Με αφορμή την συνέντευξη με τον εφημέριο της Πατρίδας π. Διονύσιο Συρόπουλο (διαβάστε το άρθρο εδώ), αναδείχθηκε το πόσο σημαντικό είναι να υπηρετεί κάποιος σε μια θέση όχι από υποχρέωση, ούτε από απλή ανάγκη οικονομικής αποκατάστασης, αλλά από ζήλο για δουλειά και προσφορά στον συνάνθρωπο.
Δεν έχει σημασία αν αυτή η υπηρεσία είναι ιερέα, στρατιωτικού, διοικητικού υπαλλήλου, ο παρανομαστής παραμένει ο ίδιος. Δυστυχώς εδώ και πολλά χρόνια, με μικρότερη συχνότητα βρίσκουμε ανθρώπους να είναι σε θέση που αγαπούν και είναι κατάλληλοι να την υπηρετήσουν.
Σπούδασαν λόγω του εκπαιδευτικού συστήματος σε σχολή που έτυχε να περάσουν και δεν ήταν άμεση επιλογή, έπιασαν δουλειά όπου βρήκαν ασχέτως των προσόντων τους και αυτές οι συνθήκες συνθέτουν μια κοινωνία που σίγουρα τα μέλη της δεν είναι ευτυχισμένα και δεν αποδίδουν όσο θα μπορούσαν.
Η επιθυμία ενός απόστρατου αξιωματικού της αεροπορίας στρατού να φορέσει το ράσο, όχι για να βιοποριστεί, αλλά από πραγματική ψυχική ανάγκη να προσφέρει στον συνάνθρωπο, δείχνει τον δρόμο πως θα πρέπει να αναθεωρήσουν αυτοί που έχουν τις τύχες της κοινωνίας τις δομές της, ώστε κάποια στιγμή πραγματικά ο καθένας να κάνει αυτό που μπορεί και είναι ευτυχισμένος για το ατομικό και κοινωνικό καλό.
