Εμένα δεν μ` αρέσουν τα Κυριακάτικα απογέματα
που τάχουν με τον Χρόνο,
γιατί μοιάζουν με κουρασμένες υπηρέτριες των εβδομάδων.
Ούτε και μένα οι βόλτες με τις βάρκες
και οι ψαράδες
με τα κόκκινα κουπιά και τ` Ατλαντικά όνειρα,
κι` αυτοί δε μ` αρέσουν.
Τάχα θα πιάσουν την γοργόνα! Σιγά!
Μόνο γυμνές αστροφεγγιές ψαρεύουν…
Θα φύγω απ` τα ποιήματα, τα ρήματα και τις στιλπνές λέξεις.
Θα πάω στην κρυφή αγκαλιά των αποριών
και των ανήλικων ερωτηματικών.
Εκεί που ζουν τα φωνήεντα των καημών
και βάζουν δολώματα τους πόθους οι ψαράδες.
Εκεί θα πάω.
Στη χώρα που κατοικούν οι λέξεις που δεν μετάνιωσαν.
Εκεί που έστειλαν εξορία την γεωμετρία να εξομολογηθεί
γιατί δεν υπάρχει σε κανένα Θεώρημα
μια πρόταση
για την επιμήκυνση της μελωδικής γραμμής της ΖΩΗΣ…
