Γράφει η Όλγα Κουτμηρίδου – Μεταξά
Και βγήκα αξημέρωτα μεσ’ στης σιωπής
τους δρόμους
μήπως μπορέσει πια ο νους
νάχει δικούς του Νόμους.
Μα οι λέξεις ήταν ράθυμες και δεν θέλανε φωνή να γίνουν. Προτίμησαν σ’ απάνεμο λιμάνι να κλειστούν και την δροσιά του αφρόνερου να απολαύσουν. Να κοιτούν των γλάρων τα πετάγματα καθώς χορεύουν με τα κύματα.
Με μιας έπιασα το χαρτί τους νόμους για να γράψω
όμως η λύπη με έπνιξε και θέλησα να κλάψω.
Τί θα ωφελούσε άλλωστε οι λέξεις να γίνουν φωνή, όταν κανείς δεν θα ακούσει; Ή και αν ακούσει θα κάνει ότι κατάλαβε έτσι για να τελειώσει η υποχρέωση του ακροατή;
Πέφταν τα δάκρυα βροχή πάνω στο πρόσωπό μου
κανείς τους δεν κατάλαβε τον πόνο τον δικό μου.
Χάθηκε η φωνή απ’ των ανθρώπων τα χείλη. Και οι λέξεις δεν τολμούν να βγουν απ’ την κρυψώνα τους.
Γυρνώ το βλέμμα μου παντού μήπως και συναντήσω
Ανθρώπους που Αγάπησα, συγνώμη να ζητήσω
που φώναξα, που θύμωσα, που θέλησα να φύγω.
Ακόμη και στα πρόσωπα χαράχτηκε η σκληράδα. Άχρωμα, αδιάφορα τα βλέμματα. Φόβος μην και κανείς καταλάβει τα πιο βαθιά αισθήματα. Ας πορευτεί ο καθένας κατά την καρδιά του. Έχω διαλέξει πια τον δικό μου δρόμο.
Θεριό εμπρός μου φαίνονταν οι δύσκολες στιγμές μου
και οι αρνητικές οι σκέψεις μου ήταν και αυτές δικές μου.
Μα σαν ο χρόνος πέρασε και οι πληγές μου κλείσαν
οι θετικές οι σκέψεις μου, το πρόβλημα το λύσαν.
Γέμισε η σιωπή μου ήχους… Αναδρομές, αισθήματα… Πήρα πια τον δρόμο της επιστροφής. Οι δρόμοι της Σιωπής είναι καλοί για απομόνωση και ησυχία. Ένας χρόνος πέρασε από τότε που έφυγε ο πατέρας μου. Πέρασε τόσο γρήγορα ο καιρός. Μέσα στην καρδιά, έκλεισα τα πάντα.
Και βγήκα αξημέρωτα μεσ’ στης σιωπής τους δρόμους
δεν χρειαζόμουν πια εγώ νάχω δικούς μου Νόμους…
Ναι! Είναι αλήθεια… Δεν υπάρχουν νόμοι και κανόνες στα θέματα της καρδιάς. Όλα είναι υποκειμενικά. Μέσα στο ψέμα κρύβεται η αλήθεια. Μέσα στην αγάπη το μίσος. Μέσα στην υπερηφάνεια η ταπείνωση. Όλα έχουν δύο όψεις. Μέσα στην συμπόρευσή μου, έμαθα διδάχτηκα, ανέχτηκα, έκανα πολλά. Εγώ είπα τη δική μου αλήθεια. Όσο γι’ αυτούς που δεν αντέχουν την πρόοδο, τη γνώση, το άνοιγμα της ψυχής ας μείνουν παρέα με τις δικές τους σκέψεις και τον δικό τους τρόπο ζωής. Κατάλαβα ότι όταν έκανα κάτι χωρίς Αγάπη και τόκανα από υποχρέωση δεν είχε την ίδια αξία. Έτσι προτιμώ πια, να επιλέγω τους ανθρώπους που θα συναναστρέφονται και να δίνομαι ανάλογα. Όλα τελικά είναι θέμα επιλογών με ότι αυτό συνεπάγεται. Και όταν όλα τελειώσουνε και φύγεις…
Το πιο σημαντικό είναι να αφήσεις πίσω σου ανθρώπους που δεν θα σε ξεχάσουνε ποτέ.
Πέρασε 1 χρόνος από τότε που έφυγε ο πατέρας μου
