίριο με αίθουσα για Κοινοτικό ιατρείο,αίθουσα παιχνιδιών για τα παιδιά(όταν μαζεύονται για το καλοκαίρι)και το στολίδι του είναι το υπέροχο Μουσείο.Μέσα εκεί είναι μαζεμένη όλη η ιστορία των κατοίκων του χωριού,με φωτογραφίες,φορεσιές,σκεύη οικιακής χρήσης,αλλά και αγροτικής.Πραγματικά βλέποντας τα γυρίζει πίσω ο χρόνος και σε πιάνει δέος και θαυμασμός αναπολώντας το παρελθόν και γνωρίζοντας την τότε ζωή.
-Θυμάμαι παππού όταν ήμουν μικρή η μεταφορά μας από την πόλη για το χωριό γινόταν με το φορτηγό του Άλκη Γραμματικόπουλου.Την πράσινη μερσεντές που φορτωμένη ανέβαινε τον μακρύ χωματόδρομο για το χωριό 2 φορές την εβδομάδα.
-Αυτό ήτανε το δεύτερο έργο μου κορίτσι μου.Από το 1922 ο δρόμος ήτανε μονοπάτι περπατίοταν με άλογα ,γαιδουράκια,ή με τα πόδια.Ζήτησα λοιπόν σαν πρόεδρος από τον τότε Νομάρχη ένα από τα 2 μηχανήματα που είχε ο δήμος.Τρεις μήνες φιλοξενούσαμε τον μπολντοζιέρη στο σπίτι μας για να γίνει η διάνυξη.Έτσι λύθηκε κατά κάποιο τρόπο το πρόβλημα της μετακίνησης και μπόρεσε να ανεβαίνει το φορτηγό του Άλκη στο χωριό.
-Για πόσα χρόνια ήσουν πρόεδρος στο χωριό:
-Κανονικά για 4 εγώ όμως μόλις έκλεισα τα 2 χρόνια κατέβηκα με την οικογένεια μου στην πόλη.Γιατί οι δουλειές άνοιξαν στην οικοδομή και ήθελα να χτίσω το σπίτι μου.Μάζεψα τα χρήματα που μου έδωσε το Κράτος(λίγο αργοπορημένα)από την προεδρία μου έδωσε και ο πατέρας μου το οικόπεδο και έχτισα.Σε αυτά τα 2 χρόνια προσπάθησα να βοηθήσω τους ομοχώριους μου με διάφορους τρόπους, κάνοντας παραβάσεις καμιά φορά,όχι όμως για δικό μου όφελος,έτσι κατόρθωσα να αποκτήσω την εμπιστοσύνη των συνανθρώπων μου .
-Παππού Ευριπίδη σήμερα που μιλάμε γυρίζοντας πίσω ο νούς θα άλλαζες κάτι από την ζωή σου;
-Τί να άλλαζα κορίτσι μου;Παντρεύτηκα την γυναίκα που ήθελα,έκανα τα παιδιά μου,δούλεψα,απέκτησα εγγόνια.Δόξα σοι ο Θεός.Έχω σήμερα δίπλα μου τους ανθρώπους που αγαπώ,δεν έχω τίποτα να με βαραίνει.έτσι είναι η ζωή όλων μας ένας αγώνας.
-Τελειώνοντας τί μήνυμα θέλεις να δώσεις στους νέους σήμερα;Σκέφτηκε για μια στιγμή και είπε: Να βάζουν καρδιά σε αυτό που κάνουν,να σκέφτονται ψύχραιμα,με αγάπη ,υπομονή και επιμονή να κυνηγούν τους στόχους τους! Στεναχωριέμαι πολύ που οι νέοι σήμερα έχουν όλα τα υλικά αγαθά και δεν χαίρονται,αυτό ούτε ο Θεός δεν το θέλει.Τον αγκάλιασα φίλησα τα κόκκινα του μάγουλα ,τον ευχαρίστησα για τον χρόνο του,την ευφράδεια του λόγου του,του τρόπου του,τις σκέψεις του,την αγάπη του για μένα που με υπομονή μου διηγήθηκε την δική του ιστορία.Μια ιστορία δίδαγμα πρώτα για εμένα και ύστερα για την επόμενη γενιά,μια ιστορία πάλης,αισιοδοξίας,αγώνα.Μια ιστορία πραγματικής αγάπης για την ζωή!!! Σε ευχαριστώ πολύ παππού Ευριπίδη από καρδιάς..ΤΕΛΟΣ
Η συγγραφέας
Όλγα Κουτμηρίδου-Μεταξά
