Γράφει η Όλγα Κουτμηρίδου – Μεταξά
Μάταια έτρεχα πάνω, κάτω το σοκάκι. Ξυπόλυτη με μάτια καρφωμένα στον ουρανό, έψαχνα να το δω. Οι ψηλές πολυκατοικίες έκρυβαν την ομορφιά του. Στάθηκα σε ένα σημείο και γύριζα το σώμα προς όλες τις κατευθύνσεις. Νύχτα. Οι πυγολαμπίδες τ’ ουρανού κρύφτηκαν το ίδιο και το όμορφο φεγγάρι που σήμερα φόρεσε την πορφυρή στολή του και βγήκε με καμάρι να την δείξει. Αυτό το φαινόμενο, είπαν ότι γίνεται κάθε 800 χρόνια.
Στην δική μου πόλη ήταν νάχει ομίχλη; Εγώ δεν πρόλαβα να το δω; Τόσο αφιλόξενος ο δικός μου ουρανός; Σήμερα που το φεγγάρι δείχνει την ομορφιά του, την κυριαρχία του στη νύχτα, σήμερα που σπάει με τη λάμψη του το σκοτάδι και παρέα με τ’ άστρα και το τραγούδι του γρύλου ενώνει τους δύο κόσμους σαν ερωτευμένα περιστέρια σαν καρδιές που φλέγονται από Αγάπη. Το φεγγάρι ντύθηκε το χρώμα του έρωτα και εγώ δεν το βλέπω. Λυπημένη, απογοητευμένη, μπήκα σπίτι μου. Ανοίγοντας την πόρτα έμεινα άναυδη. Το φεγγάρι ήταν εκεί! Με υποδέχτηκε άσπρο και χαμογελαστό. Με αγκάλιασε, μου χαμογέλασε, μου είπε γλυκόλογα, μου είπε ότι ανησύχησε που έφυγα απρόοπτα με γυμνά πόδια και ξέπλεκα μαλλιά. Ακούμπησα τα χείλη μου στο κεφάλι της φίλησα το μετωπάκι της χάϊδεψα τα μακριά μαύρα μαλλιά της. Η φωνή γλυκιά, μελωδική έλεγε, έλεγε: «Πού πήγες φεγγαράκι μου». «Γιατί έφυγες;. Γιατί είσαι λυπημένο;». Σ’ Αγαπώ! Έκλεισα τα μάτια μου και τα χέρια μου τυλίχτηκαν γύρω της… Τί και αν δεν είδα το φεγγάρι τ’ ουρανού; Το δικό μου φεγγάρι λάμπει πρωί-βράδυ, κάθε μέρα όλη μέρα! Δεν το μοιράζομαι με κανέναν… Δε φορά ρούχα πορφυρά, δεν είναι τόσο ακριβοθώρητο. Δεν περιμένω 800 χρόνια για να το δω με ξεχωριστή στολή. Το δικό μου φεγγάρι είναι πάντα άσπρο. Έχει το φως της Αγνής Αγάπης. Της ανεκτίμητης Αγάπης. Αυτή με τρέφει και με κάνει παιδί ευάλωτο, χαρούμενο, παιχνιδιάρικο και Αγνό. Γι’ αυτό και εγώ δεν θα ξαναβγώ στο δρόμο να προσπαθώ να κυνηγήσω το φεγγάρι τ’ ουρανού. Ούτε θα το ζηλέψω που ταξιδεύει σε χώρες μακρινές.
Αντίο πορφυρό μου φεγγαράκι. Δεν πειράζει που εγώ δεν σε αντίκρυσα, με αυτήν σου την στολή. Καληνύχτα…
