Το δίλημμα της εποχής, προοδευτικός ή συντηρητικός, έρχεται δριμύτερο από ποτέ, ως διακύβευμα, στις εθνικές εκλογές του Ιουλίου. Οι πολιτικοί αρχηγοί, έχουν ρίξει δίχτυα στη δεξαμενή του κέντρου, του οποίου ο δακτύλιος ανοίγει λίγο προς τα αριστερά και λίγο προς τα δεξιά, για να ψαρέψουν όσο το δυνατόν περισσότερα ψάρια.
Όμως, πώς ακριβώς ορίζουν πλέον τα κόμματα, τον προοδευτικό ή τον συντηρητικό χώρο; (σαφώς, δεν αναφερόμαστε στα άκρα).
Ο μέσος όρος των Ελλήνων, ενεργών πολιτών σήμερα, έχει υποστεί μια σύγχυση πολιτικής ταυτότητας, που δεν είναι καθόλου άσχετη με τις μετακινήσεις, τις κυβισθήσεις και τα «παντρέματα», στο πρόσφατο πολιτικό σκηνικό…
Προσπαθεί να αυτοπροσδιοριστεί και πάνω που το βρίσκει, τούρχεται ένα νέο κομματικό παράταιρο ειδύλλιο με όρκους αγάπης, και του χαλάει το μέσα του.
Φέρνει στο νου του φίλους και γνωστούς του προοδευτικού χώρου, που πραγματικά υπηρετούν την ιδεολογία τους, αλλά σκέφτεται κι ένα σωρό άλλους, που τους βρίσκει εντελώς ανακόλουθους με την πολιτική ετικέτα του «προοδευτικού». Στενόμυαλοι, κολλημένοι, βολεψάκηδες…
Από την άλλη θυμάται και κάποιους «συντηρητικούς» που η ζωή τους και η δράση τους έχει όλα τα χαρακτηριστικά της προόδου, της εξέλιξης και της αλληλεγγύης…
Όταν τα κόμματα απευθύνονται στους νέους και τους βάζουν μπροστά σ’ αυτό το δίλημμα, προ της κάλπης, πόσο νομίζουν ότι αγγίζουν αυτή τη γενιά, που ψάχνεται για 300, 400 ή 500 ευρώ, στην καλύτερη;
Κι όταν απευθύνονται στους… ήντα και πάνω, πόσο νομίζουν ότι πείθουν πλέον, με τις κλασσικές τακτικές της υποσχολογίας, παροχολογίας ή της κινδυνολογίας, όλων, λίγο-πολύ, των κομμάτων εξουσίας, τις τελευταίες δεκαετίες;
Ποιο είναι το προοδευτικό, ποιο είναι το συντηρητικό;
Επειδή ο κόσμος έχει λαλήσει, ας απαντήσουν τί ακριβώς εννοούν και πού ακριβώς στρέφονται, επαναπροσδιορίζοντας τις έννοιες, με τα σημερινά δεδομένα…
Και μακάρι να καταλήξουν, ότι στο ερώτημα: πού θέλουν πραγματικά να απευθύνονται, η απάντηση να είναι: σε νοήμονες και σκεπτόμενους πολίτες!
