Της Βιολέττας Εσπερίδου Κασαμάκη
(εκπαιδευτικός)
Συμπληρώνονται 100 χρόνια από εκείνη την φοβερή ημέρα που ο Ελληνισμός του Πόντου με πόνο βαθύ άφηνε πίσω του την ιστορία αιώνων. ‘Αφηνε πίσω του ότι αγάπησε,
κυνηγημένος να σωθεί, διότι δεν θέλησε να προδώσει την πίστη του, τον Ελληνισμό του.
Άφηνε πίσω του την γη που μεγάλωσε, τον ήλιο που έλαμπε, τα όνειρα που έκανε, και ξεκινούσε για το άγνωστο… Για μας που δεν το ζήσαμε, ίσως να μην μπορούμε να το νιώσουμε,ίσως να μην μπορούμε να κατανοήσουμε τι σήμαινε γι’αυτούς , ((αυτός ο ξεριζωμός)).
Ίσως να μην μπορέσουμε να αισθανθούμε τον πόνο που έκανε αυτές τις ψυχές να σέρνονται νοσταλγώντας για πάντα αυτά που έχασαν.Να ζουν με τις αναμνήσεις και το μεγάλο (( ΓΙΑΤΙ ……. )) ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ..ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ
Ήλθαν στο νου μου τα τοπία σου,θυμήθηκα κελάιδισμα πουλίων σου, δάκρυα κύλησαν στα μάτια μου, στην μνήμη των χαμένων των παιδίων σου.
Το βλέμμα μου εχάθει μακρύα , προσπάθησα την σκέψη να δαμάσω, μνήμες που ξύπνησαν ξανά, όχι δεν θέλω να ξεχάσω.
Τραγούδια γέλια και παιχνίδια, σκορπίζανε στο πέρασμα χαρές, λουλούδια μυρωδιές και κρίνα, διώχνανε μακρυά τις μοναξιές.
Ήχος της μουσικής εγέμιζε την πλάση, απάλυνε τις δυσκολίες της ζωής, πρόσωπα χαρωπά γεμάτα θάρρος, πλάθανε όνειρα στο φώς της χαραυγής.
Μα όλα αυτά που απρόσμενα χαθήκαν, αφήσαν μνήμες που ματώνουν που πονούν, σκέψεις που δεν μπορέσανε ποτέ να σβήσουν, εικόνες που παντοτινά θα νοσταγλούν.
