Καλοκαίρι!
Η θάλασσα είχε κοιμηθεί όλο το βράδυ,
ενώ στην αμμουδιά η Μαριάνθη έλυνε τα σταυρόλεξα του σύμπαντος.
Β 2 καθέτως: Μπακάλης που αγαπούσε την Αργυρώ στα νιάτα του.
Ε 7 οριζοντίως: Γερμανός διπλωμάτης που άρεζε τους Τούρκικους μαχαλάδες.
Δ 3 καθέτως: Διακεκριμένος Νομπελίστας που έκλαιγε συχνά.
Τι καλοκαίρι!
Γεμάτο σκορπισμένους ερωτιδείς,
Ανεξάρτητες βάρκες των αγέρηδων,
Λουόμενες του Cezanne με επιπλέοντα όνειρα
φωνές κάπου- κάπου
από ξυπόλυτους στην άμμο…grapes- grapeeeeeeesss…
Τι καλοκαίρι!
Αν δεν σε δω θα γεράσω…
Αν δεν σ` αγγίξω θα μαραθώ…
Αν δεν σε φιλήσω θα…. ότοτοτοί που έλεγε ο Αισχύλος.
Ήταν καλοκαίρι που δεν βιαζόταν….
Έτσι,
υπήρχε χρόνος για ύμνους
και για στίχους σαν αυτόν του Ελύτη…
«ένα στήθος νέας γυναίκας είναι ήδη άρθρο μελλοντικού Συντάγματος…»
Γιάννης Ναζλίδης
