Μ’ αυτά και μ’ εκείνα πάει στράφι το περίφημο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς. Αυτό το οποίο -μεταξύ άλλων- οδήγησε πολύ κόσμο στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις να ψηφίσει τον Αλέξη Τσίπρα, ως το αντίβαρο στις παθογένειες ενός συστήματος εξουσίας από ανοικτού έως δεκτικού σε εξωγενείς παράγοντες. Ωστόσο ένα πλεονέκτημα που χάθηκε σε πολλές περιπτώσεις. Αρχικά λόγω μιας πολιτικής διαχείρισης που προσγειώθηκε αναγκαστικά στην πραγματικότητα της οικονομίας. Και που στη συνέχεια τείνει να χαθεί και στον τομέα κάποιων ατυχών πολιτικών επιλογών αμφίβολης νομιμότητας, όπως το πρόσφατο θέμα με την πώληση βλημάτων στη Σαουδική Αραβία.
Στον επιχειρηματικό κόσμο είναι διαδεδομένο το αστείο (;) ότι το μεγάλο έργο του Αλέξη Τσίπρα είναι το ότι αποδόμησε στο κοινό αίσθημα την έννοια της Αριστεράς.
Όπως φυσικά και το ηθικό της πλεονέκτημα. Με τα αδιέξοδα του απλού κόσμου να μεγαλώνουν επικινδύνως, τουλάχιστον όσο και των Αριστερών που κλήθηκαν να ασκήσουν πολιτικές δεξιότερες των δεξιών.
