Σκέφθηκα πολύ, φίλοι αναγνώστες, βασανίστηκα θα έλεγα, πριν αποφασίσω να γράψω τούτο το άρθρο. Και τούτο, λόγω της θέσεώς μου. Όμως, εκτός από κληρικός, είμαι και πολίτης αυτής τα χώρας, έχω τις απόψεις μου τις οποίες και δημοσιοποιώ. Άλλοι θα ευχαριστηθούν. Άλλοι θα στενοχωρηθούν. Παρά ταύτα, τολμώ.
«Ελπίζω ότι όσοι εξ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν, θέλουν γνωρίσει μετ’ εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμόν του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ’ ότι οι μισθοί αυτοί πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της».
«Εφόσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν δια να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις την εσχάτην πενίαν».
ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ
Πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδος
Μήπως θα έπρεπε, φίλοι αναγνώστες, αυτά τα λόγια του μεγάλου ηγέτη να γίνουν αφορμή, ώστε όλοι οι αποτελούντες την Κυβέρνηση (οιανδήποτε Κυβέρνηση), αλλά και όλοι οι Διευθυντές Υπουργείων και Οργανισμών να λαμβάνουν μόνο τα απαραίτητα για την επιβίωσή τους και τίποτε παραπάνω; Κι αυτό πρέπει να θεσμοθετηθεί, για να τιμωρούνται οι παραβάτες με βαριά τιμωρία.
Δεν είναι δυνατόν η χώρα να μαστίζεται από μεγάλη (πρωτοφανή θα λέγαμε) οικονομική κρίση, οι εργαζόμενοι πολίτες (και οι συνταξιούχοι) να λαμβάνουν ψίχουλα, χωρίς το δικαίωμα να διαμαρτυρηθούν ή να απολύονται λόγω οικονομικής δυσπραγίας της εταιρίας και οι κυβερνώντες και οι παρατρεχάμενοί τους να αφαιμάζουν και να εμπαίζουν το λαό χωρίς τιμωρία.
Όλοι οι Έλληνες πολίτες πρέπει να αποδυθούμε σε σκληρό αγώνα, για να ξεφύγουμε από την κρίση. Η ως τώρα πρακτική όμως απέδειξε ότι, όταν λέμε όλοι, εννοούμε όλοι οι αδύναμοι πολίτες, οι μεροκαματιάρηδες, οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι με τις συντάξεις πείνας, όσοι δεν έχουμε μπάρμπα στην Κορώνη και δεν είμαστε γραμμένοι στην κλαδική κάποιου κόμματος. «Όλοι θα πολεμήσουμε και όλοι θα πεθάνετε για την πατρίδα», ήταν μια χαρακτηριστική φράση που σατίριζε την εξουσιαστική τακτική και τις οικονομικές πρακτικές των κυβερνώντων.
Επιτέλους, πρέπει κάποτε να γίνει η αρχή πριν είναι πολύ αργά για τη χώρα και τον άμοιρο λαό της.
Η οικονομική κρίση, φίλοι αναγνώστες είναι παρούσα και πολύπλευρη. Δηλ. δημοσιονομική υστέρηση, χρέη και ελλείμματα στο κράτος, στα ασφαλιστικά ταμεία, στους οργανισμούς κοινής ωφελείας, υποπαραγωγικότητα, μηδενική ανάπτυξη, φορολογική αναποτελεσματικότητα, έλλειψη ανταγωνιστικότητας και ανεργία. Δημιουργεί προβλήματα στη λειτουργία της κοινωνίας και βάζει σε ανησυχία τους πολίτες. Έχουν ειπωθεί και γραφεί τόσα πολλά από αρμόδιους και ειδικούς, ώστε οι περισσότεροι –και μη ειδικοί- βρισκόμαστε σε σύγχυση.
Όλοι ανησυχούμε και αγωνιούμε πώς θα βγούμε από την κρίση, πώς θα ανακάμψει η οικονομία μας. Ασφαλώς, η Κυβέρνηση, ως κυρίως υπεύθυνη, θα αποφασίσει τα αναγκαία μέτρα για την εξομάλυνση της κατάστασης και την έξοδο από την κρίση. Όμως επειδή στην οικονομία το καθετί εξαρτάται από κάτι άλλο, τα όποια μέτρα από μόνα τους δεν αρκούν. Χρειάζεται επιπλέον η δική μας στήριξη, η αποφασιστικότητα και η υπεύθυνη στάση του καθενός μας, η προσαρμογή στο κλίμα των θυσιών, η υπέρβαση των προσωπικών μας δαπανών, η αποφυγή της εύκολης σπατάλης των εισοδημάτων μας και, προπαντός, η αποφυγή συμπεριφορών που δεν βελτιώνουν, αλλά επιδεινώνουν την παρούσα κατάσταση. Διαφορετικά, θα είμαστε άξιοι της τύχης μας!
Καμία κοινωνία, φίλοι αναγνώστες, δεν είναι αγγελική. Το ίδιο και η ελληνική. Αλλά τα τελευταία χρόνια, όλο και πληθαίνουν τα αρνητικά φαινόμενα της κοινωνικής ζωής με δυσάρεστα επακόλουθα για όλους μας. Σαπίλα σε όλα τα επίπεδα. Περισσό θράσος και υποκρισία, έλλειψη υπευθυνότητας, κοινωνική αδιαφορία και αναλγησία, δόλος και ιδιοτέλεια, αθέμιτες συναλλαγές, γενικευμένη ανομία: ο καθένας κάνει ό,τι θέλει, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Και, το χειρότερο, ανοχή της παρανομίας γενικά.
Ποιος θα μας σώσει; Αισιόδοξα ηχούν στα αυτιά μας οι στίχοι του Γ. Σεφέρη σε ανάλογη κατάσταση: «Την αρπαγή, το δόλο, την ιδιοτέλεια […] Κύριε, βόηθα να τα ξεριζώσουμε…».
