της Χρύσας Μπέκα , Ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια
«Λένε πως ήταν κάποιος μια φορά που πήγε να επισκεφθεί
έναν διάσημο ραβίνο, να τον συμβουλευθεί για κάποιο θρησκευτικό ζήτημα.
Μπαίνει στο σπίτι του ραβίνου και το βλέπει τελείως
άδειο. Υπήρχαν μόνο δύο σκαμνάκια, ένα στρώμα ριγμένο στο πάτωμα κι ένα απλό
τραπεζάκι.
Ο επισκέπτης αφού πήρε τις απαντήσεις που ήθελε στο
ζήτημα που τον απασχολούσε, ρωτάει τον ραβίνο:
«Με συγχωρείτε, ραβίνε… Πού είναι τα έπιπλα σας;»
Ο ραβίνος του λέει:
«Τα δικά σου πού είναι;»
Ο επισκέπτης του απαντάει:
«Μα εγώ δεν είμαι από δω, είμαι περαστικός από αυτήν
την πόλη.»
«Κι εγώ περαστικός είμαι…» του λέει ο ραβίνος.»
Jorge Bucay
«Ο Δρόμος των Δακρύων…»
Η πιο τρομαχτική συνειδητοποίηση που έχει να κάνει κανείς, αλλά συνάμα και
η πιο χρήσιμη, είναι ότι αυτά που έχουμε αποκτήσει, τα υλικά αγαθά, οι
κοινωνικές σχέσεις, τα επιτεύγματα που συνθέτουν το πλαίσιο της ασφάλειάς μας,
κάποια στιγμή θα χαθούν. Οι άνθρωποι έχουν την τάση να δημιουργούν εξαρτημένες
σχέσεις με το άψυχο και έμψυχο περιβάλλον τους, επειδή κυριαρχούνται από την
ψευδή αίσθηση της δύναμης που προσφέρει το «έχειν», και συνεπώς, έλκονται από
ασφάλεια της σταθερότητας και της μηχανικής επανάληψης που χτίζει τη δύναμη της
συνήθειας. Προσκολλόμαστε στα παροδικά, παραβλέποντας την ευθραυστότητα της
φύσης τους, και καταλήγουμε να αναρωτιόμαστε γιατί η ευτυχία δεν είναι διαρκής!
Στη
ζωή η μόνη βεβαιότητα, είναι η αβεβαιότητα. Στόχος, επομένως, κάθε υγιούς
ενήλικα δεν θα πρέπει να είναι η εμμονική διατήρηση των αποκτηθέντων, αλλά
περισσότερο η απόλαυση όλων εκείνων που αγγίζουμε στο σήμερα, και ο ψυχικός
παροπλισμός για να αντέξουμε και να διαχειριστούμε επαρκώς την μελλοντική
απώλειά τους.
Η ζωή δεν υπόσχεται μόνιμες δεσμεύσεις. Ακολουθεί τη δική
της ροή, χωρίς την συναίνεση ή την έγκρισή μας για τις προκλήσεις που μας
επιφυλάσσει. Υπάρχουν καλύτερα πράγματα μπροστά, από αυτά που αφήνουμε. Ακόμη
και, όταν αντιμετωπίζουμε καταστάσεις που ακολουθούν μια απροσδόκητη τροπή, η
μόνη επιλογή είναι η αποδοχή της τρέχουσας πραγματικότητας με την αισιόδοξη
οπτική ότι τίποτα δεν είναι μόνιμο. Όσο επώδυνη και αν είναι μια δεδομένη
συνθήκη, είναι προδιαγεγραμμένη να μεταβληθεί. Όλα αλλάζουν, οι δυσάρεστες
εμπειρίες γίνονται αναμνήσεις και μαθήματα ζωής, και οι ευχάριστες στιγμές
γλυκές νοσταλγίες.
Όταν συνειδητοποιήσουμε την εφήμερη φύση των εμπειριών
μας, γινόμαστε περισσότερο ανεκτικοί και λιγότερο επικριτικοί με τον εαυτό μας
και τους άλλους. Επιτρέπουμε στη συγχώρεση να φωτίσει τη ζωή μας. Η ζωή θα
φέρει όλες τις εμπειρίες που θα μας κάνουν να εκτιμήσουμε την πραγματική αξία
των πραγμάτων. Χρειάζεται κανείς να πάρει μια γεύση από τη λύπη, για να
μπορέσει να αναγνωρίσει την λυτρωτική επίδραση της χαράς. Πρέπει να αντιληφθεί
την ενόχληση του συνεχούς θορύβου, για να εκτιμήσει η σιωπή. Πρέπει να βιώσει
το δράμα της απουσίας, για να απολαύσει τη ζεστασιά της ουσιαστικής παρουσίας.
Όλα έρχονται και παρέρχονται. Όσα βρίσκουμε στο δρόμο μας
κάποτε θα ξαναχαθούν. Η μόνη σταθερή αξία που παραμένει αναλλοίωτη στο πέρασμα
του χρόνου είναι η ικανότητα κάποιου να διατηρεί την ταυτότητά του σταθερή μέσα
στον κυκλώνα των πολλαπλών όψεων της συνεχούς διαδικασίας της αλλαγής. Η μόνη
στιγμή που στην οποία έχουμε πρόσβαση είναι η στιγμή του «Εδώ και Τώρα» και
αυτή κρατά μέσα της το κλειδί που αποκαλύπτει όλες τις ανοιχτές πόρτες του
Αύριο.
