Γράφει η Ευδοξία Δαβόρα
μουσικοπαιδαγωγός- μουσικοθεραπεύτρια
«Για μένα η μουσική και το χρώμα είναι συνυφασμένα. Όταν γράφω μουσική, είναι σα να δουλεύω έναν πίνακα ζωγραφικής, με τέτοιο τρόπο ώστε ο ήχος των οργάνων να παίρνει διαφορετικό χρώμα και σκέφτομαι πως ίσως αυτό χρειάζεται περισσότερο πράσινο ή κάποιο άλλο χρώμα. Όταν ακούω μουσική βλέπω χρώματα, που είναι πραγματικά πιο δύσκολο από ό, τι ακούγεται για μένα να εξηγήσω με λόγια. Μερικές φορές είναι σαν ένα καλειδοσκόπιο και άλλες φορές είναι τα μπλοκ, τα στυλό, οι κύκλοι ή απλά σχήματα που επιπλέουν και λυγίζουν το ένα το άλλο. Επίσης, η μουσική που μου αρέσει είναι πάντα το είδος στο οποίο συμπορεύομαι όσον αφορά την ατμόσφαιρα, το χρώμα και τον παλμό που παίρνω από αυτό «. Ήταν η δήλωση του συνθέτη Paul Melia στο περιοδικό Neuropsychologiα.
Συνδυασμοί χρωμάτων που συνδέονται με τον ήχο, τον τόνο και τις μελωδίες. Ενσυναίσθηση των χρωμάτων του ήχου. Μια ‘’περίεργη’’ ιδιότητα ανθρώπων, οι οποίοι είναι σε θέση να ‘’βλέπουν’’ τα ηχητικά ερεθίσματα λεκτικά ή μουσικά, τα οποία τους περιβάλλουν. Τα άτομα με ενσυναίσθηση, βλέπουν μοναδικούς χρωματικούς συνδυασμούς, παρουσιάζοντας όμως συνέπεια στις αισθήσεις που τους προκαλούν οι ήχοι. Ωστόσο, όλες οι μελέτες μέχρι σήμερα έχουν αναφέρει ότι τα συναισθήματα που προκαλούνται από ψηλών τόνων ήχους, αντιστοιχούν σε ελαφρύτερα ή φωτεινότερα χρώματα, ενώ οι χαμηλού βαθμού ήχοι αντιστοιχούν σε πιο σκούρα χρώματα, υποδηλώνοντας ότι μπορεί να υπάρχει κάποιος κοινός μηχανισμός που να βασίζεται στις συσχετίσεις που υπάρχουν στους φυσιολογικούς ενήλικους εγκεφάλους.
Για ορισμένα άτομα, η συναισθησία ενεργοποιείται μόνο από τους ήχους της ομιλίας, ενώ η συνείδηση κάποιων άλλων μπορεί να ενεργοποιηθεί από όλους τους γνωστούς ακουστικούς ερεθισμούς. Η συναισθησία με τη μορφή «ακοής χρώματος» έχει λάβει μεγάλο επιστημονικό ενδιαφέρον κατά το παρελθόν, ωστόσο, έχουν γίνει λίγες μελέτες για παραλλαγές της κατάστασης που δεν συνεπάγονται γλωσσική ενεργοποίηση. Η βασικότερη θεωρία αυτού του φαινομένου, υποστηρίζει πως υπάρχει μια άμεση σχέση μεταξύ των περιοχών του εγκεφάλου που πυροδοτούν τις αισθήσεις απόκρισης, που αφορούν την αναγνώριση των χρωμάτων και της εμπειρίας του ήχου.
Η συναισθησία δεν ισχύει μόνο για άτομα που συσχετίζουν ορισμένα χρώματα με εικόνες. Μερικοί άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα να ακούνε ήχους σε βίντεο, ακόμη και όταν δεν ακούγεται κανένας ήχος. Ο ψυχολόγος Chris Fassnidge ονομάζει αυτό το φαινόμενο «εικονική οπτική στο ακουστικό ερέθισμα» (vEAR). «Κάποιοι το περιγράφουν ως έναν ήχο που ακούγεται στο κεφάλι τους», δήλωσε ο Fassnidge στο Vox .»Για τους άλλους ανθρώπους, είναι σαν ένα λευκό θόρυβο. Και άλλοι υποστηρίζουν ότι ο θόρυβος αυτός ποικίλλει ανάλογα με το τι είναι αυτό που εξετάζουν». Μια μελέτη του 2008 δείχνει ότι το vEAR είναι αρκετά κοινό επηρεάζοντας το 20-30% των ανθρώπων ενώ είναι πολλοί αυτοί που μπορεί να μην συνειδητοποιούν ότι είναι σε θέση να συσχετίζουν αδύναμους ήχους με εικόνες.
Το ποσοστό των καλλιτεχνών με συναισθησία, είναι περίπου διπλάσιο από εκείνο του γενικού πληθυσμού. Οι καλλιτέχνες αυτοί τείνουν να επιλέγουν μια μορφή τέχνης όπου μπορούν να επωφεληθούν από τη μορφή της συναισθησίας τους, όπως ο ζωγράφος David Hockney, ο συνθέτης Olivier Messiaen και ο συγγραφέας Vladimir Nabokov.
Η αισθητηριακή εμπειρία που ενεργοποιείται στη συναισθησία είναι αυτόματη και αδιαπραγμάτευτη, καθιστώντας την διαφορετική από τη μεταφορική σκέψη.»Είναι ένα γνήσιο φαινόμενο και οι άνθρωποι που το έχουν βιώνουν τον κόσμο διαφορετικά», δήλωσε ο Fassnidge.
