Της Χρύσας Μπέκα, Ψυχολόγου – ψυχοθεραπεύτριας
«Δυο σπόροι βρίσκονταν δίπλα δίπλα, μέσα στο γόνιμο ανοιξιάτικο έδαφος. Ο πρώτος σπόρος είπε:
«Θέλω να βλαστήσω! Θέλω να βυθίσω τις ρίζες μου βαθιά μέσα στο χώμα που βρίσκεται από κάτω μου και να σπρώξω το βλαστό μου να διαπεράσει το στρώμα του χώματος που βρίσκεται από πάνω μου. Θέλω ν’ ανοίξω τα τρυφερά μου μπουμπούκια σαν λάβαρα, για ν’ αναγγείλω τον ερχομό της άνοιξης… Θέλω να νιώσω τη ζεστασιά του ήλιου στο πρόσωπο μου και την ευλογία της πρωινής δροσούλας στα πέταλα μου!» Και βλάστησε.
Ο δεύτερος σπόρος είπε: «Φοβάμαι. Αν βυθίσω τις ρίζες μου κάτω στο έδαφος, δεν ξέρω τι θα συναντήσουν μέσα στα σκοτάδια. Αν σπρώξω για να διαπεράσω το σκληρό έδαφος που βρίσκεται από πάνω μου, μπορεί να χαλάσω τους τρυφερούς βλαστούς μου… Κι αν ανοίξω τα μπουμπούκια μου κι έρθει το σαλιγκάρι και μου τα φάει; Κι αν ανθίσουν τα λουλούδια μου κι έρθει κανένα παιδάκι και με ξεριζώσει; Όχι, είναι προτιμότερο να περιμένω ώσπου να σιγουρευτώ». Και περίμενε.
Μια κοτούλα που σκάλιζε εδώ κι εκεί το χώμα, στις αρχές της άνοιξης ψάχνοντας για τροφή, βρήκε το σπόρο και τον κατάπιε.»
Patty Hansen
«Βάλσαμο για την ψυχή»
Η σκέψη μας δημιουργεί την πραγματικότητα που ζούμε και χτίζει τις προσδοκίες για αυτό που προβλέπουμε ότι θα φέρει το μέλλον. Οι ερμηνείες που δίνουμε στα δεδομένα που έχουμε στη διάθεσή μας και ο τρόπος, με τον οποίο επιλέγουμε να δώσουμε βαρύτητα σε κάποια στοιχεία έναντι άλλων, είναι καταλυτικοί παράγοντες στη διαμόρφωση της προσωπικής μας φιλοσοφίας.
Ο ατυχής σπόρος της ιστορίας, κυριευμένος από φόβο, παραβίασε τη φυσιολογική πορεία της εξέλιξής του. Εστίασε στην πρόβλεψη της αρνητικής κατάληξης και θεώρησε δεδομένη την αρνητική έκβαση των πραγμάτων, χωρίς να λάβει υπόψη όλα τα πιθανά αποτελέσματα. Στην πραγματικότητα προκάλεσε το φαινόμενο της «αυτοεκληρούμενης προφητείας», δηλ η ίδια η πεποίθηση της ενδεχόμενης απειλής, ενίσχυσε τις πιθανότητες να συμβεί όντως, αυτό που φοβάται. Η παραβολή των σπόρων είναι καθρέφτισμα του τρόπου που οι άνθρωποι επιλέγουν να διαχειρίζονται τις ευκαιρίες της ζωής τους. Άλλοι τις αξιολογούν ως εφαλτήριο εξέλιξης και τολμούν να κολυμπήσουν σε άγνωστα νερά, με την προσδοκία ότι θα ανακαλύψουν νέες στεριές, και άλλοι είναι πεπεισμένοι ότι θα πνιγούν, πριν καν βουτήξουν…
Στη ζωή βρίσκουμε αυτό στο οποίο επικεντρώνουμε το βλέμμα μας και ψάχνουμε να βρούμε. Αν είμαστε εφοδιασμένοι με την διάθεση να εξελιχθούμε και με την ελπίδα ότι όλα θα έχουν αίσια έκβαση, επικεντρωνόμαστε στις ευκαιρίες που φέρνει το σήμερα και αναλαμβάνουμε το ρίσκο να εκμεταλλευτούμε όλες τις δυνατότητες που παρουσιάζονται μπροστά στα μάτια μας, ώστε να χτίσουμε ένα καλύτερο αύριο. Αν από την άλλη, διστάζουμε να αγγίζουμε κάθε προοπτική και επιλέγουμε να εμμένουμε σε δυσμενείς προβλέψεις για το μέλλον, μένουμε στάσιμοι και με τη στάση μας καταλήγουμε να εκπληρώσουμε τις αρνητικές προφητείες μας. Όχι, επειδή απαραίτητα το μέλλον θα έφερνε κάτι αρνητικό. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει με ακρίβεια τι θα φέρει κάθε καινούρια μέρα. Αλλά, επειδή επιλέξαμε να μείνουμε άπραγοι και αποδυναμωμένοι, ενώ η ζωή προσφέρει απλόχερα την ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε τη λάθος τακτική μας και να αλλάξουμε τους μη παραγωγικούς τρόπους αντίδρασης.
