Ο παππούς Ευριπίδης ήταν πρώτος μαθητής.Ήθελε πολύ να σπουδάσει.Με αυτό συμφωνούσε και η καθηγήτρια του Κ. Αναγνώστου που εκτελούσε και χρέη γυμνασιάρχου.Τις σκέψεις του δεν τολμούσε να τις μοιραστεί με τους γονείς του γιατί αυτοί είχαν άλλα όνειρα γι αυτόν…Παίρνοντας μαζί του τα απαραίτητα έγγραφα ,φεύγει μόνος του και κρυφά στην Θεσσαλονίκη για να δώσει εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο.
Το πρώτο βράδυ κοιμήθηκε σε έναν φίλο του.τον οποίο είχε φιλοξενήσει στο σπίτι του το 1940.Την δεύτερη σε έναν συμμαθητή του.Την τρίτη και την τέταρτη μέρα νηστικός και χωρίς χρήματα έμεινε σε ένα παγκάκι πίσω από την Αγία Σοφία.Ολοκλήρωσε την προσπάθεια του και γύρισε πίσω στην πόλη του.όταν βγήκαν τα αποτελέσματα δεν πέρασε ,δεν απογοητεύτηκε.Σκέφτηκε να κάνει φροντιστήριο και να ξαναδώσει την επόμενη χρονιά.
Όταν το συζήτησε με τους γονείς του αυτοί αρνήθηκαν γιατί δεν υπήρχαν χρήματα για παραπάνω σπουδές.Τα χρόνια ήταν δύσκολα το 1948.Άφησε λοιπόν ο παππούς ο Ευριπίδης τα όνειρα του στην άκρη και έζησε τα όνειρα των άλλων.Η μεγάλη του αγάπη για τα γράμματα τον οδήγησαν στα μαθήματα Λογιστικών.δια αλληλογραφίας σε μια σχολή των Αθηνών! Για 2 χρόνια έστελνε και έπαιρνε εργασίες στις οποίες αρίστευε. Δυστυχώς το πτυχίο του δεν το πήρε ποτέ .Το εμπόδιο ήτανε πάλι τα χρήματα.
-Νιώθεις πίκρα και θυμό για τους γονείς σου που δεν σε άφησαν να σπουδάσεις;τον ρώτησα
-Σαν νέος και άπειρος ναι.όμως σεβόμασταν και καταλαβαίναμε τον λόγο,όλοι είμασταν στην ίδια οικονομική κατάσταση.
-Μετάνιωσες για τις επιλογές σου παππού:
-Γιατί να μετανιώσω;Πήρα την γυναίκα που αγαπούσααπό τα 12 μου χρόνια ,κάναμε 2 παιδιά ,η δουλειά μου,σαν εμπειροτέχνης οικοδομών πήγαινε πολύ καλά τον καιρό της αντιπαροχής.Δόξα Τω Θεό!
-Και το μεγάλο σου όνειρο να σπουδάσεις;
-Α! και αυτό το έζησα μέσα από τις σπουδές του αδερφού μου.Τα χρόνια άλλαξαν και αυτόν μπόρεσαν να τον σπουδάσουν οι γονείς μου.Τον φίλησα και έφυγα.Κρατούσα σφιχτά τις σημειώσεις μου και ανηφόριζα προς το σπίτι ,σκεφτόμουν :Χαιρόταν με τις σπουδές του αδερφού του .Εγώ με ποιανού την χαρά χαιρόμουν;Με τίνος την λύπη λυπόμουν; Τι ήταν αυτό που έκανε τους ανθρώπους του τότε να είναι γεμάτοι αληθινή αγάπη;Τι σε εμένα σε εμάς και έχουμε χάσει την ανθρωπιά μας;Γέμισαν τα μάτια μου δάκρυα κάνοντας μια βαθιά αυτοκριτική.Δεν είχαν να φάνε και ήταν ευτυχισμένοι,είχαν πρότυπα ,όνειρα,που κυνηγούσαν και τα πραγματοποιούσαν με θάρρος και υπομονή.Τα έχουμε όλα και μιζεριάζουμε παρατάμε κάθε προσπάθεια για την κατάκτηση των στόχων μας.έψαχνα απαντήσεις μέσα μου Τι μας λείπει; «Ο Χριστός «μου λέει μια φωνή μέσα μου,καθώς άνοιγα την εξώπόρτα του σπιτιού μου και έμπαινα στον καθημερινό μου κόσμο….
