Της Χρύσας Μπέκα, Ψυχολόγου – ψυχοθεραπεύτριας
«Ήταν κάποτε ένας ξυλουργός που ειδικευόταν στη συναρμολόγηση προκατασκευασμένων σπιτιών. Εργαζόταν για κάποιον επιχειρηματία, ο οποίος του προμήθευε έτοιμα τα ξύλα κι εκείνος τα μοντάριζε, στερέωνε τους αρμούς, έφτιαχνε το σπίτι και προετοίμαζε τις λεπτομέρειες.
Μια μέρα, αποφασίζει ο ξυλουργός ότι έχει δουλέψει αρκετά, κι είναι πια καιρός να ξεκουραστεί. Έτσι, πάει να μιλήσει στον επιχειρηματία και του λέει πως πήρε την απόφαση να βγει στη σύνταξη. Καθώς, όμως, του έμενε ακόμη να τελειώσει ένα σπίτι, τον ειδοποιεί ότι αυτή θα είναι η τελευταία του δουλειά.
«Τι κρίμα!» λέει ο επιχειρηματίας, «είσαι καλός στη δουλειά σου… Δε θέλεις να δουλέψεις λίγο ακόμα;»
«Όχι, όχι. Η αλήθεια είναι πως έχω πολλά πράγματα να κάνω, θέλω και να ξεκουραστώ…»
«Πολύ καλά.»
Ο ξυλουργός τελειώνει το τελευταίο σπίτι και πάει να αποχαιρετήσει τον επιχειρηματία, αλλά αυτός του λέει :
«Κοίτα, ήρθε μια παραγγελία της τελευταίας στιγμής, πρέπει να φτιάξεις ακόμη ένα σπίτι. Αν μου κάνεις αυτή τη χάρη… Δεν θα έχεις τίποτε άλλο να κάνεις… Ασχολήσου αποκλειστικά με την κατασκευή του τελευταίου σπιτιού, πάρε όσο χρόνο χρειάζεσαι, αλλά σε παρακαλώ, ανάλαβε αυτήν την τελευταία δουλειά.»
Ο ξυλουργός, αν και θυμωμένος με την παραγγελία αυτή, αποφασίζει παρ’ όλα αυτά να την εκτελέσει και να φτιάξει το σπίτι όσο πιο γρήγορα γίνεται, για να πάει μετά να ξεκουραστεί, όπως ήθελε πραγματικά. Τώρα πια δεν έχει τίποτε να διαφυλάξει, αφού θα σταματήσει τη δουλειά, τώρα πια δεν χρειάζεται να επιδιώκει την αναγνώριση των άλλων, τώρα δεν διακυβεύεται η φήμη του ούτε η αμοιβή του, τώρα δεν διακινδυνεύει τίποτε απολύτως, γιατί έχει τελειώσει την καριέρα του. Το μόνο που θέλει, είναι να τελειώσει το σπίτι γρήγορα.
Έτσι λοιπόν, συναρμολογεί τα ξύλα, τα στερεώνει χωρίς πολύ κέφι, χρησιμοποιεί υλικά πολύ χαμηλής ποιότητας για να μειώσει το κόστος, δεν τελειώνει τις λεπτομέρειες… Με λίγα λόγια, κάνει δουλειά πολύ κατώτερης αυτής που έκανε συνήθως. Τέλος, στα γρήγορα, ολοκληρώνει το σπίτι.
Οπότε, πάει στον επιχειρηματία κι εκείνος, έκπληκτος, του λέει:
«Τι; Το τελείωσες κιόλας;»
«Ναι, ναι, είναι έτοιμο!»
«Ωραία, πάρε… Βάλε την κλειδαριά, κλείδωσε και φέρε μου το κλειδί.»
Πάει ο ξυλουργός, βάζει την κλειδαριά, κλειδώνει και επιστρέφει το κλειδί.
Μόλις παίρνει ο επιχειρηματίας το κλειδί, του το ξαναδίνει και λέει:
«Αυτό είναι το δώρο της εταιρείας για σένα….»
Jorge Bucay
«Ο δρόμος της πνευματικότητας»
Καθένας από εμάς είναι ο ξυλουργός της ιστορίας. Κάθε μέρα που περνά, δημιουργούμε τις συνθήκες της ζωής μας, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ότι ζούμε στα στεγανά που κατασκευάσαμε. Αυτό που επιλέγουμε ή απορρίπτουμε στην καθημερινότητά μας σχηματοποιεί το πλαίσιο μέσα στο οποίο είμαστε αναγκασμένοι να ζήσουμε. Η προσοχή που δίνουμε στα γεγονότα, το ενδιαφέρον μας να δώσουμε ποιότητα και περιεχόμενο στις καθημερινές στιγμές μας, τα όρια και οι προφυλάξεις που λαμβάνουμε για να διατηρήσουμε την ακεραιότητα της ταυτότητάς μας, δίνουν σχήμα και μορφή στο χώρο που συνθέτει τη ζωή μας.
Δημιουργούμε τη ζωή που ζούμε και αυτή είναι αποτέλεσμα των επιλογών μας, και όχι των περιστάσεων. Είμαστε φύσει ελεύθεροι να δημιουργήσουμε το πεπρωμένο μας. Η δυνατότητα της ελευθερίας είναι ταυτόσημη με την ύπαρξη. Δεν μπορούμε να την παραβλέψουμε, στην προσπάθειά μας να βρούμε δικαιολογίες και να δώσουμε στον εαυτό μας ελαφρυντικά για όσα διέψευσαν τις προσδοκίες μας, ούτε να την αποποιηθούμε. Κάθε στιγμή είναι η δική μας ώρα χωρίς να μπορούμε να αποφύγουμε την αλήθεια ότι, κάθε περίσταση είναι ένα σταυροδρόμι επιλογών που ξεδιπλώνονται μπροστά στα μάτια μας. Είμαστε αναγκασμένοι να επιλέγουμε και να χρεωνόμαστε αποκλειστικά τις συνέπειες των επιλογών μας.
Η ζωή που φτιάχνουμε είναι η δική μας ζωή. Και, δυστυχώς, ακολουθεί τη ροή της, χωρίς να μας δίνει την ευκαιρία να επιστρέψουμε πίσω και να διορθώσουμε τα λάθη μας. Δεν έχει υπάρχει καμία χρησιμότητα στο να μένουμε καθηλωμένοι στα «γιατί;» των περασμένων που εξαντλούν την ενέργεια από τις δυνατότητες εξέλιξης στο σήμερα και θολώνουν την οπτική κάθε προοπτικής του αύριο.
Το μυστικό είναι να προσπαθούμε να κάνουμε καθημερινά το καλύτερο που μπορούμε για να κατοικήσουμε στο χώρο που «χτίσαμε», αναγνωρίζοντας την αίσθηση της ευθύνης σε όλες μας τις πράξεις και προσπαθώντας να υποδεχόμαστε κάθε νέα εμπειρία με τον ενθουσιασμό που γεννά κάθε «πρώτη φορά» και την ολοκληρωτική απόλαυση που συνοδεύει κάθε στιγμή, όταν νιώθεις ότι είναι η τελευταία…
