Γράφει η Ευδοξία Δαβόρα
μουσικοπαιδαγωγός- μουσικοθεραπεύτρια
Υπάρχουν τόσες μουσικές σε όλο τον κόσμο. Από τον ακατέργαστο ήχο των τυμπάνων κάποιον μακρινών πολιτισμών, μέχρι τον πιο εορταστικό ρυθμικό χτύπο από τους παραδοσιακούς Ιάπωνες τυμπανιστές. Από τις μελωδίες που βρίσκονται στις συμφωνίες του Μπετόβεν και του Μότσαρτ, μέχρι τους Beatles ή τους Placebo. Αν ακούσουμε όλες αυτές τι μουσικές, την κάθε μια ξεχωριστά με προσοχή, σε όλες διακρίνουμε ένα και μόνο κοινό στοιχείο. Έναν κτύπο. Έναν κτύπο που ακούμε μέχρι και 26.000.000 φορές από την αρχή ακόμη της ύπαρξής μας. Ο ρυθμός της μουσικής στον κτύπο της καρδιάς της μητέρας. Φαίνεται σα να είναι ο πιο απλός ήχος, που ωστόσο κρύβει όλη τη δύναμη της δημιουργίας του σύμπαντος.
Όταν δημιουργούμε μουσική, οι ήχοι προέρχονται από τις ψυχές, την καρδιά και του νου. Όλα άρρηκτα συνδεδεμένα με τον ήχο καρδιακού παλμού της μητέρας, που χρησιμοποιείται ασυνείδητα και διαμορφώνεται μέσα σε ένα όμορφο κομμάτι. Όταν τα βρέφη τα οποία είναι καν σε θέση να κάθονται καλά, χτυπούν και κυματίζουν τα χέρια τους στους ήχους της μουσικής, ή τα μεγαλύτερα μωρά που ελάχιστα μπορούν να σταθούν, κουνούν τους γοφούς τους στο ρυθμό, έχουν μια βάση όπου μπορούν να στραφούν για να νιώσουν τη συναισθηματική επιβάρυνση της μουσικής. Είναι το ίδιο ακριβώς σημείο του εγκεφάλου όπου αποτυπώνονται οι ήχοι του καρδιακού παλμού στα έμβρυα.
Στη μακρά ιστορία της ανθρωπότητας, η σύνδεση αυτή της μουσικής με τον καρδιακό παλμό θα μπορούσε να είναι ένας σπόρος που φυτεύτηκε στο έμβρυο, ενώ βρισκόταν στη μήτρα της μητέρας του. Η αντίληψη και η επεξεργασία της μουσικής είναι ανεξάρτητη από την ηλικία, το φύλο, το κοινωνικό και μορφωτικό επίπεδο των ανθρώπων. Είναι αυτό που κινεί την καρδιά και έχει τη μαγική δύναμη να προκαλέσει μερικά από τα μεγαλύτερα συναισθήματα. Αυτή η μουσική, η οποία ξεκινάει από την καρδιά της μητέρας, που είναι το μεγαλύτερο κομμάτι οποιουδήποτε πολιτισμού, έχει σημαντική επίδραση στην ανάπτυξη του μέλλοντος των παιδιών μας.
Τον τελευταίο χρόνο, μέσα από τη μουσική γεννήθηκε μια όμορφη Σουσού και ένας Σταύρος έτοιμος να κλέψει καρδίες. Ο κύριος Τριαντάφυλλος έφυγε τραγουδώντας. Ο μικρός Πρίγκιπας άρχισε να κινεί το δεξί του χέρι, ανεπαίσθητα αλλά σταθερά τα πόδια του και να τραγουδάει με τον δικό του τρόπο μαζί μου. Η Κατερίνα τραγουδάει μαζί με τη γιαγιά της και ας μην τη θυμάται κάθε φορά. Η Άννα μου στην ηλικία των τεσσάρων ετών έμαθε με τη δασκάλα της να χορεύει Σερενίτσα. Και τα παιδιά της Ανατολής ξεπέρασαν όλες τις προσδοκίες και ετοιμάζονται για τη δεύτερή τους συναυλία. Όσο για εμένα, σας εύχομαι καλό καλοκαίρι, γεμάτο μουσικές, μεγάλες αγκαλιές και χαμόγελα από αγαπημένους ανθρώπους.
