Στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και του λουκέτου βρίσκεται τον τελευταίο καιρό η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης. Που όπως και πολλές άλλες κρατικές επιχειρήσεις, λειτούργησαν από το κράτος και κομματικούς εγκάθετους όχι ως επιχειρήσεις, αλλά ως εργαλεία εξυπηρέτησης πελατειακών σχέσεων.
Μέσα στο σημερινό ασφυκτικό περιβάλλον, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αναζητεί τρόπους να παρατείνει τη ζωή της βιομηχανίας, διατηρώντας ωστόσο εδώ και μια τριετία το ίδιο μοντέλο λειτουργίας, αυτό που την οδήγησε σε αδιέξοδο. Το κόστος του παραγόμενου προϊόντος να παραμένει σταθερά πολύ υψηλότερο από την τιμή πώλησης. Άνοιγμα που καλείται εκ νέου να καλύψει ο Έλληνας φορολογούμενος.
Στα χρόνια των μνημονίων όμως, οι κακοί πιστωτές βάζουν ευτυχώς φρένο στις κρατικές ενισχύσεις, που επί δεκαετίες κάλυπταν τρύπες της κακοδιοίκησης και της χαμηλής ανταγωνιστικότητας.
Μοναδικός σύμμαχος της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης είναι το ισχυρό της brand name και το ποιοτικό προϊόν. Παραδόξως, διόλου δεν αρκούν για να διασφαλίσουν το μέλλον της. Το πικρό παρελθόν υπερισχύει.
