Γράφει ο
Κώστας Μίζας
Επιμελητής
Ανηλίκων Βέροιας
“Μή ζείς σε αυτήν εδώ τή γή
σάν ένοικος
ή στη φύση
σαν παραθεριστής
ζήσε σε αυτόν τον κόσμο
σάν νά ήταν τό σπίτι τού πατέρα σου
πίστεψε στό στάρι στή θάλασσα στή γή
αλλά κυρίως στόν άνθρωπο.”
ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ
Τον έχω ξαναδεί. Στο ίδιο σημείο. Ψηλός. Άγριο πρόσωπο με γένια. Απροσδιόριστη ηλικία. Σηκώνεται από το πεζοδρόμιο με αργές κινήσεις, με ένα ξάφνιασμα στο βλέμμα,σαν να είδε τον εαυτό του σε κακό όνειρο. Διπλώνει τις κουβέρτες με τις οποίες σκεπάστηκε το βράδυ. Λίγα κέρματα είναι αφημένα δίπλα του. Τον πλησιάζω αμήχανα. Δεν έχω κάτι να πω που να μην ακουστεί ψεύτικο.
Δεν δείχνει να τον ενοχλεί η παρουσία μου. Τον ρωτάω αν θέλει κάτι. Τα λόγια μου ηχούν τόσο σιγανά, που δεν είμαι σίγουρος αν με άκουσε. Σωπαίνει. Αποφεύγει να με κοιτάξει. Νιώθω ανήμπορος να σπάσω τη σιωπή. Στεκόμαστε ακίνητοι. Μία αφύσικη χορογραφία. Δύο φιγούρες δύσκαμπτες. Χωρίς σενάριο.
Παρατηρώ την κίνηση στον δρόμο. Δύο νεαρές καλοντυμένες περνάνε βιαστικά κρατώντας σακούλες με ψώνια. Αποφεύγουν να μας κοιτάξουν. Περαστικοί που μιλούν στα κινητά. Οχι μεταξύ τους. Σε ένα διαρκές πηγαινέλα.(Γιατί βιάζονται όλοι?). Σε κάποιο μπαλκόνι απέναντι μία νεαρή γυναίκα κοιτάζει προς το μέρος μου. Από μέσα ακούγεται κλάμα μωρού. Το μαλώνει και μπαίνει βιαστικά μέσα.
Δεν ξέρω πόση ώρα περνάει. Τί σκέψεις να περνούν άραγε από το μυαλό του? Ποιά είναι η πραγματική φύση του ενδιαφέροντός μου? Κάνει μία κίνηση με το δεξί του χέρι σαν να θέλει να διορθώσει τα μαλλιά του. Η κίνηση μένει στη μέση. Σαν να καταλαβαίνει ότι δεν έχει νόημα. Στιγμές που όλα είναι θολά,το περίγραμμα των πραγμάτων,τα συναισθήματα, οι προθέσεις του άλλου,οι δικές μας. Αυτή η ασάφεια γίνεται ένα ρευστό υλικό ,που περνάει στο σώμα προκαλώντας ένα παροδικό αίσθημα ιλίγγου.
Κάποια στιγμή το βλέμμα του ζωηρεύει. Σαν να θυμήθηκε κάτι. Σηκώνεται και κατευθύνεται δίπλα. Μπαίνει στην αυλή της εκκλησίας, που μόλις διακρίνεται ανάμεσα στις πολυκατοικίες. Κόβει λίγες ώριμες ντομάτες. Επιστρέφει σε λίγο. Δείχνει πολύ αδύναμος. Δίνει την εντύπωση πως δεν θα καταφέρει να διανύσει όλη την απόσταση μέχρι το μέρος μου. Μου τις προσφέρει. Πρώτη φορά με κοιτάζει στα μάτια. Τον ευχαριστώ με το βλέμμα. Ενώ απομακρύνομαι προλαβαίνω να δω μια φευγαλέα έκφραση ανακτημένης αξιοπρέπειας στο πρόσωπό του.
Βαδίζω στον έρημο δρόμο. Έχει νυχτώσει ήδη. Τα σύννεφα στον ουρανό άρχισαν να πυκνώνουν.
ΥΓ. Θα ήθελα ,κλείνοντας, να επανέλθω στην αγαπημένη συνήθεια αυτής της στήλης, προτείνοντας στην αρχή δίσκους μουσικής και στη συνέχεια μερικά βιβλία.
LUIS BORDA ———-El alba
PERRY BLAKE ——Broken statues
KENNY BURREL ——Midnight blue
MERCEDES SOSA ——-Al despertar
CAMEL—————-The snow goose
SUSANA BACA——–Eco de sombras
NUCCIO ORDINE——-Οι κλασικοί στη ζωή μας
JEAN AMERY———–Πέρα από την ενοχή και την εξιλέωση
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ——Εκτός σχεδίου
ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΤΑΚΗΣ —-Ολοι οι δρόμοι προς την απόγνωση
ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗΣ—Περί μνήμης
ΤΖΟΝ ΓΟΥΟΚΕΡ—–Τέχνη και ΜΜΕ.
