Το ακούσαμε από τον Καθηγητή Δυναμικής Τεκτονικής & Διαχείρισης Φυσικών Καταστροφών στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών Ευθύμιο Λέκκα, με αφορμή φυσικά την πρόσφατη τραγωδία στην Αττική. Ότι οι ευθύνες του κάθε πολίτη και της Πολιτείας είναι τεράστιες και δεν είναι στιγμιαίες αλλά διαχρονικές μεταπολεμικά. Με την ένταξη περιοχών στα σχέδια πόλης προεκλογικά, χωρίς καμία πρόνοια να μείνουν ανοιχτά τα ρέματα.
Η εμπειρία που περιέγραψε ο ίδιος Καθηγητής από τις τακτικές επισκέψεις του σε διάφορες χώρες του κόσμου για αντίστοιχα φαινόμενα, αρκούντως απογοητευτική: σε όλες τις χώρες υπάρχει πρόοδος σε σχέση με το παρελθόν, ακόμη και στις υπό ανάπτυξη. Μόνο στην Ελλάδα τα τελευταία 40 χρόνια η πορεία είναι αντίστροφη…
Φυσικά για να γίνει μια παρανομία χρειάζονται περισσότεροι του ενός. Αυτοί που αιτούνται, αυτοί που σχεδιάζουν, αυτοί που υπογράφουν, αυτοί που ελέγχουν.
Στην Ελλάδα που δεν βγήκε γρήγορα από τα μνημόνια (όπως η Ισπανία, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και η Κύπρος) επειδή δεν καταφέραμε να συνεννοηθούμε. Και στην Ελλάδα που αυτοκτονεί στα ρέματά της επειδή όλοι συνεννοούμαστε με κλειστά μάτια.
