Της Χρύσας Μπέκα, Ψυχολόγου – ψυχοθεραπεύτριας
«Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε μια κακιά γυναίκα, σωστή μέγαιρα. Δεν αγαπούσε κανέναν -πέρα από τον εαυτό της-, δεν είχε κάνει ποτέ και σε κανέναν καλό και μόνο κακό λόγο είχε να πει για όλους. Όταν πέθανε, την άρπαξαν οι δαίμονες και την πέταξαν στη Φλογισμένη Λίμνη της Κολάσεως.
Μόλις το αντιλήφθηκε ο φύλακας άγγελός της (ω ναι, όσο στριμμένοι κι αν είμαστε, όλοι έχουμε κι από έναν…) κάθισε και σκέφτηκε, “Πρέπει να θυμηθώ κάποια καλή της πράξη για να διηγηθώ στο Θεό ώστε να σώσει τη Ψυχή της”. Θυμήθηκε και χαρούμενος όπως ήταν, πάει στο Θεό: “Αυτή, του λέει με ενθουσιασμό, έβγαλε ένα κρεμμυδάκι φρέσκο από το περιβόλι της και το έδωσε σε έναν ζητιάνο που πεινούσε”. Κι ο Θεός απαντάει: “Πάρε, λοιπόν, εκείνο το κρεμμυδάκι και πήγαινε πάνω από τη λίμνη. Κράτα γερά το κρεμμυδάκι από τη μία άκρη και πες στη γριά να πιαστεί από την άλλη. Μόλις πιαστεί, τράβα την. Αν καταφέρεις να την τραβήξεις έξω από τη λίμνη, τότε δικαιούται να πάει στον Παράδεισο. Όμως… αν σπάσει το κρεμμυδάκι, σημαίνει πως η Ψυχή της ανήκει στην Κόλαση”.
Έτρεξε βιαστικά ο άγγελος στη γριά και της φώναξε, “Έλα, πιάσου γερά από το κρεμμυδάκι και εγώ θα σε τραβήξω έξω”. Κι άρχισε να την τραβάει προσεκτικά. Την είχε βγάλει σχεδόν ολόκληρη από τη λίμνη και της χαμογελούσε γεμάτος ελπίδα, μα μόλις είδαν οι άλλοι αμαρτωλοί που την τραβούσε έξω, γαντζώθηκαν από τα πόδια της, για να σωθούν κι αυτοί. Μα η γυναίκα ήταν πραγματικά κακότροπη, άσπλαχνη, κι άρχισε να τους κλωτσάει με μανία! “Εμένα θέλει να σώσει, όχι εσάς. Δικό μου είναι το κρεμμυδάκι, όχι δικό σας, ΔΙΚΟ ΜΟΥ!” Μόλις η γριά ξεστόμισε αυτά τα λόγια, το κρεμμυδάκι έσπασε κι αυτή έπεσε πάλι στη λίμνη και στα έγκατα της λήθης…»
Φιόντορ Ντοστογιέφσκι
«Αδερφοί Καραμάζοφ»
Η Κόλαση και ο Παράδεισος δεν είναι τοπικοί προορισμοί, δεν είναι χώροι στους οποίους μεταβαίνει η Ψυχή, αλλά συμβολικές αναπαραστάσεις της επιλογής να παραδωθούμε στις αχόρταγες σαρκικές επιθυμίες της Ύλης ή της προσπάθειας να δυναμώσουμε την εσωτερική φλόγα της δημιουργίας που μας έφερε στη γη.
Η Κόλαση είναι η τυφλή προσκόλληση στα υλικά αγαθά, η εξαρτημένη σχέση με τα αποκτήματα, τις σχέσεις, τις ουσίες και οτιδήποτε άλλο προσφέρει επίγεια ηδονή. Ο εθισμός στα εξωτερικά φαινόμενα καλλιεργεί τον εγωκεντρισμό, δηλ την τάση μας να δρούμε με απώτερο σκοπό να ικανοποιήσουμε τον εαυτό μας και να επικεντρωνόμαστε μόνο στις προσωπικές μας επιδιώξεις. Η Κόλαση είναι η αποκοπή απο τους ψυχικούς θησαυρούς, απο την ανάδειξη των πνευματικών αξιών και την υπεράσπισή τους, χωρίς όρια και προυποθέσεις.
Ο Παράδεισος είναι το σύμβολο της αγάπης και της στροφής στον εσωτερικό εαυτό, στον πυρήνα της Ύπαρξης, που είναι ευρεύτερος απο την υλική υπόσταση του σώματος. Είναι το φως της Ψυχής που τρέφεται απο την ανιδιοτελή προσφορά στους άλλους και ακολουθεί το δύσκολο δρόμο να παραβλέψει τις σειρήνες της πρόσκαιρης εγωιστικής απόλαυσης. Ο Παράδεισος είναι η αντίληψη του νοήματος της ζωής που είναι η αξιοποίηση της δημιουργικής φλόγας και της γαλήνης που φέρνει η αίσθηση ότι τα πάντα είναι προσωρινά, και πως το μόνο που μπορούμε να διατηρήσουμε είναι η αγνότητα της ψυχής, μέσα απο την αγάπη και το μοίρασμα με τους άλλους. Το έργο μας σε αυτή τη ζωή είναι να αξιοποιήσουμε όλα τα μέσα, ώστε να φτάσουμε στην καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας και να γίνουμε φορείς αυτής εσωτερικής δύναμης που θα αφυπνίσει και τους γύρω.
Η γριά της ιστορίας, τυφλωμένη απο τον εγωισμό της κατέληξε να παραμείνει στο σκοτάδι της ψυχικής της κόλασης, επειδή αρνήθηκε να μοιραστεί την ευκαιρία της για σωτηρία, που θα της οδηγούσε στο μονοπάτι της κάθαρσης και της ψυχικής αναγέννησης.
