Τα τελευταία δέκα χρόνια η Ελλάδα υπέφερε μία από τις χειρότερες οικονομικές κρίσεις. Τα ταμεiα του κράτους και των τραπεζών άδειασαν και οι πολίτες προσπάθησαν με κάθε τρόπο να φυλάξουν τα αποθέματα τους. Το χρήμα από τη αγορά εξαφανίστηκε και η Ευρωπαική Ένωση αντί να υποστηρίξει την ρευστότητα έβαλε όρους λιτότητας. Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε μία φθίνουσα οικονομία — με σχεδόν 0% επιτόκια — είναι να γίνεις τσιγκούνης και να φυλάξεις τα χρήματα σου αντί να τα επενδύσεις. Με άλλα λόγια ιδιώτες και κυβέρνηση να γίνουν τσιγκούνηδες και φυλάγουν τα χρήματα τους αντί να τα ξοδεύουν.
Το ίδιο είχε συμβεί και στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1930, μέχρις ότου ο οικονομολόγος Κeynes παρατήρησε το φαινόμενο, παρότρυνε και έπεισε την κυβέρνηση να αρχίσει μεγάλες επενδύσεις χτίζοντας δρόμους, ταχυδρομεία, σχολεία, κ.λπ. Τότε όπως και πρόσφατα πολλές κυβερνήσεις αποφάσισαν να αυξήσουν τις επενδύσεις, ακόμα και να χρεωθούν, για να ελαττώσουν την ανεργεία. Διότι κάθε Ευρώ που ξοδεύει ένας καινούργιος εργαζόμενος είναι έμμεσα εισόδημα για μένα, και κάθε ευρώ που ξοδεύω εγώ είναι εισόδημα για σένα. Ίσως να ακούγεται παράδοξο, αλλά νέες επενδύσεις, ακόμα και με δανεισμό, είναι η μόνη λύση για να βγούμε πιο γρήγορα από την κρίση.
Μα καλά θα μου πείτε αυτή η πολιτική δεν μας έφερε στην κρίση; Αυτό που εννοώ είναι ότι χρειαζόμαστε επενδύσεις που είναι παραγωγικές — με ελέγχους και ισολογισμούς. Θα αναφέρω ένα παράδειγμα από τη πείρα μου. Στην ανώτατη εκπαίδευση υπάρχουν προγράμματα με χρηματοδοτήσεις. Υπάρχουν επίσης και αυστηροί έλεγχοι κάθε εξάμηνο για να δουν οι υπεύθυνοι που πήγαν τα χρήματα. Από τη πείρα μου σε αξιολογήσεις που υπηρέτησα μόνο θετικά αποτελέσματα θυμάμαι. Στα Ελληνικά πανεπιστήμια τον έλεγχο τον κάνει η Αρχή Διασφάλισης Ποιότητας Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΑΔΙΠ), αλλά υπάρχει μια αντίσταση στις αξιολογήσεις και βελτιώσεις. Υπάρχει μια αδράνεια να διατηρήσουμε το σύστημα. Την αντίθετη πρακτική ακολουθούν στο εξωτερικό για να προσδιορίζουν την ποιότητα και τις ανάγκες της εκπαίδευσης ώστε οι φοιτητές να είναι εκπαιδευμένοι σε ό,τι ζητάει η αγορά και να απορροφούνται σε βιομηχανίες και επιχειρήσεις.
