Στο ξεκίνημα του Μιλένιουμ, στην αυγή του 2000, ξεκίνησε το ταξίδι της στην αιωνιότητα και η Κιβωτός του χρόνου… Σε κάποιο σημείο στο πάρκο της Εληάς, η Κιβωτός (ένα πολύ μεγάλο μπαούλο από ειδικό υλικό αντοχής) κρύφτηκε στο χώμα με την υπόσχεση να ανοίξει μετά από 100 χρόνια, δηλαδή το 2100, με απόφαση της τότε Δημαρχιακής Αρχής Χασιώτη και του τότε Κέντρου Πολιτιστικών Πρωτοβουλιών και Επικοινωνίας του Δήμου Βέροιας. Στο σημείο που «θάφτηκε» η Κιβωτός υπάρχει μία πλάκα που δίνει τις σχετικές πληροφορίες για το περιεχόμενο και το σκοπό της και οδηγίες για την «επαναφορά» της στη ζωή τότε που οι επόμενες γενιές δεν θα έχουν μάλλον ιδέα για τον τρόπο ζωής και την τεχνολογία του σήμερα και του χθες, όπως π.χ. για την ύπαρξη της κασέτας ή του CD, για «χάρτινες» φωτογραφίες, για αντικείμενα της καθημερινότητάς μας κ.ά.
Το 2000, με μια ειδική πρωτοχρονιάτικη γιορτή η Κιβωτός, αφού γέμισε με γράμματα-επιστολές εκατοντάδων παιδιών και πολιτών προς τα μετέπειτα εγγόνια ή δισέγγονά τους, με φωτογραφίες τους και ντοκουμέντα της Βέροιας του 2000 μ.Χ. και με διάφορα αντικείμενα αντιπροσωπευτικά της εποχής, εφημερίδες, βιβλία και περιοδικά, βυθίστηκε στο χώμα του πάρκου της Εληάς για να ξανανοίξει μετά από έναν αιώνα.
Μάλιστα, τότε υπήρξε και μία συμφωνία να στηθεί πάνω στο σημείο που βρίσκεται η κιβωτός ένα έργο τέχνης. Κάτι που δεν έγινε ποτέ και αντ’ αυτού υπάρχει μόνο μία πλάκα, εν είδη ενημερωτικής επιγραφής για το τί βρίσκεται εκεί κάτω, κι αυτή μουντζουρωμένη στο πλαίσιο των συνηθισμένων βανδαλισμών σε μνημεία ή επιγραφές της πόλης.
Η Κιβωτός αυτή, μετά από χρόνια θα αποτελεί ένα δώρο της πόλης στις επόμενες γενιές, κάτι σαν ένα μικρό «ζωντανό» μουσείο που θα εκφράζει απολύτως την εποχή μας.
Η αναφορά στο γεγονός αυτό, γίνεται με αφορμή την ανάπλαση του πάρκου και γενικότερα της περιοχής της Εληάς και αποτελεί μία υπενθύμιση ή επισήμανση σε όσους δεν γνωρίζουν τί βρίσκεται θαμμένο σε μια άκρη του πάρκου. Είναι απλά μία επισήμανση προς τους αρμόδιους της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου και τους επιβλέποντες το έργο, ώστε να επιδείξουν την απαραίτητη προσοχή, όταν το τρυπάνι του χωματουργικού μηχανήματος πλησιάσει προς την Κιβωτό.
Σίγουρα θα χρειαστεί μια ιδιαίτερη φροντίδα το σημείο αυτό, διότι αποτελεί μία παρακαταθήκη της πόλης στις πολύ επόμενες γενιές! Και ίσως να είναι μια καλή ευκαιρία να αναδειχθεί καλύτερα, με ένα ενδεικτικό και αντιπροσωπευτικό έργο τέχνης που θα του δώσει και το ενδιαφέρον που του αξίζει! Έστω και ως μια αίσθηση ρομαντισμού της Βέροιας και της ανθρώπων της, που ακόμα ελπίζουν στο μέλλον!
Σοφία Γκαγκούση
