Γράφει ο Γιώργος Ντελιόπουλος
Όσο ο αδυσώπητος χρόνος περνά από πάνω μου, τόσο ζωντανεύουν μνήμες των παιδικών μου χρόνων. Θυμάμαι εκείνα τα ατελείωτα νυχτέρια με το γκαζολύχναρο κρεμασμένο μέσα στο τζάκι, με τα αξέχαστα βράδια να δουλεύουν οι γυναίκες το μαλλί που σαν σκοπό είχαν την προετοιμασία το υλικό για τον αργαλειό, αλλά και να πλέξουν σκουφούνια, μάλλινες κατάσαρκες φανέλες να μπαλώσουν παντελόνια, να πλέξουν με το τσιγκελάκι τις περίτεχνες δαντέλες για την προίκα των κοριτσιών. Εκεί κάτω από το χλωμό φως της γκαζόλαμπας εμείς τα παιδιά ακούγαμε ιστορίες για πολέμους της Μ. Ασίας, την κατοχή, για γεγονότα του εμφυλίου, που είχαν αφήσει νωπά τα σημάδια τους. Ακούγαμε παραμύθια τα οποία μας αγρίευαν εμάς τα παιδιά. Ακούγαμε αληθινές ιστορίες για τον Δημήτρη Κατσιάμπα από το Ραψωμανίκη, για τον Φώτη Γιαγκούλα που μόνο το όνομά του προκαλούσε φόβο και τρόμο. Για τον Μπαμπάνη και άλλους που ήταν συνεργάτες.
Ας δούμε όμως ποιος ήταν ο Φώτης Γιαγκούλας…
Γεννήθηκε στο χωριό Μεταξά των Σερβίων. Ορφάνεψε μικρός. Στα παιδικά του χρόνια αρκετές φορές κατηγορήθηκε και σύρθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα για διάφορες κλοπές. Είχε τη φήμη του κλεφτοκοτά. Ήταν ένα παιδιά βασανισμένο, κατατρεγμένο. Αυτή είναι η μία πλευρά στην παιδική και εφηβική ηλικία. Υπάρχει και μία άλλη που τον θέλει να είναι μαθητής Γυμνασίου και στη συνέχεια εθελοντής στο στρατό του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου. Στην παιδική του ηλικία οι συγχωριανοί του τον φόρτωσαν πολλές κατηγορίες που δεν της είχε κάνει. Αυτό τον ανάγκασε να μετοικίσει στο διπλανό χωριό, από το οποίο ήταν η μάνα του. Μία δουλειά γνώριζε ο Φώτης να κάνει, τσομπάνος στα πρόβατα και τα γίδια. Όμως οι τρεις μοίρες είχαν γράψει στα κιτάπια δύσκολη ζωή. Μία λογομαχία με έναν άλλο βοσκό έγινε η αιτία να κάνει τον πρώτο φόνο. Σκότωσε τον βοσκό και αμέσως έφυγε προς άγνωστο τόπο. Αυτή είναι η μία εκδοχή για να βγει στο βουνό, στο κλαδί-κλαρί. Μία άλλη εκδοχή είναι ότι έκανε το έγκλημα τιμής. Σκότωσε τον ενωμοτάρχη του χωριού διότι ενοχλούσε την ξαδέλφη του Μαρία. Για το ίδιο ιστορικό υπάρχουν και άλλες πληροφορίες που ποτέ δεν συμφωνούν η μία με την άλλη. Μία ακόμα περίπτωση θα αναφέρω, πως ενώ ήταν στο στρατό ζήτησε άδεια να πάει στο χωριό του και τότε σκότωσε τον αστυνομικό και από εκεί έφυγε για το βουνό, κηρύχτηκε ανυπότακτος. Από αυτό το γεγονός και μετά αρχίζει η δράση του στο βουνό, κάνοντας τις Αστυνομικές Αρχές να τρέμουν στο άκουσμα του ονόματός του. Ο Φώτης ζει και βασιλεύει σε βουνά και λαγκάδια και γίνεται ο «Βασιλιάς των Ορέων». Το όνομά του υπάρχει σε καθημερινή βάση στην μικρή κοινωνία, αλλά και πέρα από τα όρια που κυκλοφορούσε. Οι Αστυνομικές Αρχές της Κεντρικής Μακεδονίας είναι επί ποδός. Όλα αυτά γίνονται γύρω στα 1910-25. Η εφημερίδα των Αθηνών «ΣΚΡΙΠ» στις 23 Μαρτίου 1925, σελ. 4, γράφει για τον Φώτη Γιαγκούλα: «ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑΤΑ: Η συμμορία του Γιαγκούλα αιχμαλωτίζει και τραυματίζει τον τέως υπουργό κ. Στάην, ληστεύει και κακοποιεί τον συνοδό του κ. Φωτεινόν και κρατεί τον Τσαμαλούκαν.
Συνεχίζεται…
