Μεγάλη Παρασκευή! Ο θείος Λυτρωτής, σταυρωμένος! O Βασιλιάς του πόνου σαν αμνός άμωμος κρεμασμένος στο ξύλο της ντροπής πάσχει από μοναδικό σωματικό και ψυχικό μαρτύριο. Γυμνός με τρυπημένα τα χέρια και τα πόδια. Το πανάχραντο σώμα Του είναι όλο αιματοκυλισμένο από τη σκληρή φραγγέλωση. Η πανάγια κεφαλή Του κατατρυπημένη από το ακάνθινο στεφάνι.
Η όψη του προσώπου Του αφανισμένη από την κακουχία και τη θλίψη. Τα ματιά Του «βασιλεμένα» από την αγρύπνια και την εξάντληση. Γύρω από το σταυρό Του στον Γολγοθά ανακατεμένα με εχθρικές διαθέσεις πλήθη ανθρώπων! Άρχοντες, λαός, αρχιερείς, γραμματείς, φαρισαίοι, στρατιώτες, υπηρέτες, περίεργοι και «παραπορευόμενοι,,. Κουνούν όλοι τα κεφάλια τους ειρωνικά, ξεστομίζουν βλαστήμιες.
Τον προκαλούν «αν είναι Θεός, να κατεβεί απ’ το σταυρό». Ακόμη και ένας ληστής που συμπάσχει πλάι Του Τον βλασφημεί λέγοντας: Αν είσαι εσύ ο Χριστός, σώσε τον εαυτό σου, σώσε και μας. O Σταυρωμένος πονά, αλλά υπομένει με βαθιά γαλήνη και σιωπή όλα Του τα παθήματα. Δεν βγαίνουν από τα θεία χείλη του κραυγές, στεναγμοί και κατάρες. Δεν διατυπώνει παράπονα, δεν ζητά εκδίκηση, δεν παρακαλεί να Του φέρουν κάποιο αναλγητικό για να ανακουφιστεί από τους ισχυρούς πόνους!
Κάποια στιγμή λύνει τη σιωπή Του, κινεί την γλώσσα Του, ομιλεί. Και τι λέει; «Πάτερ άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιου σι» (Λουκά Κγ’ – 34).Αυτός είναι ο πρώτος λόγος που βγαίνει από τα θεία χείλη Του. Είναι λόγος προσευχής προς το Θεό Πατέρα για τους εχθρούς Του. Δεν ζητά να απαλλαγεί από τους πόνους Του αλλά να απαλλαγούν οι εχθροί Του από τη δίκαιη του Θεού τιμωρία! Προσεύχεται για αυτούς που από φθόνο τον παράδοσαν στον πιό επονείδιστο θάνατο. Για τους αρχιερείς, τους άρχοντες, τα μέλη του Ιουδαϊκού Συνεδρίου, τον Πιλάτο, τον αχάριστο όχλο που φώναζαν «άρον άρον, σταύρωσον Αυτόν» (Ιωαν. Ιθ’ -15], για αυτούς που πριν από λίγο Τον κορόιδευαν, Τον μαστίγωναν, Τον κάρφωναν στο ξύλο της καταδίκης. Προσεύχεται για όλους τους ανθρώπους, που οι αμαρτίες μας Τον ανέβασαν επάνω στο σταυρό. Παρακαλεί τον ουράνιο Πατέρα Του να μας συχωρέσει γιατί δεν ξέρουμε τι κάνουμε όταν αμαρτάνουμε.
«Πάτερ άφες αυτοίς…..» Η σύντομη αυτή προσευχή του Εσταυρωμένου είναι προσευχή επισφράγισης της ανεξίκακης βιοτής Του! O Κύριος «διήλθεν ευεργετών», περιόδευσε, πέρασε από τόπο σε τόπο και θεράπευε «τους καταδυναστευμένους υπό του διαβόλου»(πραξ. ί – 38]. Διαρκώς ευεργετούσε με τα θαύματα Του χωρίς να ζητά αναγνώριση. Και τώρα που η αχαριστία των ανθρώπων Τον ανεβάζει στον Σταυρό, θερμή ικεσία απευθύνει στον ουράνιο Πατέρα Του να συχωρέσει τους σταυρωτές Του.
Γράφει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης ότι ο πρωτομάρτυρας Στέφανος από αυτόν τον λόγο του Κυρίου μας διδάχτηκε να πει για αυτούς που τον λιθοβολούσαν: «Κύριε, μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην»(πραξ. ζ’-60). Ο αδελφόθεος Ιάκωβος, ο Άγιος Διονύσιος ο εν Ζακύνθω και γενικά όλοι οι άγιοι από αυτόν το λόγο του Εσταυρωμένου έμαθαν να συχωρούν τους εχθρούς τους. Και ο Ιερός Χρυσόστομος σε μία θαυμαστή αποστροφή του επιλέγει:«Μή δή μνησικακίσης ω άνθρωπε. Εκείνου οικέται εσμέν του Εσταυρωμένου και λέγοντος «άφες αυτοίς ου γαρ είδασι τι ποιούσι,, ». Μη κρατάς στην καρδιά σου κακία άνθρωπε. Είμαστε δούλοι Εκείνου που σταυρωνόταν και έλεγε: Συχώρεσε τους γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν!*
*Το ανωτέρω κείμενο είναι από παλαιό τόμο του ορθόδοξου περιοδικού «Ο Σωτήρ» με ορισμένες μεταγλωττίσεις του.
Δ.Η.Σ
