Κύριε Διευθυντά,
Η ζωή στον πλανήτη μας θα είχε αισθητά βελτιωθεί αν ο άνθρωπος απεπειράτο, το μέτρημα της κακίας του. Είναι ένα μέγεθος που προκαλεί ίλιγγο. Διάφοροι σοφοί, από τον Ηρώδη Αττικό, ως τους Σοπενχάουερ και Ράσσελ προσπάθησαν κατά καιρούς να υπολογίσουν τα όρια της ανθρώπινης νόησης και τις διαστάσεις της ανθρώπινης λογικής. Κανείς τους όμως, δεν μπόρεσε να μετρήσει το εμβαδόν της ανθρώπινης κακεντρέχειας, την οποία χρησιμοποιούμε σαν όπλο αγχέμαχο, για να βγάλουμε ο ένας του αλλουνού το μάτι.
Οι συγγενείς, οι γνωστοί, οι γείτονες, κυρίως δε οι φίλοι, μετέρχονται κορυφαίες πράξεις βλαπτικότητος προκειμένου να σε προσπεράσουν σε «ύψος» να σε βλάψουν ηθικά να αμφισβητήσουν τις γνώσεις σου, να υπερκεράσουν την αίγλη σου. Καθρεπτόβιοι, νάρκισσοι που θέλουν σώνει και καλά να σε εκθρονίσουν ακόμα και από την καρδιά εκείνης που αγαπάς, γιατί έτσι οι σιχαμένοι αυτεπικυρώνονται. Τους βλέπουμε καθημερινά ολόγυρά μας να σύρονται με την κοιλιά όπως οι σαύρες να αναρριχώνται όπου να είναι, αρκεί το φως της δημοσιότητας να πέσει απάνω τους να μαζέψουν τα «μπράβο» και τα εύγε των χειροκροτητών, αδέσμευτοι πάντοτε από κοινωνικές αναστολές αλλά και απαλλαγμένοι από ηθικούς κανόνες. Συχνά αναρωτιέμαι, μα καλά είναι τόσο, μα τόσο επηρμένοι, που δεν καταλαβαίνουν πόσο άδειοι είναι μέσα τους;
Ένα άλλο παράγωγο της κακότητας αυτών των ανθρώπων, είναι η βουνίσια απρέπειά τους. Πρώτα θα ειρωνευθούν το προσεγμένο σου ντύσιμο, ύστερα θα σαρκάσουν τις πολιτικές σου προτιμήσεις, τις θρησκευτικές σου αντιλήψεις και μετά θα χλευάσουν τις γραμματικές σου τοποθετήσεις σε όποια γραπτά ή άγραφα θέματα. Αν μάλιστα κάνεις το ασυγχώρητο λάθος να εκφραστείς, να μιλήσεις ή να γράψεις σωστά την ελληνική γλώσσα, αν τολμήσεις να σεβαστείς το τυπικό της, αν τέλος προτιμήσεις τον λογιοτατισμό από την «μαλλιαρή» της πιάτσας, ε, τότε δεν σε γλιτώνει ούτε ο τριαδικός Θεός. Η χαιρεκακία σε όλο το μεγαλείο της. Αυτοί πάντοτε αποστρέφονται ό,τι δεν συνάδει με την ασημαντότητά τους. Και εσύ αν επιμένεις να παραμένεις άνθρωπος, μένεις πίσω, χάνεις και χάνεσαι.
Αυτοί θα κυκλοφορούν πάντοτε σαν «ακαδημαϊκοί πολίτες» και εσύ, σαν υποτιμημένο νόμισμα.
Παρόλα αυτά, δεν τους αντιπαθώ…
Υποφέρουν είναι αλήθεια και χρειάζονται βοήθεια. Απλά τους λυπάμαι. Και επειδή “γηράσκω αεί διδασκόμενος” ομολογώ πως έμαθα κάτι χρήσιμο από δαύτους: Έμαθα πόσο κερδοφόρα πράγματα είναι η κακία, ο αναλφαβητισμός και η ζήλεια τους.
Να λοιπόν γιατί συχνά αισθάνομαι τόσο μόνος, απόμερος, ακόμα και μέσα σε πολύοσμες συντροφιές, ακόμα και μέσα σε πολύβοες συγκεντρώσεις. Σαν πνευματική κατάθεση αφιερώνω τις γραμμές αυτές σαν άσημος μετανάστης από το Ταγαροχώρι Βεροίας στους συγχωριανούς μου, τους Βερροιείς σε όλες τις πνευματικές βαθμίδες που προσφέρουν για το καλό του τόπου μας στο διηνεκές, για μια Ελλάδα ακατάλυτη με την ένδοξη Ιστορία.
Σας χαιρετώ όλους ο Μετανάστης
από το Ταγαροχώρι Βεροίας
Αναστάσιος Κασαπίδης, Χειρουργός
Νέα Υόρκη
