Προς μια χρονιά σωτηρίας του αγροτικού εισοδήματος, και δι’ αυτού του συνόλου σχεδόν της τοπικής οικονομίας, οδηγούμαστε μετά τις τελευταίες θετικές εξελίξεις, που περιγράφονται στο ρεπορτάζ του ‘Λαού’. Με την αύξηση της ποσότητας της δωρεάν διανομής, της αποζημίωσης -όπως όλα δείχνουν- των πληγεισών καλλιεργειών από την πρωτοφανή βροχόπτωση του Ιουλίου, και ενδεχομένως με τη στρεμματική ενίσχυση (απόφαση που πρέπει να αναμένεται κατά τον χειμώνα). Αποφάσεις που ασφαλώς θωρακίζουν τα μέγιστα την αγροτική οικονομία, τουλάχιστον για φέτος, αλλά και προδιαγράφουν έναν ήσυχο (;) χειμώνα στους κόμβους της χώρας, χωρίς τις κινητοποιήσεις που επηρέασαν πολλούς άλλους κλάδους τα προηγούμενα χρόνια.
Όπως φαίνεται, κρατικοί μηχανισμοί σε πανελλαδικό και πανευρωπαϊκό επίπεδο έκαναν σωστά τη δουλειά τους, διασφαλίζοντας τον ροδακινοπαραγωγό σε μια περίοδο όπου τα χτυπήματα ήταν πολλαπλά. Αρχής γενομένης από το ρώσικο εμπάργκο, αλλά και τις καταστροφικές ζημιές από τις καιρικές συνθήκες, για τα οποία ουδόλως ευθύνεται ο ίδιος. Σε σχέση όμως με τον κακό προγραμματισμό της παραγωγής που οδήγησε στις χαμηλές φετινές τιμές, το αγροτικό κίνημα σε ευρωπαϊκό (και κυρίως σε εθνικό) επίπεδο οφείλει να κάνει την κριτική του και να μεριμνήσει για τις επόμενες χρονιές. Διότι δεν είναι μόνον ο αγροτικός κλάδος σε κρίση, αλλά όλοι στην περίοδο της οικονομικής ύφεσης. Κι αλίμονο στην ευρωπαϊκή οικονομία αν κληθεί να συνεχίσει σε βάθος χρόνου με όρους επιδοματικής οικονομίας, στη βάση αντίστοιχων πιθανών μαζικών κλαδικών αιτημάτων άλλων φορέων.
